Mieke: 1q84 - Haruki Murakami
Deze zomer heb ik eindelijk deel 3 uitgelezen van 1q84, het liefdesverhaal van Tengo en Aomame. Hij is wiskundeleraar en de ghostwriter van een bestsellerauteur, zij is sportschoolinstructrice en pleegt daarnaast moorden in opdracht.
Op het eerste gezicht hebben ze niets met elkaar te maken, maar gaandeweg wordt duidelijk dat zij vroeger een belangrijke rol in elkaars leven hebben gehad.
Murakami neemt ons mee in een parallelle wereld 1q84 (de q staat voor questionmark, vraagteken), waar 's avonds twee manen aan de hemel staan en alles net iets anders is dan in de 'gewone' wereld. De wereld waarin Tengo en Aomame elkaar moeten vinden, anders komt het nooit meer goed.
Dit is in het heel kort wat in 1500 bladzijden wordt beschreven.
Bij Murakami echter is de verhaallijn van ondergeschikt belang.
Ik las mijn eerste Murakami in 2001. Een collega uit de winkel drong erop aan dat ik Ten zuiden van de grens zou lezen. Een liefdesverhaal waarin ogenschijnlijk niets bijzonders gebeurt. Behalve dan dat het je raakt tot in het diepst van je ziel en je het boek wil wegleggen om even te huilen en toe te geven aan weemoedigheid dat het leven is zoals het is en dat het nooit meer wordt zoals het was. Dit terwijl intussen gewoon spaghetti gekookt wordt en de kat weer eens zoek is.
Liefhebbers van Murakami zijn rare mensen. Enerzijds willen ze de wereld vertellen waarom ze hem zo'n fantastische schrijver vinden, anderzijds willen ze hem ook voor zichzelf houden. Iedereen moet hem lezen, maar laat hem alsjeblieft geen bestsellerauteur worden.
Maar goed, om geraakt te worden lezen we Murakami en lopen we in de winkel regelmatig naar de M in de literatuurkast om u met zachte dwang te overreden toch eens te proberen of het ook iets voor u is.
(oktober 2011)
|  |
Edith: Het ros van Twente - Claus Brockhaus
Vorig jaar kampeerden we drie weken op een mooie natuurcamping in Twente. Halverwege de tweede week verscheen er een vrouw die met een stapel boeken de tenten langsging. Ik raakte met haar aan de praat en ze bleek bij een kleine uitgeverij te werken die de boeken uitgaf van ene Claus Brockhaus. Goeie naam, maar nog nooit van gehoord. Ze wilde de auteur alvast promoten, omdat hij het jaar daarop met een boek over Twente zou komen, en waar zitten de lezers in de zomer? Juist, op de camping. Voor hun tent, alle boeken al uit, met nog twee weken te gaan.
Ik vond het zo'n sympathiek en slim initiatief dat ik voor vijf euro De vrouw van de voetballer kocht, met de belofte te laten weten wat ik ervan vond.
Mijn vakantiestapel is altijd ernstig overdacht en niet berekend op spontane aanschaffen, dus het boek kwam pas een paar maanden later aan bod. Maar: ik was aangenaam verrast. Ik lees regelmatig thrillers (deels beroepsmatig, deels ter verstrooiing), maar ik kom nogal eens eh... minder goede boeken tegen. Zo niet De vrouw van de voetballer: goed geschreven, geloofwaardige plot, sterke personages, kortom een aanwinst voor de literaire thrillermarkt.
Direct ging ik op onderzoek uit, want het leek mij leuk een stapeltje van zijn boeken in de winkel te leggen en hem misschien wel in contact te brengen met een grotere uitgeverij. Maar hoe ik ook googelde, belde en speurde, ik ben nooit verder gekomen dan een ex-vrouw, die verzuchtte dat ze die tweede lijn (ooit het 'zakelijke' nummer) maar eens moest opdoeken. Meneer Brockhaus liet zich niet makkelijk vinden en uiteindelijk liet ik het er maar bij zitten.
Dit jaar gingen we naar dezelfde camping. Ik was eigenlijk mijn hele zoektocht vergeten, tot ik tijdens een fietstochtje ineens bij een 'Rustpunt' (een keten van buitenschuurtjes bij boerderijen waar je voor een paar kwartjes thee en koffie kunt drinken en soms streekproducten kunt kopen – meestal zelfgemaakte jam) een bord zag staan: 'HET ROS VAN TWENTE' DEZE WEEK VOOR € 14,95. Er ging vaag een belletje rinkelen. Het Ros van Twente... was dat niet de titel van dat boek vanneh... hoe heette hij ook alweer? In gedachten verzonken fietste ik verder, maar mijn vriend riep: 'Hé, zag je dat? Misschien woont die schrijver hier zelf wel!'
En terwijl de rest van het gezin zich te goed deed aan ranja en een Cup-A-Soupje, trotseerde ik een naar blaffende hond en kwam ik terecht in de keuken van de boerderij. Het was niet meneer Brockhaus zelf die me te woord stond, maar een enthousiaste fan die geen jam maakte, maar Het Ros van Twente ook een mooi streekproduct vond. Ik vertrok met een gesigneerd exemplaar en het juiste adres van de uitgeverij en bij de tent gekomen schoof ik mijn geplande vakantieboeken opzij en begon meteen te lezen.
Brockhaus stelde me niet teleur: wederom zat het verhaal goed in elkaar, hadden de personages precies de juiste diepgang en een leuke bijkomstigheid was dat het verhaal zich in de omgeving van de camping afspeelde.
Ondanks mijn enthousiasme is het boek niet op voorraad in onze winkel. Er is namelijk één minpunt: de boeken van Brockhaus wemelen van de spel- en tikfouten en dat euvel moet eerst verholpen worden voor we hem ‘op stapel’ leggen. Mijn nieuwe missie wordt dan ook: de uitgeverij mijn correctorsdiensten aanbieden. Ik heb nu het goede adres, dus dat aanbieden moet in elk geval lukken.
Mocht uw nieuwsgierigheid toch gewekt zijn, dan is het boek natuurlijk wel te allen tijde bij ons te bestellen via onze webwinkel of gewoon op de Middenweg.
(september 2011)
|  |
Selma: Koepels - Mariëtte Aerts
Koepels is een prachtig jeugdboek vanaf 12 jaar, maar ook voor volwassenen een plezier om te lezen. Mariëtte Aerts schept een wereld ver in de toekomst waarin mensen een nagenoeg perfect leven schijnen te leven. Ze hebben zich teruggetrokken in steden onder grote koepels nadat de Grote Overstromingen het leven buiten onmogelijk hebben gemaakt. De tieners Marni en haar beste vriend Tren wonen in Koepel 4. Een groot deel van hun leven speelt zich af in de Virtuele Ruimte, waar ze onderwijs krijgen, maar waar ze ook levensechte virtuele spellen spelen.
Volgens de Autoriteit is er nog altijd geen normaal leven mogelijk buiten de koepels. Maar Marni woont alleen met haar vader omdat haar moeder de koepel is ontvlucht, haar moeder wordt een deserteur genoemd. Gaandeweg begint Marni vragen te stellen en te twijfelen aan de intenties van de Autoriteit. Een spannend, intrigerend verhaal, waarin Mariëtte Aerts onze eigen tijd knap door laat sijpelen in de futuristische, benauwende wereld die zij in Koepels heeft geschapen.
(september 2011)
|  |
Roxanne: Thirteen reasons why – Jay Asher (young adult)
Hannah Baker is dood. Ze heeft een einde aan haar leven gemaakt, maar voordat ze dat deed heeft ze nog één ding gedaan. Hannah heeft zeven cassettebandjes ingesproken. Op dertien zijdes van die cassettebandjes beschuldigt zij telkens iemand ervan betrokken te zijn geweest bij haar dood. Deze personen ontvangen een voor een de bandjes. Clay is de volgende. Maar de hoeveelste is hij?
Thirteen reasons why van Jay Asher sleept je mee en laat je niet meer los. Je vraagt je af waarom Hannah zelfmoord heeft gepleegd. En hoe hebben deze dertien personen daaraan bijgedragen? Je kunt, net zoals Clay, pas stoppen wanneer je alle cassettebandjes hebt beluisterd. Asher weet in duidelijke taal de perspectieven van Hannah en Clay zo weer te geven dat je voor allebei de personages begrip hebt. Het is een boek dat je aan het denken zet over de impact van jouw woorden en daden op anderen. Thirteen reasons why is een mooi en aangrijpend verhaal dat het taboe dat op zelfmoord rust probeert te doorbreken. Iedereen zou dit moeten lezen.
(september 2011)
|  |
Casper: Winesburg, Ohio - Sherwood Anderson
Het is misschien wat fatalistisch om te denken dat een leven bepaald wordt door één enkele gebeurtenis, maar zoals Sherwood Anderson die momenten beschrijft ga je er bijna in geloven. Zo wordt een gepassioneerde onderwijzer uit een stadje verjaagd als de (onjuiste) verdenking op hem valt dat hij enkele jongens zou hebben betast. De lokale dominee valt bijna van zijn geloof als hij door een raampje van de kerk een vrouw een sigaret ziet roken terwijl zij leest op bed. En bij een niet meer zo jonge vrouw ontwaakt het besef dat ze, na een laatste wanhopige poging om in contact te komen met een man, haar leven waarschijnlijk alleen zal slijten. De Amerikaanse klassieker Winesburg, Ohio beschrijft een reeks van deze zeer menselijke personages in een provinciestadje aan het begin van de 20e eeuw. Elk hoofdstuk voegt een nieuw kleurrijk figuur toe aan het geheel, zodat uiteindelijk het stadje zelf de echte hoofdpersoon blijkt te zijn. Met Winesburg, Ohio schreef Sherwood Anderson een tijdloos boek dat ik nog vaak zal openslaan en daarom ben ik blij dat nieuwe lezers dat nu ook kunnen doen met deze mooie nieuwe vertaling.
(september 2011)
|  |
Roxanne: Het begin van iets – Siegfried Lenz
Het begin van iets is een bundeling van negen verhalen die Siegfried Lenz schreef tussen 1953 en 1994. Het zijn verhalen waar je om moet lachen, zoals 'Het wonder van Striegeldorf'. Hierin willen de twee celmaten Heinrich Matuschitz en Otto Mulz graag kerstavond vieren buiten de gevangenis. Deze kans op vreugde wordt ze echter ontnomen omdat ze vastzitten, óók op kerstavond. Gelukkig weet Heinrich Matuschitz een list te bedenken...
Maar Lenz kan je ook laten huilen. Zo is de moeder in 'De zesde verjaardag' op zoek naar een verjaardagscadeau voor haar stervende zoontje. Een passende cadeau vinden blijkt echter zo makkelijk nog niet: 'De eerste keer dat ik me slap begon te voelen, was op het moment dat ik het sheriffuniform zag, de riem met de holster, het jack zonder mouwen en de gouden ster; het was het uniform dat hij had gewild, maar ik zag hem daarin geen veedieven achtervolgen of leerplichtige bankrovers door het trappenhuis jagen, het enige wat ik zag was Richard in uniform op het bed, een vederlichte, roerloze, apathische sheriff, zo verzwakt door zijn leukemie dat hij nog geen pistool kon vasthouden.'
