Linnaeus leest
Wat lezen de medewerkers van Linnaeus Boekhandel op dit moment?
| Roxanne: De aaibaarheidsfactor van Rudy Kousbroek, voorgelezen door Midas Dekkers Woord vooraf één: ik ben een groot kattenliefhebber. Woord vooraf twee: ik heb nog nooit een luisterboek geluisterd. Die woorden vooraf: zo was de situatie vóór maart 2013. Inmiddels staat het er anders voor. Woord vooraf één is onverminderd van kracht. Ik ben niet plots een kattenhater geworden. Of mogelijk nog erger: een hondenmens. Nee, nog steeds ben ik een groot kattenliefhebber. Maar nú ben ik een kattenliefhebber in het bezit van het luisterboek De Aaibaarheidsfactor van Rudy Kousbroek, voorgelezen door Midas Dekkers.(Hoe kon ik zolang zonder vroeg ik me af toen ik de begeleidende tekst bij het luisterboek las: ‘Een luisterboek dat in niet één boekenkast van een poezenmens mag ontbreken.’) Goed, u heeft inmiddels wel door dat woord vooraf twee niet langer meer van toepassing is. Overtuigd door een enthousiaste medekattenliefhebber (‘Kijk, het luisterboek heeft een aaibaar vachtje!’) begon ik met luisteren. Drie minuten. Zo lang duurde het voordat ik het luisterboek afzette. Een week lang keek ik niet meer naar het luisterboek om. Niets voor mij, dacht ik. Tot ik op ’n zekere dag op de fiets zat onderweg naar huis. Het was koud en de weg was lang; wellicht dat een luisterboek een en ander draaglijker zou maken zo redeneerde ik. En zo bleek. Jubelend kwam ik thuis. Ik had zo veel mooie zinnen gehoord. Het speet me dat ik niet alle zinnen kon onthouden; kon ik ze maar opschrijven, maar al fietsend was dat een moeilijke opgave. Thuis luisterde ik nogmaals om alle mooie zinnen en observaties die ik eerder hoorde te noteren. Wat te denken van deze observatie: […] de kat hanteert zijn aaibaarheid als een positief principe. De activiteit waar ik op doel is degene die in het dagelijks spraakgebruik ‘kopjes geven’ wordt genoemd. In feite is er geen sprake van iets geven, maar van iets nemen: de kat eigent zich iets toe, hij onttrekt een aai aan de buitenwereld, door gebruik te maken van het relativiteitsprincipe (de kat is dan ook de Einstein onder de dieren). Immers, de normale gang van zaken bij het aaien bestaat uit een contact tussen een bewegende hand en een stilstaand (-zittend, -liggend) dier. De kat evenwel heeft ingezien dat ook de conjunctie van een stilstaande hand (been, schoen, tafelpoot, koelkastdeur) en een bewegend dier een aai oplevert. Zulke analyses vind ik nou werkelijk om van te smullen. Kousbroek beschrijft hier iets dat mij zelf meer dan eens is opgevallen wanneer ik naar mijn eigen katten keek, maar op deze wijze had ik het nooit kunnen verwoorden, zo veel is zeker. Mijn eerste kennismaking met het luisterboek was een waar genot voor het oor. Mijn volgende luisterboek ligt al klaar: Heerlijk duurt het langst, de radiomusical van Annie M.G. Schmidt & Harry Bannink, met o.a. Tjitske Reidinga en Pierre Bokma. Beluister hier een luisterfragment van De Aaibaarheidsfactor. De Aaibaarheidsfactor is overigens ook 'gewoon' als boek verkrijgbaar. | |
| Edith: Het uur van de dieren - Howard Jacobsen Dit is een boek dat eigenlijk alle boekenvakkers zouden moeten lezen, maar ook voor 'gewone' mensen zeer de moeite waard is. Het gaat namelijk voor een groot deel over 'Het Vak' en dan met name de teloorgang ervan: uitgevers plegen zelfmoord, literair agenten durven de telefoon niet meer op te nemen uit angst voor auteurs die bellen met een voorstel voor een nieuw boek, schrijvers moeten ‘content’ gaan leveren voor apps, en de lezer... ach waar is de lezer toch gebleven? De lezer is allang afgehaakt. Lezen is dood. Weinig vrolijkheid, zou je denken, maar zelden heb ik zo vaak en hard gelachen om een boek. Misschien gaat dat juist ook wel goed samen. Schrijver (en hoofdpersoon) Guy Ableman heeft het er maar moeilijk mee. Hij was ooit een redelijk succesvol debutant, maar op een gegeven moment moet hij toch onder ogen zien dat het daarna alleen maar minder is geworden. Hij laat zich te veel afleiden door zijn übergeweldige vrouw Vanessa, maar meer nog