Gorbatsjov – de man en zijn tijdperk

gorbatsjov

“Gorbatsjov wordt in het Westen gezien als de man die de Koude Oorlog heeft beëindigd en het communisme heeft vernietigd. Daar wordt hij om geprezen. Hoewel ik mij afvraag of westerse leiders momenteel nog iets geven om de verdiensten van Gorbatsjov. Ze zijn in verwarring door de dingen die hij de afgelopen jaren heeft gezegd. Hoewel hij vaak kritisch is over Poetin, steunt hij diens buitenlandbeleid. Hij was voorstander van de annexatie van de Krim, en hij veroordeelt de expansie van de Navo.
Dat laatste komt voort uit woede. Hij wilde van de Navo een politieke alliantie maken die het Oosten en het Westen zou verenigen. Dat is nooit gebeurd en Gorbatsjov voelt zich om die reden verraden. Hij is boos op het Westen omdat het Rusland na 1991 heeft verzwakt. Niet erg volwassen, vindt Gorbatsjov” – William Taubman in gesprek met Janne Chaudron in Trouw.

Oude meesters

de Vries Oude meesters schets 4.indd

”Oude meesters’, de derde roman van Joost de Vries (1983), doet me sterk denken aan het zojuist vertaalde ‘Macht der duisternis’ van de Engelse schrijver Anthony Burgess. Dit niet vanwege het feit dat beide romans zich deels op Malta afspelen, maar omdat ze allebei een briljant vertoon van highbrow entertainment bieden. De Vries is nog geen Burgess, maar hij is hard op weg een van Nederlands vooraanstaande auteurs te worden, een schrijver voor liefhebbers van een superieure stijl.
[…] ‘Oude meesters’ is een gezelschapsroman vol intriges en verwikkelingen die iets van de mentaliteitsgeschiedenis van een tijdperk in beeld brengen met ook nog als happy end een optimistische volzin: “Niet twijfelen nu, niet bang zijn. Maar vol vertrouwen naar de toekomst kijken.”
Maar vooral is dit boek een virtuoos vertoon van vertelkunst waar de liefhebber z’n vingers bij aflikt.’ – Rob Schouten in Trouw.

De Sparsholt-affaire

sparsholt affaire

‘Wat Hollinghurst creëert, lijkt op een schaduwwereld, die misschien wel een soort droom is, een verlangen. En alles komt verbluffend echt over. Zijn proza zit vol leven, de personages zijn voortdurend in beweging, ze zijn bezig met iets, hebben altijd iets omhanden, ook als ze nadenken. En zitten ze zowaar weleens stil bij dat overpeinzen der dingen, dan zijn die gedachten zelf volop in beweging. Hollinghurst schrijft literaire fictie vol actie, vol bedrijvigheid, zonder dat het resultaat een ordinaire thriller is. Zijn proza is spannend, op de juiste manier.
[…] Hollinghurst lezen is verslavend. Deze roman verdient een groot publiek – van alle gezindten.’ – Maarten Moll in Het Parool.

Het Festijn van Tachtig

27-28-29 oktober:
logo feest der poezie 2
Ontdek het rebelse literaire Amsterdam van 1880, met theater, muziek, poëzie, film, eten, drinken en veel meer.
Locatie: Het Tropenmuseum en enkele andere locaties.
Klik hier voor de website van Het Festijn van Tachtig, met het volledige programma en kaartverkoop.
Linnaeus Boekhandel verzorgt de boekverkoop.