In het titelverhaal 'Het begin van iets' mist hoofdpersoon Harry Hoppe op oudejaarsavond zijn schip. Hierop besluit hij niet naar huis te gaan waar zijn in haar huwelijk teleurgestelde vrouw Anna wacht, maar naar de kroeg waar hij wordt voorzien van een kom warme soep en een glas jenever. Wanneer hem daar later die nacht slecht nieuws bereikt, blijkt dat een onverwacht goede kant te hebben. Het is het begin van iets.
Zo is het ook met de andere verhalen in de bundel. De hoofdpersonen bevinden zich allen op een kruispunt in hun leven. Welke kant ze ook op gaan, het begin van iets ligt om de hoek. Lenz weet met weinig woorden veel te zeggen en dat maakt deze verhalen stuk voor stuk tot pareltjes. Het begin van iets is leuk om cadeau te doen, maar nog leuker om te krijgen!
(september 2011)
|  |
Marianne: Komedie in mineur - Hans Keilson
Een prachtig gecomponeerd stukje proza. Het verhaal gaat over een echtpaar dat een onderduiker in huis heeft en later zelf door omstandigheden moet onderduiken. Een mooi rond verhaal dat zeer dicht op de huid van de hoofdpersonen verteld wordt
(september 2011)
|  |
Edith: Darlah - Johan Harstad (voor young adults, en voor volwassenen die durven)
Vijf jaar geleden stapte Johan Harstad mijn ziel binnen met de wonderschone eerste zin: ‘De persoon van wie je houdt bestaat voor 72,8 procent uit water en het heeft al weken niet geregend.’
Het is de eerste zin van Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?. Een eerste zin die verwachtingen wekt. Die ruimschoots worden ingelost. Ondanks de bergen nieuwe boeken die wekelijks over ons boekverkopers worden uitgestort, heb ik toch de rust gevonden het boek twee keer te herlezen, en het is nog steeds even mooi.
Over Buzz wil ik het nu niet hebben, al wil ik u er wel op attenderen dat er een mooie tieneuro-editie is verschenen, voor op de vakantiestapel.
Waar ik het nu over wil hebben is Darlah, het derde boek van Johan Harstad, dat hij schreef voor 'young adults'. Nu ben ik met mijn veertig allang geen young adult meer, maar toch heb ik - inmiddels alweer twee keer - genoten van Darlah.
Harstad heeft zich heerlijk uitgeleefd in dit sci-fi-horror-boek. Normaal gesproken niet mijn genre, maar van Johan pik ik alles.
De NASA zit in geldnood en wil drie jongeren meenemen met een maanmissie om publiciteit en zo geld te genereren. Je krijgt meteen een Sjakie en de chocoladefabriek-gevoel: slechts drie jongeren van over de hele wereld mogen mee. De uitverkoren Mia, Antoine en Midori hebben alledrie een andere reden om mee te gaan. Ze krijgen een serieuze opleiding op het Kennedy Space Centre. In Miami volgt meneer Himmelfarb in een bejaardentehuis via de televisie de voorbereidingen. Hij was vroeger conciërge op de ruimtevaartbasis en weet dat de maanreis verstrekkende gevolgen zal hebben voor de wereld. Hij is zijn spraakvermogen kwijt, maar doet er alles aan om op tijd de juiste mensen te waarschuwen.
Op 18 juli 2013 is het zover: de lancering is een feit. Midori, Mia en Antoine gaan met vijf professionele astronauten naar de maan. Maar eenmaal daar aan gekomen, gaat alles mis...
Darlah is huiveringwekkend goed. Voor de lezers die Harstad nog niet kennen is het een mooi begin (daarna meteen door met Buzz). Voor de fans: let niet op het omslag en geniet.
(augustus 2011)
|  |
Edith: De laatste sigaret - Stuart Evers
De hoofdpersonen in De laatste sigaret, vooral dertigers en veertigers, bevinden zich op een kruispunt in hun leven. Elaine is net bevallen en verdenkt haar echtgenoot van een affaire met een collega, Angela zoekt haar jeugdliefde Marty op vlak voor haar eigen trouwerij en raakt in de war als hij niet meer naar sigarettenrook ruikt, een jongen gaat met een stapel familiekiekjes in de hand op zoek naar het verleden van zijn vader. Het zijn miniaturen uit het echte leven, over vriendschap, liefde en verraad.
In alle verhalen speelt de sigaret een rol, soms de hoofdrol, vaker een minimale bijrol.
Stuart Evers slaagt er steeds opnieuw in in enkele pagina’s een nieuwe wereld op te roepen en de lezer mee te sleuren in de loop der gebeurtenissen, om de lezer even bruut en met een hoofd vol vragen achter te laten en aan een nieuw verhaal te beginnen.
De laatste sigaret is een bundel intrigerende verhalen. Ook voor niet-rokers.
(juli 2011)
|  |
Mieke: Het grote zwijgen - Erik Menkveld
Erik Menkveld heeft een meeslepende roman geschreven over de vriendschap tussen de componist Diepenbrock en de bevlogen journalist Matthijs Vermeulen. Het grote zwijgen speelt zich af in en rond het Concertgebouw, begin twintigste eeuw, waar dirigent Willem Mengelberg beslist welke stukken er worden opgevoerd. Muziek staat dan ook centraal in dit boek.
Menkveld beschrijft de worsteling van de kunstenaar die streeft naar zuiverheid en muziek wil schrijven met eeuwigheidswaarde. Diepenbrock laat zich inspireren door zijn leerlinge Jo, met wie hij een verhouding heeft. Maar thuis wordt hij meteen teruggeworpen in de werkelijkheid van alledag die een stuk minder verheven is door het gekibbel met zijn echtgenote die zijn escapades gelaten, maar duidelijk gekwetst accepteert. Als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt, heeft dat verstrekkende gevolgen voor alle personages in het boek.
Erik Menkveld is voor Amsterdam wat Louis Couperus was voor Den Haag. Hij schrijft prachtige poëtische zinnen waardoor je terug wilt bladeren, terwijl je door móét lezen. Een verhaal over vriendschap, liefde en verlangen. Een van de mooiste boeken die ik dit jaar heb gelezen en daarom is dit mijn zomertip.
(juli 2011)
|  |
Roxanne: Monday Monday - Frans van Deijl
Wanneer je Frans van Deijls nieuwste roman in handen hebt en je betrapt jezelf erop dat je de hit 'Monday Monday' van The Mamas and the Papas begint te neuriën, is dat geen toeval. Sterker nog: de romantitel Monday Monday is een directe verwijzing naar het nummer uit de jaren zestig. Waren The Mamas and the Papas verheugd dat hun nummer op de tweede plek stond in de Nederlandse Top 40, de hoofdpersoon in het boek, de tienjarige Timon, vindt het vreselijk. Telkens wanneer op de radio 'het Erge Liedje' wordt gedraaid, wenst hij vurig ergens anders te zijn. Dit omdat 'Monday Monday' hem herinnert aan de eerste snoeihete voorjaarsdag van het jaar waarop een dode man uit het water werd gehaald. En bij die ene dode blijft het niet.
Door te schrijven vanuit het perspectief van de tienjarige Timon weet Van Deijl Timons kinderlijke angsten - soms op vrij pijnlijke wijze - bloot te leggen. Je ziet Timon worstelen met zichzelf en de wereld om hem heen. Ook al is het jaren geleden dat je zelf tien was, tijdens het lezen van Monday Monday ervaar je weer dezelfde angsten en verlangens als toen. Wanneer Timon zijn grootste angst (die voor de dood) weet te overwinnen - hij neuriet zelfs zacht 'Monday Monday' aan het eind - kun je met een gerust hart afscheid nemen van hem en van het kind dat je was gedurende het lezen van Monday Monday.
(juli 2011)
|  |
Edith: Magnus - Arjen Lubach
Walter en ik woonden aan het Roelof Hartplein in Oud-Zuid. Het gebouw heette het Nieuwe Huis. Het was een vooroorlogs gebouw dat onderdak moest bieden aan gegoede vrijgezellen. Mijn kamer lag op de derde verdieping, die van Walter op de vijfde. Over de kamer van Walter ging het verhaal dat er in de jaren zeventig een dichter uit het raam was gesprongen op de dag dat zijn nieuwste dichtbundel uitkwam. Over mijn kamer deden geen verhalen de ronde.
Dit is een van mijn favoriete passages uit mijn favoriete boek van dit moment: Magnus van Arjen Lubach. De toon en de stijl zijn tekenend voor het boek - droog, grappig en melancholiek.
Magnus is een Zweed die met de creditcard van de Nederlandse Merlijn Kaiser de bloemetjes buiten zet. Merlijn wordt gewaarschuwd door de creditcardmaatschappij en hij is direct geïntrigeerd door de vreemde die op zijn kosten zich uitleeft in pretparken en restaurants. Hij is vlak daarvoor verlaten door zijn grote liefde Caro en er is niets meer dat hem bindt in Amsterdam. In plaats van de kaart te blokkeren, besluit hij dan ook naar Stockholm af te reizen en op zoek te gaan naar de man achter de fraude.
In Stockholm ontrolt zich een fascinerende zoektocht naar de oplichter, de gebeurtenissen volgen elkaar op als omvallende dominostenen. Hoe verder hij komt met zijn onderzoek, hoe meer het verleden zich aan hem opdringt en stukje bij beetje komt hij achter de waarheid.
Erg fijn vond ik de flashbacks naar de tijd waarin Merlijn Caro ontmoette (tijdens de Florence-reis op de middelbare school) en de begintijd van hun relatie. Lubach schrijft mooie zinnen en heeft prachtige vergelijkingen, zoals bijvoorbeeld bij de eerste keer dat Caro eindelijk bij Merlijn blijft slapen:
'Heb je een schoon bed?'
'Hoe bedoel je?' vroeg ik.
'Hoelang zit je beddengoed al op je bed?'
'Een paar dagen,' loog ik.
'Dan slaap ik wel bij jou vannacht,' zei ze.
Mijn buikspieren trokken samen en ik wist dat ik was ontploft als ze dat een jaar eerder had gezegd. Nu niet meer. Mijn enthousiasme was afgezwakt, zoals wanneer je eindelijk de puppy krijgt die je was beloofd, maar de hond al bijna volwassen is geworden in de maanden dat er geen tijd was geweest om een hok te bouwen en hem op te halen.
Magnus ademt een prettige sfeer - geen grote ego's of schreeuwerigheid. Het is de zoektocht van romanticus die er het beste van probeert te maken, zonder tobberig te worden.