door haar moeder, Poppy, om tot een fatsoenlijke roman te komen. Dan besluit hij het heft in handen te nemen en zijn bron van afleiding om te vormen tot een bron van inspiratie. Ofwel: misschien is het hoog tijd eens iets te doen met zijn wilde fantasieën met schoonmoeder Poppy in de hoofdrol. Het uur van de dieren - de langverwachte opvolger van De Finklerkwestie waarmee Jacobson in 2010 de Man Booker Prize won - is lekker vilein, erg geestig en onderhoudend. Zolang er nog uitgevers zijn die dit soort boeken durven uit te geven, zal het wel loslopen met die teloorgang en zullen er ook altijd lezers blijven. | |
| Edith: Het onzichtbare geluk van andere mensen - Manu Joseph Het onzichtbare geluk van andere mensen is zo mooi als de titel. Het is een warm verhaal over het verdriet van ouders na de zelfmoord van hun zoon. Unni Chacko is de ideale zoon – knap, grappig, geliefd, slim. De ouders blijven dan ook met grote vraagtekens achter. Waarom heeft hij het gedaan? Een platgetreden pad, denk je dan misschien, maar als Manu Joseph dat pad betreedt, staan alle grassprietjes nog monter overeind. Joseph is een echte verhalenverteller. Zijn personages wekt hij met een paar pennenstreken tot leven en voor je het weet leef je met ze mee. Met de hyperintelligente (maar wel beetje gekke) moeder (die in de verte doet denken aan de met deegrollers zwaaiende mama Tandoori van Ernest van der Kwast), het gevoelige jongere broertje Thoma en de nerderige schoolvrienden van Unni: je gaat van ze houden. Laat je niet afschrikken door het feit dat het verhaal zich in India speelt (ik heb niets met India en weet er ook niets van, maar heb toch echt heel erg genoten) of door de omvang. De geestige en scherpe formuleringen van Joseph zijn verslavend. Je wilt maar één ding en dat is samen met vader Ousep het grote mysterie oplossen dat misschien helemaal niet op te lossen is... | |
| Casper: Oorlogsparadijs - Nico Dros Een tip van een collega, die dacht dat dit wel iets voor mij zou zijn. Dat had ze goed ingeschat, want het boek beviel me zeer goed. Oorlogsparadijs is een klassieke roman, zowel qua vorm als stijl. Een man van middelbare leeftijd kijkt terug op zijn tijd als arts op Texel, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Flarden van herinneringen verontrusten hem dusdanig dat hij besluit terug te keren naar het eiland. Hier is hij sinds de oorlog, bijna twintig jaar geleden, niet meer geweest. Langzaam komen alle herinneringen terug en volgt het in flashback vertelde verhaal van zijn oorlogsjaren. Aan het begin van de oorlog bevind de arts zich in Amsterdam, waar hij betrokken raakt bij een verzetsgroep. Nadat er na een mislukte verzetsactie een prijs op zijn hoofd is gezet moet hij Amsterdam ontvluchten. Onder een valse identiteit wijkt hij uit naar Texel. Vanwege zijn strategische ligging is Texel tot sperrgebiet verklaart, wat betekent dat het vrijwel van de buitenwereld is afgesloten. Hoewel er bijna dagelijks vliegtuigen overvliegen om Duitsland te bombarderen, verlopen de oorlogsjaren er betrekkelijk kalm. Er is wel een Duitse bezettingsmacht aanwezig, maar die gebruiken hun verblijf voornamelijk om uit te rusten voordat zij naar het front worden gestuurd. In het laatste oorlogsjaar komt aan deze rust een einde als een Georgisch bataljon op Texel wordt ingekwartierd. Krijgsgevangen gemaakt door de Duitsers tijdens hun campagne in Rusland zijn zij ingelijfd in de Wehrmacht en op een Nederlands eilandje verzeild geraakt. Het gaat mis als dit Georgische bataljon te horen krijgt dat zij spoedig naar het front zullen worden gestuurd. Ze gaan tot muiterij over en ontketenen een ware guerillaoorlog op Texel. Vanaf dit punt, ongeveer halverwege het boek, loopt de spanning flink op. Ineens zit je midden in de oorlog en, hoewel de strijd van korte duur is, is het er niet minder heftig om. De arts, die enkele hachelijke momenten meemaakt in het noodhospitaal waar hij werkzaam is, zit er middenin. Als de rook is opgetrokken en hij het eiland halsoverkop verlaten heeft is zijn leven onherstelbaar veranderd. Nico Dros maakte van dit verhaal een zeer goede roman, die bij vlagen erg spannend is. Maar, niet alleen qua plot vind ik Oorlogsparadijs geslaagd, misschien vooral ook qua taal. Dros gebruikt een welhaast tijdloos Nederlands, waarin sommige woorden en uitdrukkingen tegenwoordig ouderwets zijn, zonder dat dit afleidt. Het past uitstekend en creeërt een prettige sfeer, als je er na ongeveer een bladzijde aan gewend bent. Toen het flashback-verhaal eenmaal echt begon had het boek me in zijn greep en las ik het in een paar avonden uit. Zo zie je, van de collega’s moet je het hebben. | |