De beschrijvingen van de absenties van Merlijn (Merlijn lijdt aan epilepsie, een aandoening waardoor niets zeker is in zijn leven maar die hem ook op een bepaalde manier houvast biedt) zijn realistisch en lopen als een grillige rode draad door het boek.
Arjen Lubach heeft heel soms de neiging net iets te grappig te willen zijn (niet nodig, de geschetste situaties zijn al grappig genoeg van zichzelf) maar hij heeft alles in zich om de Johan Harstad van de Lage Landen te worden. En terwijl 'A Summer Wasting' nog na-echoot in mijn hoofd, kijk ik alvast uit naar Lubachs volgende boek.
(juni 2011)
|  |
Edith: Het zusje van de bruid - Joris van Casteren en Lieve Céline -Hanna Bervoets (Beide boeken ook verkrijgbaar als e-book)
Ik ben een langzame lezer. Niet handig in mijn vak, maar het is niet anders. Onlangs las ik echter twee boeken achter elkaar in één adem uit. Ik heb huishouden, kinderen en deadlines genegeerd omdat ik door móést lezen.
Lieve Céline van Hanna Bervoets gaat over de laagbegaafde Brooke uit Amsterdam-Noord die groot fan is van Céline Dion. Ze heeft maar één droom en dat is Céline zien optreden. Ze verzamelt al haar moed en stapt in het vliegtuig naar Las Vegas. Uit flashbacks en brieven die Brooke aan haar heldin schrijft, ontvouwt zich een verhaal dat geestig en licht begint, maar allengs droeviger en ontroerender wordt.
Het zusje van de bruid van Joris van Casteren is het 'geanonimiseerde verslag van een krankzinnige periode uit het leven van de schrijver', aldus de achterflap. Joris ontmoet op een bruiloft Luna, het zusje van de bruid. Zij is een intrigerend, hyperintelligent, maar zelfdestructief meisje van rijke komaf. Ze gaan samenwonen in Amsterdam en beginnen een onmogelijke relatie. Luna blijkt een borderliner, verslaafd aan drank en drugs en eigenlijk niet in staat lief te hebben. Joris beweegt met haar mee om haar bij zich te kunnen houden in de hoop haar te kunnen redden, maar uiteindelijk raakt hij haar toch kwijt.
Op het oog twee verschillende boeken, maar beide zijn een intiem verslag van menselijk falen en hoe ingehouden ook verteld (Bervoets lichtvoetig, Van Casteren droog en staccato), je moet wel van steen zijn om niet ontroerd (Bervoets) en geraakt (Van Casteren) te worden.
Beide boeken geven een mooi inkijkje in verschillende sociale milieus (Brooke gaat op haar zestiende van school en brengt de dagen met haar moeder door voor de televisie, de broer van Luna verzucht dat hij liever in minder rijke omstandigheden was geboren zodat hij tenminste had geleerd vroeg op te staan). En wat ook pijnlijk duidelijk wordt: of je nu rijk bent of arm – de neerwaartse spiraal ligt altijd op de loer, en de obligate les 'je moet zelf iets van je leven maken' blijkt maar al te waar.
Het grootste verschil tussen beide boeken is natuurlijk dat Bervoets alles verzonnen heeft (al heeft ze ongetwijfeld geput uit het 'echte' leven in Amsterdam-Noord – ze figureert zelfs in het verhaal, als een echte Hitchcock) en vertelt Van Casteren (zijn versie van) de waarheid. Hij heeft zijn relaas geanonimiseerd, maar als je een beetje ingevoerd bent in Amsterdamse journalistieke kringen kun je nog een leuk spelletje wie-is-wie doen. Dit verlicht Luna's droeve geschiedenis echter nauwelijks.
Beide boeken hielden me nog lang bezig. Waarom had ik deze boeken niet weg kunnen leggen? Waarom moest ik doorlezen terwijl de kinderen jengelden om aandacht en de vaat zich opstapelde? Was het de voyeur in mij? Waarom wil een mens graag lezen over andermans ellende? Of zijn Bervoets en Van Casteren er gewoon in geslaagd mensen van vlees en bloed neer te zetten, verzonnen dan wel echt bestaand?
Ik denk het laatste, want ik liep na het lezen nog lang rond met een hol gevoel, alsof ik iemand was kwijtgeraakt. En dat terwijl ik Luna niet ken en Brooke niet eens bestaat.
(mei 2011)
| 
|
Jan: De waarheid omtrent Marie - Jean-Philippe Toussaint
Een liefdesnacht in Parijs tijdens een heftig onweer. De man krijgt een hartaanval en de vrouw belt in paniek haar ex, die op dat moment ergens anders in de stad bij zijn nieuwe liefde slaapt…
Een paard dat klaarstaat voor transport per vliegtuig ontsnapt in paniek op de luchthaven…
Een mooi huis in een idyllisch landschap waar twee geliefden slapen als de natuurramp hen overvalt …
Allemaal goede ingrediënten - die omsmeden tot een enerverend verhaal kun je gerust aan Jean-Philippe Toussaint overlaten. Want hemeltjelief, wat hééft hij een spannend boek geschreven.
De waarheid omtrent Marie is het derde boek van Jean-Philippe Toussaint waarin steeds dezelfde Marie de hoofdrol speelt. Het zijn puzzelstukjes die in elkaar passen; ik kan u aanraden ook de andere twee, De liefde bedrijven en Vluchten te lezen. Dat wordt een gang naar de bibliotheek, of een tweedehands exemplaar op de kop tikken, want deze titels zijn helaas niet meer leverbaar. Maar ach, waarom zou je het verhaal over Marie compleet willen hebben; het lezen van alleen De waarheid omtrent Marie is al enerverend genoeg. De sensatie van het lezen van Toussaints verhalen ligt namelijk niet zozeer in de feitelijke ontwikkelingen die hij beschrijft. Nee, het is vooral zijn prachtige schrijfstijl die het ’m doet. Hij is een langzame, zorgvuldige verteller met veel details en herhalingen. Van zijn beeldende beschrijvingen en vaak (heel) lange zinnen gaat een droomachtige werking uit. Vooral bij de spannende verhaalgedeeltes als bijvoorbeeld de vlucht van het paard op het vliegveld houdt dat je volledig in de ban. Dan weer een detail (de door het vallen vuile en bebloede benen van het paard), dan weer een overzicht (het vliegverkeer wordt stilgelegd), de aandacht golft heen en weer en het verhaal raast voort.
Een boek van Jean-Philippe Toussaint leg je niet weg voordat je het uit hebt.
(mei 2011)
|  |
Anja: Literaire parels van uitgeverij Van Gennep
Onlangs las ik in Het Parool een mooi stukje van Maarten Moll over de voordelen van dunne boeken. Als u ook van dunne boeken houdt, dan wil ik u graag een aantal titels van uitgeverij Van Gennep tippen. Deze boeken laten zien dat 'grote' literatuur best in een klein boek past. Zoals Andermans huis van Silvio d’Arzo en Het geheim van mijn grootmoeder van Fethiye Çetin.
Voor mij was Een minuut stilte van Siegfried Lenz een absoluut hoogtepunt. Wat heb ik genoten van het ingetogen en teder vertelde verhaal van de onmogelijke liefde tussen Christian en Stella. Het verhaal speelt zich af in een klein plaatsje aan de Oostzee in de jaren vijftig. Verder vertel ik niets, want het is veel te mooi om het niet zelf te lezen!
De andere parel die ik onlangs heb gelezen was Wij doden Stella van Marlen Haushofer. Wie De wand van haar heeft gelezen kent de sfeer die Haushofer in haar boeken schetst. Ook Wij doden Stella (de titel doet het al vermoeden) is geen vrolijk boek, maar de auteur is een meester in het scheppen van een onderhuidse spanning die je laat doorlezen en naar adem doet happen. Vergelijkbaar met Doris Lessings Het vijfde kind.
Al deze kleine mooie boeken laten zien wat voor een prachtig en uniek product het boek toch is en dat het lezen van literatuur niet altijd betekent dat je weken, of maanden, vastzit aan een boek. Net als sporten, sauna, museumbezoek of film, kan een boek je meenemen, helpen, vermaken, troosten. Even de telefoon uit en het beeldscherm in de sluimerstand; lekker met een naar papier geurend boek op schoot en met kopje thee binnen handbereik wegduiken in het verhaal. Met tranen in je ogen afscheid nemen van een boek als het uit is en het dan een plek geven in je boekenkast. Dat is misschien wat het fysieke boek zo uniek maakt: je herinneringen aan je leeservaring blijven als het ware in het boek hangen. Het is er nog. ‘Fysiek.’
(mei 2011)
|  |
Roxanne: Ego Faber - Maurice Seleky (ook verkrijgbaar als e-book)
Amsterdam in de jaren nul van de eenentwintigste eeuw is het droomparadijs voor de naamloze hoofdpersoon in Ego Faber. Wanneer hij op 11 september 2001 (hoe ironisch) naar Amsterdam trekt om daar zijn geluk te beproeven ontmoet hij in de trein titelpersoon Ego Faber. Deze ontmoeting vormt het begin van een vriendschap die hen leidt door het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw. Samen met hun vriend Rein maken zij zich meester van Amsterdam. Ze gaan op in feesten, drank, drugs en meisjes terwijl het wereldnieuws – wat te denken van de aanslagen in de Londense metro’s en de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh? – aan hen voorbij trekt. Gevoelloos voor wat er om hen heen gebeurt, lijkt hun leven pas weer zin te krijgen wanneer de mooie Zara in beeld komt. Maar niet alleen hun levens zal zij veranderen, ook hun vriendschap.
Maurice Seleky levert met Ego Faber een uitstekend debuut af. Deze roman kan beschouwd worden als een document van deze tijd. De vooroordelen en clichés over generatie Y weet Seleky treffend weer te geven al had het hier en daar iets minder gemogen.
(april 2011)
|  |
Edith: Duizend dagen in China - Bettine Vriesekoop (ook verkrijgbaar als e-book)
Tijdens haar tafeltenniscarrière gaat Bettine Vriesekoop een paar keer op trainingsstage in China. Ondanks (of misschien juist dankzij?) de zware tijden die ze daar beleeft, groeit haar interesse in en liefde voor het land. Die liefde en interesse monden uit in een studie sinologie en zelfs in een correspondentschap voor NRC Handelsblad.
In augustus 2006 vertrekt Bettine Vriesekoop met haar dan vijfjarige zoon Tymo naar Peking om onder andere de voorbereidingen op de Olympische Spelen te verslaan. In augustus 2009 keert ze terug naar Nederland en onlangs verscheen Duizend dagen in China - een openhartig verslag van haar correspondentschap.
Veel correspondenten schrijven bij terugkeer een boek. Beter gezegd: ze stellen een boek samen uit alle artikelen die ze tijdens hun diensttijd hebben geschreven. Duizend dagen in China is geen standaard knip-en-plak-correspondentenboek geworden. Het is een openhartig verslag van de zoektocht die Vriesekoop te wachten stond in China. Als relatief onervaren journalist en alleenstaande moeder heeft ze het niet makkelijk, maar ze houdt zich staande. Mede dankzij de niet aflatende steun van ayi (hulp in de huishouding) Wang en assistent Colin. Vriesekoop leert omgaan met de druk van deadlines, kan steeds beter achter de 'waarheid' kijken en gaat steeds meer van China en de Chinezen houden, zonder haar objectiviteit te verliezen.
Duizend dagen in China is een heerlijk leesboek geworden, met veel avontuur (undercover in Noord-Korea, achtervolgd door de veiligheidspolitie bij haar bezoek aan een milieuactivist, rellen in Xi'an om maar een paar hoogtepunten te noemen), humor en passie voor China.
Als je het boek uit hebt, is het alsof je een lange reis hebt gemaakt en of je iets dichter bij de 'onbegrijpelijke' Chinezen bent gekomen.
(april 2011)
|  |
Mieke: Retour Palermo - Philip Snijder (ook verkrijgbaar als e-book)
Soms gebeurt het dat je een boek van de stapel pakt, de eerste bladzijde leest en meteen weet: dit is mijn boek.
Na het lezen van Zondagsgeld (2007) van Philip Snijder waren mijn verwachtingen hoog gespannen bij de aankondiging van zijn nieuwe boek Retour Palermo. Als ik de afgelopen maanden Zondagsgeld aanraadde, zei er af en toe iemand tegen me: 'Ja dat heb je me al eerder aangeraden...'
En toen was het dan zover: de stapel Palermo kwam in de winkel. Het dilemma is dan of je het boek meteen gaat lezen of wacht tot je in alle rust woord voor woord kunt laten binnenkomen. Ik ben meteen begonnen en tot mijn spijt is het bijna uit, maar ik kon niet wachten om het te delen met zo veel mogelijk lezers die op zoek zijn naar een goed boek. Ik ben daarom blij dat ik de komende weken weer onbevangen tegen alle klanten kan zeggen: 'dit boek moet je lezen.'
Het verhaal gaat over een stelletje dat naar Palermo gaat en opgenomen wordt in de Siciliaanse sfeer en levensstijl om daar tot de ontdekking te komen hoezeer ze gevangen zitten in hun relatie en hun schijnbare vrijheid. De beeldende beschrijvingen van Philip Snijder maken diepe indruk en hij maakt prachtige zinnen.
(maart 2011)
|  |
Selma: Avonturen in de alledaagse werkelijkheid – Max Blecher
Dankzij de mooie nieuwe vertaling van Jan H. Mysjkin kunnen wij nu kennismaken met dit in de jaren twintig uitgegeven Roemeense verhaal.
Een jongeman, een puber nog, is bezig de wereld en zichzelf te ontdekken. Daarbij stelt hij vragen als ‘Wie ben ik?’, en ‘Waaruit bestaat mijn gevoel van de werkelijkheid?’ Op zijn ontdekkingstocht komt hij op plaatsen in zijn omgeving en op plekken in zijn ziel die hij nog niet kent en hem in verwarring brengen. Hij leert zichzelf stap voor stap beter kennen, maar het is wel een worsteling.
Het boek is vooral een aaneenschakeling van gedachtestromen, niet zozeer een opeenvolging van handelingen. Naast het feit dat ik de ontwikkeling die pubers doormaken interessant vind (eigenlijk is elke puber een filosoof omdat hij met de grote levensvragen bezig is), spreekt de melancholieke sfeer van het boek me erg aan. De levensvragen van de hoofdpersoon zijn universeel en het maakt niet uit of het 1928 of 2011 is.
Geen pageturner, maar een mooi, contemplatief boek.
(maart 2011)
|  |
Casper: Vals beeld - Elvin Post (in Dwarsligger-uitvoering)
Je gaat op reis en je neemt mee… Dat dikke boek van vorig jaar dat je altijd nog wilde lezen. Zeg De verloren gebeden van Jacob de Zoet van David Mitchell of Vrijheid van Jonathan Franzen. Maar past daar dan nog wat bij? Iets luchtigers, iets lichters, iets kleiners vooral. Nou, er zou nog nét zo’n Dwarsligger bij kunnen. Een Dwarsligger? Wat is dat nou weer? Dat is dus iets nieuws. Een boek op zakformaat, dat je van boven naar beneden leest. Met van die superdunne blaadjes, waar je een pincet voor nodig hebt om ze om te slaan? Ja, dat ook ja. Maar daardoor zijn ze wel lekker dun en blijven ze altijd openliggen waar je gebleven bent. Handig jôh! En zijn er dan ook leuke boeken als Dwarsligger? Me dunkt, er moet voor iedereen toch wel wat bij zitten zou ik zeggen. Ja, daar heb ik ook niks aan... Oké oké, neem dan maar Vals beeld van Elvin Post, da’s wel iets voor jou.
(maart 2011)
|  |
Edith: Dit is echt - M.J. Hyland (ook verkrijgbaar als e-book)
Na de dure decembermaand waarin iedereen is verwend met de laatste literaire hits (Vrijheid, Congo en de laatste Jamie Oliver) leek het me tijd voor een goedkope herdruk van een boek dat al meer dan een jaar om (mijn) aandacht schreeuwt: Dit is echt van M.J. Hyland.
Het verhaal is snel verteld: Patrick Oxtoby, begin twintig, wordt verlaten door zijn verloofde en wil een nieuw leven beginnen in een Engels kustplaatsje, weg van zijn familie. Hij vindt een baantje als automonteur en neemt zijn intrek in een pension om de eerste maanden te overbruggen. Geen vuiltje aan de lucht zou je denken. Maar er is iets met Patrick en hoewel dat 'iets' zich niet laat benoemen, bouwt zich een enorme spanning op in het verhaal die mij bij tijd en wijle de adem bijna benam.
Zonder precies te begrijpen waarom, en zonder enige vingerwijzing van de schrijver, bekruipt je de angst dat het helemaal misgaat met Patrick. En die angst wordt bewaarheid, zoveel wil ik wel verklappen (en zoveel kun je uit de achterflap ook wel opmaken).
Dit is echt is zo waanzinnig knap geschreven, dat je wel van steen moet zijn om er niet door geraakt te worden. Patrick mag dan iets slechts gedaan hebben, je wilt toch weten hoe het hem vergaat en vooral ook waarom hij het gedaan heeft. Het is bijna beangstigend dat Patrick, een op het eerste oog lieve rustige jongen, tot een dergelijke gruweldaad in staat is. Hij is daar bij wijze van spreken zelf ook verbaasd over. Patrick bleek een tikkende tijdbom waarvan er meer rondlopen in onze maatschappij. Dankzij Hyland had ik eerder de neiging mededogen te tonen dan Patrick te veroordelen.
Dit is echt is een claustrofobische leeservaring met een open einde dat je echt bij de strot grijpt. Een mooi boek voor sombere winterdagen, waarbij je als lezer in de gelukkige wetenschap verkeert dat er betere tijden op komst zijn. En dat is voor Patrick nog maar de vraag.
(februari 2011)
|  |
Anja: Legende van een zelfmoord - David Vann (ook verkrijgbaar als e-book)
Ik hou van melancholieke, droevige boeken. Boeken, die je raken en tot nadenken aanzetten.
Toen ik de titel Legende van een zelfmoord zag, dacht ik meteen dat het wel een boek voor mij zou kunnen zijn. Nog even de achterkant gelezen en ik was om. Ik citeer: 'Roy Fenn is nog jong wanneer zijn vader – een mislukte tandarts en een matige visser – op zijn geliefde boot de loop van zijn geweer in zijn mond steekt en de trekker overhaalt.'
De vader van David Vann is een mislukte tandarts (en matige visser) in Alaska en hij heeft twee huwelijken op de klippen laten lopen. Zijn kinderen wonen ver bij hem vandaan, in Californië. Als David, nog een puber, weigert zijn vader op een reis naar Alaska te vergezellen, maakt de vader er een einde aan.
Rond zijn veertigste keert David terug naar het Alaska van zijn jeugd en het resultaat van deze tocht is dit prachtige boek. In zes verhalen vertelt hij het verhaal van zijn vader, zijn huwelijken, scheidingen, zijn depressieve buien en zijn onvermogen de draad weer op te pakken. Dat doet hij niet chronologisch en in een verhaal stelt hij ook de vraag ‘Wat zou er zijn gebeurd als ik geen nee had gezegd toen hij mij vroeg om mee te gaan naar Alaska.’ En dat is ook het aangrijpendste deel van deze bundel. Een waarschuwing: lees dit verhaal niet voor het slapen gaan! Hij beschrijft hier op ongelooflijk indringende manier hoe vader en zoon helemaal alleen en op elkaar aangewezen in een hut op een volledig eenzaam stukje Alaska proberen er iets van te maken. Een soort Into the wild, maar dan nog hartverscheurender, omdat hier een vader zijn jongen van rond de dertien meeneemt in zijn draaikolk van een depressief en mislukt leven.
U vraagt zich nu misschien af waarom u in godsnaam over zoveel ellende zou moeten lezen, maar dat is nu juist het knappe van dit boek. Vann heeft het voor elkaar gekregen (ook mede door de prachtige natuurbeschrijvingen) er geen sentimentele draak of een wraakoefening van te maken, maar een indringend portret geschetst van een man, die de grip op zijn leven heeft verloren en er geen andere uitweg meer ziet dan zelfmoord te plegen.
(februari 2011)
|  |
Edith: Haas - Arto Paasilinna
Het lichtgrijze omslag met de omineuze bijl in combinatie met de titel Haas trok onmiddellijk mijn aandacht. Geen boek voor mij, groot dierenliefhebber, dacht ik nog, tot ik de naam van de auteur zag: Arto Paasilinna. Toen was ik meteen gerustgesteld. Paasilinna is een van mijn favoriete auteurs, een Fin met een fijnzinnig gevoel voor humor van wie ik al meerdere boeken heb gelezen.
Nieuw is het boek niet: het origineel is in 1975 uitgegeven, in 1993 verscheen al eens een Nederlandse vertaling, en nu probeert de uitgeverij het dus nog een keer. Gelukkig maar.
Haas gaat over een haas. Ik hou van duidelijke titels, je weet meteen waar je aan toe bent. Het begint goed: een journalist en een fotograaf ('...twee ongelukkige cynische wezens. [...] Ze waren getrouwd, waren bedrogen en hadden bedrogen, hadden allebei een beginnende maagzweer en ook verder bestond hun dagelijks leven uit velerlei kommer.') rijden tegen de avondzon in huiswaarts. De fotograaf reageert te laat als een jong sneeuwhaasje zijn 'eerste stuntelige huppelpasjes' uitprobeert en midden op de weg blijft zitten. Het komt tot een botsing, waarbij de haas 'als een harig balletje het bos in geslingerd' wordt.