| Edith: De verjaardagen - Hanneke Hendrix Het nieuwe jaar is alweer twee weken onderweg en toch kan ik het niet laten nog even terug te kijken naar 2012. In de laatste nieuwsbrief van 2012 hadden we weer onze favoriete boeken bij elkaar gezet (klik hier). Onze Jan, die daar altijd weer een voortreffelijk geheel van maakt, wordt elk jaar strenger: maximaal drie titels en hou het kort!Regelmatige bezoekers van deze rubriek zullen inmiddels weten dat dat laatste niet mijn sterkste punt is, maar afgelopen jaar vond ik het ook nog eens heel moeilijk om me te beperken tot drie titels. Stiekem had ik er drie categorieën van gemaakt (beste Nederlandse romans/beste vertaalde romans/beste verhalenbundels), maar ik had er nog wel een paar categorieën aan toe willen voegen: beste fotoboeken, beste sportboeken en beste debuten. Maar gelukkig heb ik nu op deze plaats weer alle ruimte voor het leukste debuut van 2012: De verjaardagen van Hanneke Hendrix. ('Leuk? Leuk?! Leuk is een gefiguurzaagd paardje', hoor ik dan meneer Verstappen meteen mopperen.) De verjaardagen speelt zich af in een nietsvermoedend, rustig dorpje en gaat over de vriendschap tussen brokkenpiloot Boris en zijn buurmeisje Lies, die door een huidziekte geen aanraking verdraagt. De twee groeien – noodgedwongen, maar niet onwelwillend – naar elkaar toe en zorgen er uiteindelijk voor dat het brave dorp behoorlijk op stelten wordt gezet. Het is geen debuut pur sang: Hanneke Hendrix schreef al veel toneelteksten en hoorspelen en houdt al jaren een heel leuke weblog bij (klik hier). En nu is er dan haar roman. Het schrijfplezier is op elke pagina voelbaar. Hendrix schept er een zichtbaar genoegen in haar personages en hun levens vorm te geven (ik hoop tenminste heel hard dat ze het allemaal uit haar duim gezogen heeft!). De zinnen zijn mooi, fris en verrassend, scènes vaak erg geestig (laat u niet afschrikken door de heftige openingsscène, het boek heeft een inktzwart randje!). Kortom: meer dan de moeite waard. En mocht u in de gelegenheid zijn haar ergens te zien optreden: ga erheen, want ze is als mens ook nog eens heel erg grappig. | |
| Edith: De handel in emotionele goederen - Maarten Inghels Dit najaar werd de boekhandel overspoeld met nieuwe titels. Veel grote jongens (Wieringa, Rosenboom, Japin, De Jong, Giphart, Maas). Ik heb ze allemaal (nog) niet gelezen. Ik ben niet tegen bestsellers, voor de winkel is het natuurlijk heel fijn, die steady sellers. Maar de urgentie is er voor mij af als een boek ineens overal juichend besproken wordt en goed verkoopt. Die redt zich wel, denk ik dan. Nee, ik bekommer me liever om de boeken die bescheiden op een van onze schuine plankjes de winkel in turen en bedeesd flirten en bijna blozend de blik afwenden als je ze oppakt. Een van die boeken was De handel in emotionele goederen van Maarten Inghels. Het ziet er mooi uit – mooi omslagbeeld, gebonden, stofomslag, typografische grapjes in het binnenwerk – (never judge a book by its cover, ik weet het, maar soms kan ik niet anders) en na een paar weken om elkaar heen draaien nam ik hem mee naar huis. Ik heb geen spijt van deze flirt. De handel in emotionele goederen vertelt het verhaal van Luukas Kolibri die de bezittingen van dode mensen opruimt. Zijn werk varieert van het leeghalen van huizen, tot het schoonmaken van plaatsen delict. Hij is professioneel, degelijk en discreet. Alles gaat goed, tot zijn vriendin Robin plots overlijdt. Ineens kan hij niet meer zakelijk naar de dood kijken, maar raakt totaal ontredderd. Hij probeert uit alle macht Robin bij zich te houden en gaat hierbij ver, heel ver. Tot het eigenlijk niet verder kan. Maarten Inghels (1988!) schreef een ontroerend portret van de rouw. Fijne zinnen, grappige scènes, een rustig verteltempo en toch veel vaart. Uitermate geschikt voor een serieuze, langdurige relatie. | |