De mannen stoppen, de journalist stapt uit en gaat op zoek naar het haasje. Als hij het ziet zitten (zijn linkerachterpootje is gebroken), ontfermt hij zich over het dier. Hij negeert het ongeduldige geschreeuw van de fotograaf, die uiteindelijk uit woede besluit zonder de journalist weg te rijden.
Vatanen, de journalist, realiseert zich dat de wereld aan zijn voeten ligt. De gedachte een geheel nieuw leven te beginnen - of in elk geval te ontsnappen aan zijn oude leven - stemt hem vrolijk en het is het begin van een avontuurlijke tocht door het Finse land, met de haas uiteraard.
Het is een kostelijk boek, elk hoofdstuk bevat weer een nieuw avontuur, je kunt het zo gek niet bedenken of Vatanen en zijn haas beleven het, want: overal waar Vatanen gaat, huppelt de haas achter hem aan of piepen zijn oortjes uit Vatanens rugzak. Ze gaan vissen met een oud-politiecommissaris die beweert dat de president Kekkonen in 1968 is vermoord en dat zijn plaats door een dubbelganger is ingenomen, ze helpen bij het blussen van een grote bosbrand, ze gaan op berenjacht en Vatanen wordt verliefd.
En dat alles op een droogkomische toon, die mij voortdurend laat grinniken. Onder die laag luchtige ironie komen de grote levensvraagstukken aan bod: hoe functioneert een maatschappij, wat is ware liefde en hoe vrij is de wil.
Een heerlijk boek vol sneeuw en ijs voor een lange winteravond. En daarna meteen door met De zelfmoordclub, De huilende molenaar, De Gifkokkin en Wees genadig.
(februari 2011)
|  |
Jan: Bonita Avenue - Peter Buwalda (ook verkijgbaar als e-book)
Alwéér is er een mooi Nederlands debuut verschenen in deze toch al zo rijke herfst aan nieuwe boeken.
Enschede, 2000. In het jaar van de vuurwerkramp ontploft ook het gezin van Siem Sigerius. Hij is rector magnificus van de Universiteit Twente, tevens briljant wiskundige en vroeger succesvol judoka. Hij heeft een zoon en twee stiefdochters. Zijn vrouw, Tineke, moeder van zijn stiefdochters Joni en Janis, was vroeger getrouwd met Siems onderbuurman toen Siem nog bij zijn vorige vrouw was. Rond de eeuwwisseling doet Siem een onthutsende ontdekking met betrekking tot de activiteiten van Joni en haar dubieuze vriendje Aron; zo schokkend dat hij Tineke niet durft in te lichten. Hij gaat zelf op onderzoek uit: het begin van een avontuur vol list en bedrog. Tegelijkertijd komt zijn zoon na een lange veroordeling vrij uit de gevangenis en komt eens 'even' poolshoogte nemen in Enschede…
Inmiddels kijken, anno nu, de hoofdrolspelers van dit drama terug op die turbulente tijd. Nog steeds kunnen zij, bijna tien jaar later, elkaar nauwelijks recht in de ogen kijken.
Hoe deze tamelijk warrige knoop aan gebeurtenissen in elkaar steekt, daar komen we pas gaandeweg het boek achter. Peter Buwalda heeft niet gekozen voor een lineaire vertelling (wat al spannend genoeg zou zijn), nee, hij licht steeds kleine tipjes van de vele sluiers op. Daarbij hink-stap-springt hij doorlopend van de ene naar de andere gebeurtenis uit het verleden. En dat doet hij met groot vakmanschap. Een overdaad aan flashbacks kan een verhaal hinderlijk ophouden, en er zijn best boeken waarin de niet-lineaire vertelling te veel een maniertje is. Niets daarvan in Bonita Avenue. Peter Buwalda legt een grote literaire vertelkunst aan de dag door met vaart een ingewikkeld en enerverend verhaal op een creatieve manier te vertellen.
Bonita Avenue swingt.
(januari 2011)
|  |
Edith: De huishoudster en de professor - Yoko Ogawa
Het is fijn boekverkoper te zijn. Het is fijn mensen te kunnen helpen een keus te maken, een mooi boek onder de aandacht te kunnen brengen of de klant die alleen nog maar één woord uit de titel of alleen de voornaam van de auteur weet, toch met het juiste boek de winkel uit te laten lopen. En je krijgt er ook veel voor terug. Zo gebeurde het me laatst dat een klant mij wees op een boek dat ik tot dan toe over het hoofd had gezien. Omdat de meneer in kwestie nog twee boeken kocht die ik erg mooi vond (Norwegian Wood van Haruki Murakami en David Mitchells De niet verhoorde gebeden van Jacob de Zoet), besloot ik de klant blind te vertrouwen en dezelfde avond nog sloeg ik De huishoudster en de professor van Yoko Ogawa open.
Het begon meteen al goed, want de roman bleek uit het Japans vertaald door Elbrich Fennema, die eerder bijvoorbeeld Spoetnikliefde van Murakami al had omgetoverd tot een wonderschoon boekje.
De huishoudster en de professor gaat over een huishoudster van een jaar of dertig, alleenstaande moeder van een tienjarige zoon, die door het uitzendbureau naar een professor wordt gestuurd die al negen hulpen heeft versleten. Al snel komt de huishoudster erachter wat de professor zo bijzonder lastig maakt: door een zwaar ongeluk heeft hij een kortetermijngeheugen van nog maar tachtig minuten. Elke ochtend moet de huishoudster zich opnieuw voorstellen en dezelfde vragen beantwoorden. Maar waar de vorige huishoudsters hun ergernis en onbegrip niet konden onderdrukken, raakt de huishoudster verknocht aan de professor en zijn liefde voor de wiskunde. Op zijn beurt vat de professor een grote sympathie op voor haar zoontje, Wortel, een naam die de professor hem geeft omdat zijn platte hoofd hem doet denken aan het wortelteken.
De professor heeft er plezier in Wortel en zijn moeder in te wijden in de schone kunsten der wiskunde. Hij vertelt met veel vuur over perfecte getallen, vergelijkingen en priemgetallen. En met succes. En ook mij - overtuigd alfa - wist hij iets mee te geven over de schoonheid van getallen, ineens waren de getallen om mij heen geen dode dingen meer, maar bijna bezielde wezens. De ‘eenzaamheid van priemgetallen’ kreeg ineens een heel andere lading.
De huishoudster en de professor is een mooi, licht en vriendelijk boek. Geen van de personages krijgt een naam (behalve Wortel) waardoor een bepaalde afstandelijkheid wordt opgeroepen, die mooi past bij de ongewone setting in het tuinhuisje waarin de professor is ondergebracht. Het beeld van de ritselende professor die allemaal briefjes op zijn pak heeft gespeld om zijn geheugen te ondersteunen, zal mij nog lang bijblijven.
Een fijn boek, voor de liefhebbers van Haruki Murakami.
(januari 2011)
|  |
Fred: Oester - John Binguenet
Oester is het romandebuut van John Biguenet, van wie ik eerder de bijzondere verhalenbundel Het open gordijn (een echte aanrader trouwens) heb gelezen. Dit verhaal speelt in de moerasgebieden van Louisiana, eind jaren vijftig van de vorige eeuw. De broodwinning van de oestervangers wordt bedreigd door de verontreiniging van de oesterbanken door oliewinning in het gebied. Van Thérèse, de dochter van oestervanger Felix Petitjean, wordt verwacht dat zij trouwt met zijn concurrent zodat diens geld hen van de ondergang kan redden. Als zij dit weigert ontstaat er een wraaklustige en gewelddadige sfeer in de oestervangersgemeenschap.
En dit alles spannend geschreven, intrigerend en gepassioneerd als de zwoele nachten van Louisiana.
(januari 2011)
|  |
Jan: De vernietiging van Prosper Morèl - Jamal Ouariachi
Jamal Ouariachi (48) debuteert met een roman van 475 bladzijden, een waarlijk knappe opgave voor een eerste boek. Ik vind dat we hier met een zeer geslaagd debuut te maken hebben. Ja, mijn conclusie is dat wij in Nederland een virtuoos literair schrijver rijker zijn.
Prosper Morèl bewoonde ooit een kraakpand samen met vriend Remco en vriendin Chris. Hij wilde kunstenaar worden, maar zag op tijd in dat hij beter kon gaan studeren. Tegenwoordig is hij psychotherapeut in Amsterdam-Zuid. Als hij bericht krijgt van het overlijden van zijn vroegere huisgenote raakt hij helemaal van slag. Het verleden keert terug als hij haar dagboeken onder ogen krijgt. Dan klopt Remco, nog steeds ‘zijn beste vriend’ en inmiddels gevierd architect , bij hem aan voor hulp, want hij zit in grote moeilijkheden. Waar de pijn van Prosper jegens Chris precies zit is mij niet helemaal duidelijk geworden, en tijdens het lezen dacht ik wel eens, kom Prosper, stel je in godsnaam niet zo aan (hij gaat weer roken, raakt aan de drank en is niet meer geïnteresseerd in zijn vrouw). Maar het interessante aan dit boek is niet zozeer het verhaal, maar het is vooral de virtuoze schrijfstijl die overtuigt. Het is met vaart geschreven en er staan veel prachtige zinnen in! Zo genoot ik met volle teugen als Prosper in een boze bui iemand uitscheldt voor ‘kleffe biechtvader, esoterische kruiper, begrijpende zielsdoorgronder!’.
De schrijver weet ook overtuigend heel verschillende sferen op te roepen in de verschillende verhaaldelen. Zo zijn de hoofdstukken over zijn praktijk en zijn huwelijk voornamelijk hilarisch van toon. Als je vervolgens de dagboeken van Chris zit te lezen kom je terecht in een tragische wereld van iemand met wie het maar niet wil lukken in het leven. De hoofdstukken aan het eind van het boek over de vriendendienst die Prosper voor Remco verricht zijn ongelooflijk spannend geschreven en je zit op het puntje van je stoel, hoe zal dit avontuur aflopen?
Ook de dialogen zijn zeer genietbaar, zeker door wat er niet wordt gezegd: tijdens gesprekken komen we Prospers gedachtewereld uitgebreid aan de weet; maar wat hij dan uiteindelijk zegt, is minimaal en vaak veel milder dan zijn boze gedachten.
Kortom, lezers die kunnen genieten van een goede schrijfstijl komen ruimschoots aan hun trekken in dit mooie debuut.
(december 2010)
|  |
Jeanine: Mr. Tourette en ik - Pelle Sandstrak
De Noor Pelle Sandstrak schrijft in deze autobiografie over het leven dat hij lijdde (bewust met lange ij!) voordat rond zijn dertigste levensjaar wordt ontdekt dat hij het syndroom van Gilles de la Tourette heeft. Het is een gedetailleerd en met humor gelardeerd verhaal dat begint in het Dorp ergens in het dunbevolkte noorden van Noorwegen. Op de basisschool valt hij al op door zijn rare gedrag, ingegeven door allerlei dwanggedachten. En deze worden, naarmate hij ouder wordt en zich meer in de grote-mensen-wereld begeeft, steeds heftiger. Een normaal leven ligt niet voor de hand. Hij raakt meer en meer in zichzelf gekeerd en wordt in de ogen van de lezer ook steeds eenzamer. Op een bepaald moment in het boek heb ik vooruit gebladerd, op zoek naar dialogen omdat ik deze eenzaamheid, zijn eenzaamheid, nauwelijks meer kon verdragen. Het gaat dan al zo slecht met hem, dat hij is 'gedegradeerd tot figurant die zijn dwanggedachten gehoorzaamt'. De humor in zijn verhaal is op dat moment ook ver te zoeken. Bewonderenswaardig is de hoop die hij blijft houden dat het morgen beter met hem zal gaan. Dat houdt hem vele jaren lang op de been. En wordt beloond. Yes, sir! (om met Pelle Sandstrak te spreken).
Een fascinerend tot in de kleinste details verteld verhaal, waar ik, geloof het of niet, gelukkig ook veelvuldig om heb moeten lachen
(december 2010)
|  |
Casper: Clausewitz - Joost de Vries
Soms bekruipt je tijdens het lezen van een recensie het gevoel dat dit niet over hetzelfde boek gaat dat jij zojuist gelezen hebt. De Volkskrant besprak het debuut van Joost de Vries, Clausewitz, kort en negatief. Ik vind dat dit boek op z’n minst een weerwoord verdient. Bij dezen. Ik ken Joost de Vries als een jonge, getalenteerde recensent bij De Groene Amsterdammer. Door zijn stukken hoorde ik bijvoorbeeld voor het eerst van ene Haruki Murakami. Ik was dus benieuwd naar zijn debuut als romanschrijver. Clausewitz stemde mij zeer vrolijk. Het is een speels boek, met een interessant gebruik van het zogenaamde Droste-effect: het gaat namelijk over een jonge wetenschapper die probeert te schrijven over een obscure Duitse schrijver, die weer schreef over... etcetera. Er volgt een literaire zoektocht die me vaak deed denken aan Possession van A.S. Byatt. Net als in dat boek creeërt De Vries een goede balans tussen de spanning van de zoektocht en de diepere vragen over schrijverschap en authenticiteit die ondertussen gesteld worden. Het hoogtepunt is wat mij betreft het bizar gruwelijke korte verhaal van bovengenoemde obscure Duitse schrijver dat midden in het boek is afgedrukt. Dus laat het hiermee duidelijk zijn: Joost de Vries heeft met Clausewitz een geslaagd debuut afgeleverd.
(december 2010)
|  |
Selma: Een geschiedenis van mijn zenuwen - Siri Hustvedt
Tijdens de toespraak bij haar vaders begrafenis wordt Siri Hustvedt overvallen door een hevige ‘toeval’. Ze begint te trillen en heeft geen enkele controle meer over zichzelf. Als zich dit herhaalt bij een volgende herdenking van haar vader op de universiteit, waar hij werkte, gaat ze op zoek naar het waarom. Ze wil weten of haar aandoening psychologisch of neurologische oorzaken heeft.
Wat het boek zo boeiend maakt is dat Hustvedt haar zelfonderzoek begeleidt met een zoektocht door de wetenschap, literatuur en filosofie. Ze beperkt zich niet tot het heden, maar beschrijft hoe door de jaren heen tegen deze verschijnselen werd aangekeken. In haar vorige boeken (onder andere Wat me lief was en Het verdriet van een Amerikaan) had Siri Hustvedt al laten zien dat ze erg mooi kan schrijven. De mooie stijl maakt dit boek tot een genoegen om te lezen.
(december 2010)
|  |
Edith: De niet verhoorde gebeden van Jacob de Zoet - David Mitchell
David Mitchell is pas 41, maar ik durf hem nu al een echte oeuvrebouwer te noemen. Hij heeft nu vijf romans geschreven (die allemaal zijn vertaald), waarvan de laatste - De niet verhoorde gebeden van Jacob de Zoet – onlangs verscheen.
In de eerste twee boeken (De geestverwantschap en DroomNummerNegen) zocht hij nog naar zijn vorm, leek het - het vertellen van meerdere verhalen die uiteindelijk allemaal met elkaar verband houden. Die vorm sublimeerde hij in Wolkenatlas (zijn grote doorbraak). Toen kwam er ineens een 'gewone' roman: het semi-autobiografische 'uitstapje' Dertien en werd het ineens spannend waar hij daarna mee zou komen. Dat werd dus De niet verhoorde gebeden en mijn hemel, wat een geweldig boek is dit!
Het is een historische roman over de Zeeuwse klerk Jacob de Zoet die fortuin moet gaan maken in de Oost om met zijn Anna te mogen trouwen. De Zoet is aangesteld om de boeken van de VOC te controleren op corruptie, daarmee maakt hij in eerste instantie meer vijanden dan vrienden.
De lezer stapt samen met De Zoet van boord op Deshima, het schiereilandje in de baai van Nagasaki, waar een Nederlandse handelsfactorij is gevestigd en wat volgt is een bijna zintuiglijke ervaring van alle wederwaardigheden van De Zoet en zijn landgenoten in deze vreemde enclave. Het is heel filmisch beschreven, waardoor je als lezer echt het gevoel krijgt dat je naast Jacob door de kleine straatjes loopt, langs de pakhuizen slentert en vanuit de wachttoren naar de zee staart.
In het tweede deel volg je vroedvrouw Orito, de grote liefde van Jacob, die is verbannen naar een klooster in de bergen. Het verhaal wordt dan grimmiger, zwarter, en spannender. In het derde deel richt de camera zich weer op Deshima en ben je getuige van de belegering van Deshima door het Engelse fregat Phoebus. En net als je je afvraagt hoe Mitchell het hele verhaal tot een goed einde kan brengen, tovert hij nog een onverwachte wending uit zijn hoge hoed.
En dan nog wat lovende woorden voor ‘tolken van de derde rang’ – zoals ze zichzelf veel te bescheiden achterin noemen – Damsma en Miedema: ze hebben een geweldige vertaling afgeleverd. Ik had af en toe zin om het Engels erbij te pakken, niet om ze op fouten te betrappen, maar juist om me te vergapen aan de kunstige oplossingen die ze hebben bedacht voor soms ongetwijfeld lastige vertaalkwesties. Alle personages hebben hun eigen stem, het leest als een trein en het is bovenal zeer grappig. Ik heb het boek ademloos gelezen en ben nu nog dieper onder de indruk van de vertelkunsten van Mitchell. Als hij een honderdmeterloper was, zou ik zeggen: wereldrecord, stoppen op je hoogtepunt. Nu hoop ik maar dat hij gewoon verder bouwt aan zijn oeuvre.
Een waar feest!
(november 2010)
|  |
Casper: Hoe de madonna op de maan belandde - Rolf Bauerdick
De opening van dit boek klinkt als een aflevering van Midsomer Murders: een dorpspriester wordt vermoord aangetroffen en vlak daarna verdwijnt een lerares op mysterieuze wijze. Alleen speelt dit alles zich af in een bergdorpje, diep in de Roemeense Karpaten. Hier woont een curieuze mengeling van Duitsers, Hongaren, Roemenen en zigeuners, die elkaar het liefst in de haren vliegen. Het verhaal begint in de jaren vijftig, als zelfs in dit afgelegen gebied het communisme begint door te dringen. Dat de gebeurtenissen rondom de priester en de lerares iets met de communisten te maken hebben beseft al gauw iedereen. De oplossing van dit mysterie zal echter pas vele jaren later duidelijk worden, na de val van Ceauşescu. De tussenliggende periode weet Bauerdick met veel vaart te beschrijven. Hij zet de verschillen tussen alle figuren in het dorp lekker vet aan en laat op hilarische wijze zien wat de onafwendbare moderniteit voor deze mensen betekent. Het levert een smakelijk boek op.
(oktober 2010)
|  |
Anja: Wij drieën - Julia Blackburn
In de film Into the wild zegt een oude man tegen de jonge drop-out: 'Je moet leren te vergeven, anders kun je niet verder met je leven.' Tijdens het lezen van de prachtige memoires van Julia Blackburn schoten deze woorden weer door mijn hoofd. Wat heeft deze vrouw in haar jonge jaren allemaal meegemaakt! En dan in staat zijn om het op deze manier op papier te zetten. Een absolute must-read. Prachtig!
(oktober 2010)
|  |
Edith: De rest is stilte - Carla Guelfenbein
De rest is stilte heeft drie perspectieven: Juan, zijn twaalfjarige zoon Tommy en Alma, stiefmoeder van Tommy en tweede vrouw van Juan. Samen vertellen ze één verhaal, maar dat klinkt gezelliger dan het is. Ze zitten alle drie op hun eigen eilandje en trekken zich steeds verder terug, drijven steeds verder bij elkaar vandaan.
Tommy heeft als hobby het afluisteren van grote mensen en als hij op een bruiloft per ongeluk de ware toedracht van het overlijden van zijn moeder (Tommy was twee toen zij stierf) oppikt, begint hij een zoektocht naar het hoe en waarom.
Juan is een briljante hartchirurg die na het overlijden van zijn eerste vrouw heeft besloten zijn gevoel weg te stoppen om niet door woede en wraakgevoelens verteerd te worden. Hij schermt Tommy – die een aangeboren hartafwijking heeft en daarom erg kwetsbaar is – af van de buitenwereld, maar heeft eigenlijk geen idee wat er in het hoofd van Tommy omgaat.
Alma verliest zich in een affaire en staat op het punt een drastische beslissing te nemen. En dan gebeurt er iets waardoor iedereen wakker geschud wordt en moet beslissen of hij van zijn eiland komt of niet.
Ondanks de zware thema’s die worden aangeroerd houdt Guelfenbein de toon licht. Naar het einde toe ging ik steeds langzamer lezen om maar geen afscheid te hoeven nemen. Toen het afscheid onafwendbaar bleek, heb ik vreselijk hard gehuild. U bent gewaarschuwd.
(september 2010)
|  |
Edith: Duisternis - Gillian Flynn
Het gebeurt niet vaak dat ik meerdere titels van één auteur lees. Ik zou wel willen, maar het ontbreekt me natuurlijk altijd aan tijd. Maar soms ben ik wel heel benieuwd naar iemands tweede boek, vooral als het eerste verrassend goed was.
Flynn is zo’n ‘geval’: na haar debuut Teerbemind was ik benieuwd of zij een eendagsvlieg was, maar nee, Flynn kan gewoon heel goed schrijven.
Duisternis gaat over Libby Day. Libby was zeven toen haar moeder en twee zusjes werden vermoord, zij is de enige getuige, haar broer wordt – mede door haar getuigenis – als dader aangewezen. Vijfentwintig jaar naar dato wordt zij benaderd door de ‘Kill Club’ – een eigenaardige club mensen die zich verdiept in oude moordzaken en overtuigd is van de onschuld van broer Ben – of zij niet wil helpen de laatste puzzelstukjes op hun plaats te duwen.