| Roxanne: Dorst - Esther Gerritsen Ongeveer een half jaar geleden was Esther Gerritsen te gast bij een college van Marja Pruis. Ik studeerde Nederlandse taal en cultuur aan de UvA en volgde de minor kritiek en journalistiek, waarvan Pruis het afsluitende practicum verzorgde. Centraal tijdens het gastcollege stond Gerritsens visie op kritiek: is kritiek wel of niet zinvol? En zo ja, voor wie: voor de lezer of de schrijver? ‘Niks zo kwetsbaar als het ego van de schrijver,’ concludeerde Marja Pruis na afloop. En zo is dat. Gerritsen lichtte voor ons studenten een tipje van de sluier op. Hoe ze telkens weer de eerste dag vreest waarop de kritiek(en) voor haar nieuwe boek binnenkomen. Hoe ze het liefst in totale ontkenning in bed wil blijven liggen, zich wil verstoppen voor de wereld. Of hoe ze na een negatieve bespreking de neiging heeft in puberaal verzet te schieten onder het mom: ‘Deze recensent begrijpt dus totaal niet waar het verhaal om gaat.’ Goed, dan nu terug naar Gerritsens nieuwste roman: Dorst. En naar kritieken. Deze roman is niets om je voor te schamen, niet iets waarvoor je in bed zou moeten blijven (hoewel, misschien u als lezer – het leest namelijk wel zo comfortabel in bed als u ’t mij vraagt) of waartegen je je puberaal dient te verzetten. Maar voor Gerritsen is dat niet van belang; een kritiek is volgens haar bedoeld voor een lezer, niet voor de schrijver. Dus hierbij richt ik mij tot u, beste lezer. Dorst vertelt over de gecompliceerde verhouding tussen Elisabeth en haar dochter Coco. Wanneer ze elkaar onverwacht treffen meldt Elisabeth tussen neus en lippen door dat ze ongeneeslijk ziek is. Coco, amper van slag door deze mededeling, weet wat haar te doen staat. Ze trekt bij haar moeder in om tijdens de laatste dagen van haar leven voor haar te zorgen. De scherpe, soms venijnige dialogen geven helder de onderhuidse spanningen weer. De moeder hecht meer aan materie dan aan haar bloedeigen kind, de vader hecht(te) meer aan drank dan aan zijn (ex)vrouw en de dochter hecht op een destructieve, nietsontziende manier aan het leven. De personages raken steeds verder van elkaar verwijderd terwijl de dood steeds dichterbij komt. Dorst is geschreven in Gerritsens kenmerkende droge en sombere stijl. Het verhaal is pijnlijk, maar Gerritsen vindt er de juiste woorden voor. Een rauw verhaal met een fluwelen randje. | |
| Post voor mevrouw Bromley Gelukkig hadden we nog een tweede Stefan Brijs meegenomen op reis, want De engelenmaker smaakte naar meer. Post voor mevrouw Bromley vond ik beter, hoewel dat misschien ook kwam doordat ik dit keer wel aan één stuk door kon lezen (ik had het in twee dagen uit. Het weer buiten was toch even niet zo boeiend). Maar ook omdat de personages in dit boek meer tot leven komen, me meer aanspreken. De hoofdpersoon in De engelenmaker is van het type gekke dokter ('mad scientist' klinkt misschien beter). Beslist intrigerend, maar zo iemand blijft toch meer op afstand. De hoofdpersoon in Bromley is jong, belezen en begint aan een studie Engels. Om persoonlijke redenen heb ik daar iets meer mee. De andere personages zijn ook goed uitgewerkt en doordat ze allemaal het begin en het verloop van de Eerste Wereldoorlog meemaken (wat natuurlijk een zeer interessante tijd is) leest het vlot. Eigenlijk weet je al zo'n beetje wat er gaat gebeuren. Mensen gaan in een oorlog meevechten en geheid gaan er een paar dood. Bekend verhaal. Maar ik zat toch steeds op het puntje van mijn stoel. De tweede helft, die aan het front speelt, pakte me zeer. Dusdanig, dat ik thuis meteen Een kleine geschiedenis van de grote oorlog van Koen Koch heb gekocht. Ik wil nog wel wat meer over deze oorlog lezen. |
Lees hier verder wat Linnaeus in het verleden las
Terug naar boven
Terug naar home