Libby heeft uiteraard allerminst zin om in haar geheugen de graven en in het verleden te wroeten, maar laat zich overhalen. Samen met Libby gaat de lezer terug naar 1985, terug naar de dagen voor de moorden. En dan blijkt het hele verhaal een onthutsende ontknoping te hebben.
Duisternis zit heel goed in elkaar, maar is vooral razend goed schreven. Het is scherp en het schuurt. Libby is als een asielkatje dat blaast en krabt maar dat je toch steeds weer probeert te aaien.
(augustus 2010)
|  |
Edith: 2010 zo werden wij wereldkampioen - Patrick Bernhart
Had u de finale van het WK-voetbal ook liever anders gezien? Lees dan dit boek. Bernhart doet net alsof hij in 2018 terugblikt op het WK van 2010 en bij hem zijn we wel wereldkampioen geworden. Bernhart knipt, plakt en fantaseert er lustig op los, met als resultaat een vrolijk soms wat melig boek (omdat het vanuit 2018 is geschreven legt hij bijvoorbeeld uit wat Twitter is, want dat is in 2018 natuurlijk allang weer uit). Het idee is aardig, de uitwerking had strakker gekund, maar zelfs na het toernooi is het nog grappig om dit te lezen omdat Bernhart de waarheid soms akelig dicht nadert. Een vrolijk boek voor iedereen die de nare finale graag wil verdringen.
(augustus 2010)
|  |
Anja: Ik houd van u - Nicole van Nierop
Nicole van Nierop heeft een opmerkelijk debuut geschreven over een jong meisje, Alice, wiens moeder niet in staat is van haar te houden en die het gezin verlaat als Alice nog maar acht of negen jaar oud is. Wat gebeurt er dan allemaal met een kind? Vooral met een te vroeg oud geworden kind die een zeer grote verbeeldingskracht heeft? Erg knap geschreven. Een aanrader!
(augustus 2010)
|  |
Jan: Architectuur in Nederland - Jaarboek 2009/2010
De verschijning van het Architectuurjaarboek is elk jaar weer een feest. De mooiste gebouwen die in het afgelopen jaar zijn gerealiseerd trekken fraai gefotografeerd (altijd mooi weer!) aan je voorbij. Maar dit jaar hangt er een donkere schaduw over de architectuurwereld, die niet in de mooie plaatjes tot uiting komt, maar wel in de in het boek opgenomen essays: de gevolgen van de economische crisis. Het aantal opdrachten bij architectenbureaus is in 2009 gehalveerd; het aantal werkenden is met een derde afgenomen.
Ook worstelt het jaarboek met een ander aspect van de tijdgeest: de nieuwe traditionalistische architectuur die de laatste jaren een enorme vlucht heeft genomen. In een interessant artikel komen de pro’s en contra’s van deze stroming uitgebreid aan bod. Maar ondertussen heeft de redactie geen enkel nieuw-traditioneel bouwwerk in de projectkeuze opgenomen. En dat al meerdere jaren achtereen. En dat vind ik wel terecht. Recente gebouwen die honderd jaar geleden lijken te zijn gebouwd, dat is toch een uiting van creatieve armoede?
(augustus 2010)
|  |
Anja: Vernedering - Philip Roth
Man gaat neer, een gevierd acteur... staat op een dag op het toneel en weet dat hij 'het' kwijt is. Hij voelt dat het ook niet meer terug zal komen. Meer wil ik hier over de inhoud niet kwijt. Dat zou zonde zijn van het leesgenot. Prachtig ingetogen verteld, onopgesmukt. Puur leesgenot!
(augustus 2010)
|  |
Edith: Onderstroom - Arnaldur Indridason
Het is inmiddels bekend: in Noord-Europa zijn ze goed in het schrijven van thrillers. De IJslandse Indridason heeft zijn sporen inmiddels ook ruimschoots verdiend. Het concept is eenvoudig: men neme een politie-inspecteur (in dit geval de vrouwelijke Elínborg) met flink wat privésores (in dit geval een zoon die niet wil deugen) en een hobby (in dit geval Indiaas koken) en een moordzaak die in eerste instantie een abc’tje lijkt maar toch meer denkwerk vereist (in dit geval een vermoorde verkrachter). Het resultaat is een onderhoudende whodunit met veel colour locale. Fijn voor de vakantie.
(juli 2010)
|  |
Jan: Sorry - Zoran Drvenkar
Sorry is de eerste thriller die ik in jaren heb gelezen. Thrillers zijn ‘niet zo mijn ding’ , om met Paulien Cornelisse te spreken. Deze gedachte is aan herziening toe, zeg ik, nu ik deze voortreffelijke pageturner uit heb. Sorry vertelt het verhaal van vier jonge mensen in Berlijn, die een bureau oprichten om namens anderen excuses aan te bieden. Hun opdrachtgevers zijn personen en instellingen die dit zelf te moeilijk vinden. Ze verdienen er veel geld mee. Totdat ze op een goede dag hun verontschuldigingen moeten aanbieden aan een vrouw die gruwelijk om het leven is gebracht... Wat volgt is een heel spannend en goed verteld avontuur. Zoran Drvenkar deinst niet terug voor een flink portie geweld, seksueel misbruik van kinderen en meer afschrikwekkends. De opbouw van het verhaal is goed (het verhaal wordt steeds ingewikkelder en de spanning stijgt tot grote hoogte) en de zinnen zijn fijn gecomponeerd. Hij is erin geslaagd om mij aan zijn boek gekluisterd te houden tot de laatste bladzijde.
(juni 2010)
|  |
Edith: Mama Tandoori - Ernest van der Kwast
Mama Tandoori is eigenlijk een verhalenbundel, maar alle verhalen hebben dezelfde hoofdpersoon: de Indiase moeder van Ernest van der Kwast. De stijl is vlot en bij vlagen hilarisch ('Als iets in de aanbieding is, kan ze het niet laten staan. [...] Ooit is ze thuisgekomen met kattenvoer, hoewel we nog poes noch kater in huis hadden. Mijn moeder sprak de gevleugelde woorden: "Het was een aanbieding." [...] Mijn vader wilde de lading kattenvoer niet in huis nemen. "We hebben een cavia," riep hij uit. Maar mijn moeder trok zich daar niets van aan. [...] De cavia weigerde zijn nieuwe voedsel tot zich te nemen. Het kwam hem op een donderpreek over oorlog en negen broers en zussen te staan, en erger nog: op een rantsoen van één slablaadje per week.'), maar ik vond het vaak ook heel ontroerend. Hoe meer je te weten komt over de afkomst van moeder, hoe meer sympathie je voor haar krijgt, ondanks haar onmogelijke karakter. Ook de scènes met de geestelijk gehandicapte oudste broer van Ernest en de hoop die moeder houdt op een goede toekomst voor de jongen ('Dit is Ashirwad, hij slaat binnenkort vijf klassen over.') vond ik zeer ontroerend.
Van der Kwast groeit in zijn schrijversschap.
Ook zeer geschikt voor de middelbareschoolleeslijst.
(juni 2010)
|  |
Anja: Het babyhuis - Liefke Knol
Liefke Knol stuitte op een indrukwekkend fotoalbum van het Babyhuis Prinsess Margriet in Groningen en kreeg inzage in dertien levens tijdens de Hongerwinter in Amsterdam. Middels de foto's, brieven en interviews schetst zij een indringend beeld van het dagelijkse gevecht om te overleven en de zorg om de kinderen. Een bijzonder boek. Ik was eerst van plan om een of twee verhalen te lezen, maar ik heb het hele boek in één een adem uitgelezen.
(juni 2010)
|  |
Edith: Bakfietsblues - Maaike Schutten
Bakfietsblues gaat over Max en Noor en hun zoontje Junior die hun oude etage in de binnenstad van Amsterdam inruilen voor een riant rijtjeshuis op IJburg, sorry, Nieuwburg.
Eigenlijk gaat dit boek over Noor, Noor die zomaar ineens op IJ- sorry, Nieuwburg woont, zonder dat iemand haar iets had verteld, Noor die ineens helemaal met de tram naar haar hippe baan moet in plaats van lekker op de fiets, Noor die ineens bij het schoolplein staat te wachten met allemaal geslaagde ouders van zo mogelijk nog geslaagdere kinderen. Arme Noor.
En terwijl Max recepten uitwisselt met de buurman en Junior echt zijn best doet zijn draai te vinden op zijn nieuwe school, vindt Noor zichzelf eigenlijk alleen maar ontzettend zielig. Dus wat doet Noor, uit angst voor de burgerlijkheid van een gelukkig gezinsleven? Natuurlijk, ze stort zich in de uitgaansscene, slaat als een opgewonden puber aan het flirten en leeft zich uit met drank en drugs.
En terwijl Max het decor timmert voor de schoolmusical en Junior zich inleeft in zijn rol als paard, maakt Noor het bonter dan bont, tot ze o, noodlot, tot inkeer komt.
Bakfietsblues is een eendimensionaal verhaal waarvan je op pagina zes al weet hoe het afloopt, maar dat je toch uit moet lezen. Het is af en toe best geestig en ook de versleutelingen van bepaalde personages zijn wel vermakelijk, al maakt ze het de lezer niet al te moeilijk. Zo heet bijvoorbeeld de lange-vrouwenverslindende-slangenlerenlaarzen-dragende talkshowpresentator met warrige haardos - in wie wij niemand minder dan Jeroen Pauw herkennen - gewoon Jeroen.
Grappig detail: de titel doet anders vermoeden, maar in het hele boek komt nauwelijks een bakfiets voor. Misschien moeten we de titel dan ook anders interpreteren: had Noor maar een bakfiets gehad, dan had ze het vast veel sneller naar haar zin gehad op Nieuwburg.
Een mustread voor iedereen die ook maar een beetje overweegt naar IJburg te verhuizen en voor iedereen die er al woont natuurlijk.
(juni 2010)
|  |
Casper: Logicomix - Apostolos Doxiadis
Nadat ik een paar maanden geleden al aangenaam verrast was door Maus van Art Spiegelman, was het nu Logicomix dat de graphic novel van z’n beste kant liet zien. Je zou het eigenlijk een schets van het leven van filosoof Bertrand Russell moeten noemen, gekruist met een overzicht van enkele belangrijke ontwikkelingen in de wiskunde en de logica uit zijn tijd. Klinkt saai? Wellicht. Maar ik heb in tijden niet zo snel achter elkaar doorgelezen, zo spannand was die logica. Er gaat een aanstekelijk vertelplezier van dit boek uit en een oprechte wil tot weten. Ik moet uitkijken, straks word ik nog fan van graphic novels.
(juni 2010)
|  |
Edith: En we vergeten omdat het moet - Maggie O’Farrell
En we vergeten omdat het moet is alweer de vijfde roman van Maggie O’Farrell, maar pas de tweede die in het Nederlands vertaald is. Het is een heerlijk boek waarin een vertrouwd concept wordt toegepast: twee verhalen worden door elkaar verteld (om en om een hoofdstuk) maar blijken uiteindelijk meer met elkaar gemeen te hebben dan je in eerste instantie zou denken.
Eén verhaallijn volgt het onstuimige leven van Lexie Sinclair die zich op zeer jonge leeftijd als plattelandsmeisje laat veroveren door de flamboyante Innes Kent en zich onderdompelt in het kunstenaarsmilieu van Londen in de jaren zestig. Daartegenover staat het verhaal van Elina en Ted in het Londen van nu. Elina’s wereld is vele malen kleiner dan die van Lexie: ze heeft net een zoon gekregen en moet na een zware bevalling het leven opnieuw uitvinden. Ze voelt zich opgesloten in huis, is moe en bezorgd, maar verwondert zich ook over de nieuwe kracht die ze voelt: moederliefde.
En we vergeten omdat het moet is heerlijk meeslepend, het ideale Moederdagboek. Ook zeer geschikt voor op de vakantiestapel.
(mei 2010)
|  |
Selma: We gaan als het donker wordt - Serko Fatah
De Irakese puber Kerim verliest zijn vader en neemt het eetcafé over om zijn familie te onderhouden. Hij wordt vervolgens ontvoerd door jihadstrijders, die hem inpalmen met hun radicale ideeën. Bij één van hen, ‘de Leraar’, voelt Kerim zich echter goed thuis; hij is een soort vaderfiguur voor hem.
Hij ontsnapt en komt uiteindelijk in Berlijn terecht, waar hij vrijheid vindt maar zich bewust wordt van het missen van een thuisgevoel.
Een verhaal met een veelheid aan gebeurtenissen. Het roept vragen op over identiteit en religie. Het boek boeide mij en ik wilde steeds weten hoe het verder zou lopen. Maar soms had ik het idee dat Sherko Fatah teveel wil vertellen. Daardoor is het ook een wat ‘vlak’ verhaal geworden; zo komt bijvoorbeeld het karakter van Kerim niet goed uit de verf.
(mei 2010)
|  |
Fred: De tweespalt na de Profeet - Lesly Hazleton
Iedereen weet tegenwoordig wel van het bestaan van verschillende groepen binnen de Islam, zoals soennieten en sjiieten. Maar wat nu precies de verschillen zijn en hoe en wanneer deze stromingen zijn ontstaan, daar verschaft De tweespalt na de profeet een helder inzicht in. Het boek is aanstekelijk geschreven, zodat dit non-fictie boek leest als een roman. Het gaat natuurlijk vooral over macht. Meeslepend, spannend en leerzaam.
(mei 2010)
|  |
Anja: Spaghetti Spoetnik - Tonie Mudde
Wat te lezen als je Buzz Aldrin, De grens en Priemgetallen mooi vond? Spaghetti Spoetnik van Tonie Mudde! Een prachtige roman met een bitterzoete* sfeer en een geheel eigen stemgeluid. Ik heb het boek met veel plezier achter elkaar uitgelezen. Het heeft mij vermaakt, ontroerd en geraakt. Een parel!
(mei 2010)
|  |
Fred: De uitvinding van de mensheid - Siep Stuurman
Een intrigerend boek. Vooral om te zien hoe de ‘uitvinding’ van de godsdienst heeft bijgedragen aan de ‘uitvinding’ van de mensheid. Naarmate de organisatie van de volkeren van nomadische stammen tot landbouwers en stadsbewoners steeds ingewikkelder werd, werd het steeds belangrijker om andere volkeren gastvriendschap te verlenen omdat dat bevorderlijk was voor uitwisseling van ideeën, de handel en natuurlijk het voorkomen van conflicten. Iets wat ook in ons tijdsgewricht zeer belangrijk is. Dus ik zeg: lezen dit boek.
(april 2010)
|  |
Marianne: Zeitoun - Dave Eggers
Dit boek gaat over de nasleep van de orkaan Katrina in New Orleans. Dave Eggers beschrijft de lotgevallen van Zeitoun, een overlevende van de overstroming, die ervoor heeft gekozen niet weg te vluchten uit de stad. Het persoonlijke verhaal maakt, hoewel door Eggers soms wat afstandelijk verteld, dat je goed kunt invoelen hoe enorm de gevolgen waren voor de mensen in New Orleans. Dave Eggers laat ook haarfijn zien hoe overdreven paniekerig de Amerikaanse overheid op de ramp reageerde. Ronduit schrijnend zijn de beschrijvingen van de arrestatie en gevangenneming van Zeitoun, die echt niets slechts op zijn geweten heeft.
(april 2010)
|  |
Edith: Vrouw met bloem zoekt man met baard - Floor Westerveld
Ook zin in de lente? Lees dan Vrouw met bloem zoekt man met baard en in je hoofd is het een en al opwaaiende zomerjurk.
Het gegeven is simpel: Bobby (met bloem) ontmoet Thomas (met baard). De vonk slaat meteen over, ook al doen ze allebei heel erg of dat niet zo is. Thomas woont samen met zijn vriendin en wil die relatie niet zomaar beëindigen voor een raar meisje dat hij eigenlijk niet kent en Bobby heeft geen zin in de zoveelste onmogelijke verliefdheid. Maar ja, zoals het ware liefde betaamt worden alle moeilijkheden overwonnen en komt het uiteindelijk toch nog allemaal goed.
Een vrolijk, fris geschreven niemendalletje. Een fijne opmaat naar het voorjaar!
(april 2010)
|  |
Géraldine en Mieke: De stad waar je tenslotte aankomt - Peter Cameron
Een een jonge student heeft een beurs gekregen om de biografie te schrijven van een beroemde overleden schrijver. Als de erven geen toestemming verlenen reist de student naar Uruguay om de familie te overtuigen. Hij maakt kennis met de echtgenote en de vriendin van de schrijver en met zijn broer en diens partner. Hoewel de student bescheiden is en zich op de achtergrond houdt, verandert met zijn komst het leven van de betreffende mensen in Uruguay ingrijpend.
Een heerlijk boek met een zeer verrassend en ontroerend einde. Heel jammer dat het uit is, het doet je verlangen naar veel meer van hetzelfde.
(april 2010)
|  |
Casper: Jeugd zonder jeugd - Mircea Eliade
Dit is geen gemakkelijk boek, maar het is een Roemeens boek en dus wilde ik het lezen. Eliades stijl oogt alledaags en de dingen die hij beschrijft ook, maar schijn bedriegt. Vanuit het niets gebeuren plotsklaps de gekste dingen, dingen die me deden denken aan The curious case of Benjamin Button, maar ook aan Indiana Jones and the last crusade. Misschien kreeg ik die filmassociaties door te lezen dat Francis Ford Coppola naar dit boek Youth without youth maakte. Hoe dan ook, laat vóór die film zeker dit bijzondere boek niet aan u voorbijgaan.
(maart 2010)
|  |
Mieke: Laat de aarde draaien - Colum McCann
Philippe Petit liep op 7 augustus 1974 over een kabel tussen de Twin Towers. Hij liep acht keer heen en weer, danste erop en op een zeker moment ging hij er zelfs op liggen. Na drie kwartier moest hij zijn actie staken omdat anders de politie hem eraf zou halen. Toen hij, omringd door politie en journalisten, weggevoerd werd, vroeg men hem: ‘Waarom?’
‘Er is geen waarom’, antwoordde Philippe.
In 2009 schreef Colum McCann het boek Laat de aarde draaien. Hij beschrijft daarin hoe deze dag verloopt in het leven van een aantal mensen die op dat moment in de buurt zijn van de Twin Towers. De dag en de wereld die erachter ligt. Een wereld van verdriet en pijn en saamhorigheid.
Een prachtig boek dat je bijblijft door de herkenning.
(maart 2010)
|  |
Marijke: Dorsvloer vol confetti - Franca Treur
Je wordt meegevoerd in het dagelijks leven op een boerderij in Zeeland. Gezien door de ogen van de twaalfjarige Katelijne, enige dochter met zes broers. Franca Treur schrijft op een lichte toon over een streng geloof. Liefdevol en boeiend met scherpe observaties. Een fijn boek.
(maart 2010)
|  |
Jan: Verzameld werk 1 - Karel van het Reve
Ik interesseer me voor het communisme, de tijd van de koude oorlog en hoe die tijd in Nederland is beleefd. Karel van het Reve kwam uit een communistisch nest en was er aanvankelijk ook van overtuigd dat wat er in Rusland gebeurde het goede was. Daar is hij steeds genuanceerder over gaan denken. In zijn Verzameld werk is zijn steeds kritischer wordende opstelling mooi te volgen. Van het Reve lezen is ook een groot plezier omdat hij zo'n heerlijke schrijfstijl heeft: eenvoudig en vaak erg grappig.
(maart 2010)
|  |
Casper: Beste reiziger - Philibert Sgocht
Een lange treinreis, Berlijn, wat te lezen? Een geschikt reisboek is Beste reiziger, bijvoorbeeld vanwege de kansloze, over het paard getilde hoofdpersoon, een reisgidsenschrijver. Maar meer nog vanwege de voortdurend licht ironische toon, waardoor het boek, en de reis, ongemerkt voorbijvliegt. Beste reiziger, neemt Schogt mee.
(maart 2010)
|  |
Mieke: Het verhaal van de olifant en de goochelaar of Hoe Peter zijn zusje terugvond - Kate Di Camillo (vanaf 8 jaar)
Op een dag verschijnt een waarzegster op het marktplein van Baltese. Peter gaat naar haar toe om de vraag te stellen die hem sinds jaren bezig houdt: leeft zijn zusje nog? En als ze nog leeft, waar kan hij haar dan vinden? De waarzegster geeft een geheimzinnig antwoord: ‘De olifant, je moet de olifant volgen.’ Peter begrijpt er niets van, maar dezelfde avond laat een goochelaar een olifant door het dak van het theater vallen. En dat is nog maar het begin van het wonderlijke, waargebeurde verhaal.
Kate Di Camillo schrijft sprookjesachtig mooi. Het is een feest om haar boeken te mogen voorlezen.
(maart 2010)
|  |
Fred: Het grootste spektakel van de wereld - Richard Dawkins
De evolutie overtuigend en helder uitgelegd. Veel ingewikkelde dingen, die ik vroeger nooit snapte, begrijp ik nu!
(februari 2010)
|  |
Jeanine: Ademschommel - Herta Müller
Een verhaal met een zwaar onderwerp. De Duitse gemeenschap in Roemenië wordt na de oorlog zwaar getroffen; alle mannen en vrouwen tussen de zestien en zesenveertig worden verbannen naar Russische werkkampen. De taal van Herta Müller is poëtisch waardoor het boek, ondanks de alom tegenwoordige ellende, toch een lichte toon heeft.
(februari 2010) | 
|