Lees meer

Het litteken van de dood – de biografie van Jan Wolkers

litteken van de dood

“Ik heb het schrijven van de biografie van Jan Wolkers niet ervaren als ondergeschikt zijn aan mijn onderwerp. Wel als dienstbaar. Je bent dienstbaar aan de waarheid, aan hoe het zit, daar doe je alle moeite voor. Mijn ervaring is: als iemand je personage is, wordt alles van dat personage interessant, ook het oninteressante, omdat het je boek vooruit helpt.
[…] Ik ben niet teleurgesteld in Wolkers na het lezen van zijn dagboeken (wat hij vreesde), want ik heb ook helemaal niet gedacht dat ik alleen maar een standbeeld voor hem moest oprichten of dat ik over superman aan het schrijven was. Het is toch geweldig voor een biograaf dat Wolkers’ leven zo vol woede en tragedie en tegenslag heeft gezeten?
[…] Ik vond het mooi om het beeld bij te stellen van de schrijver die de laatste tijd bekend stond als een gezellige man bij wie de vogels in en uit het haar vlogen. In dit portret van zijn leven keert de woedende Wolkers terug.” – Onno Blom in gesprek met Wilma de Rek in de Volkskrant.

Als de liefde voorbij is

als de liefde voorbij is

“Liefdesverdriet is geen teken van zwakte. Het is inhumaan om zo hard te zijn tegen mensen met liefdesverdriet, alsof het een onvolwassen stoornis is. Waarom is een gebroken been erger dan een gebroken hart? En waarom zou je je niet ziek mogen melden? Om over liefdesverdriet heen te komen, moet je door dezelfde fasen van rouw als bij een stergeval. Woede, ontkenning, depressie en acceptatie horen er allemaal bij. Je kunt niet gewoon doorgaan alsof er niets aan de hand is. Liefdesverdriet wacht rustig op je tot je weer thuis bent.” – Jan Drost in gesprek met Laura de Jong in de Volkskrant.

De gewone man

Unknown

“Het is onterecht om de gewone man te reduceren tot een xenofobe, agressieve idioot die elk moment zijn agressiviteit kan botvieren, zoals Sybrand Buma suggereerde in zijn H.J. Schoo-lezing. Wat een dedain. Alsof je praat over honden die je in hun hok moet houden. Heel, heel veel gewone mensen willen heel simpel het beste voor hun familie en de samenleving. Zij willen een knuffel, maar ze weten niet waar ze die moeten halen.” – Jos Palm in gesprek met Marco Visscher in de Volkskrant.

Leonardo da Vinci – de biografie

leonardo da vinci

‘Alles wat er over de archetypische uomo universalis sinds de eerste levensschetsen uit de zestiende eeuw viel te schrijven, is wel zo’n beetje geschreven. […] Toch slaagt Isaacson erin je zeshonderd pagina’s lang in het spoor van Leonardo da Vinci te houden. Dat komt natuurlijk vooral door Da Vinci, een larger than life personage.’ – Bert Wagendorp in de Volkskrant.

Hoor nu mijn stem

02-dinsdag

Hoor nu mijn stem is een kalm boek, uitgesponnen verteld maar immer onderhoudend, waarin de hoofdstukken over de treinreis in het heden alterneren met een chronologisch verhaal over het verleden. […] Het is subtiel, mooi gedaan, net als de verschillende richtingen die de verhaallijnen uit gaan: Ina’s verhaal vertelt over verwijdering, Gina’s verhaal over terugkomst. Die dynamiek zorgt er ondanks het kalme tempo voor dat Hoor nu mijn stem constant blijft boeien, naast al die goed geschreven zinnen en treffende, grappige observaties van Treur.’ – Thomas de Veen in NRC Handelsblad.

Ontzielde wereld

ontzielde wereld

“In uw boek beschrijft u een strategie om macht terug te winnen van de grote techbedrijven: weer papieren boeken lezen. Maar kijk om u heen in de gemiddelde treincoupé of koffietent. Dat is toch een grenzeloos naïeve gedachte?”
“Ik noem het zelf liever een romantische gedachte. Natuurlijk zie ik ook wel dat papier flink terrein heeft verloren. Neem het hotel waar ik nu ben: vroeger kon ik mijn New York Times pakken in de lobby, nu moet ik de straat op om ernaar te zoeken. Maar ik doe dat met liefde, en ik ben echt niet de enige. De dood van het papieren boek is al vele malen voorspeld, maar nog nooit uitgekomen. Sterker: de verkoop van e-books in de VS stagneert, terwijl die van papier weer licht stijgt. Ik denk dat mensen hunkeren naar het opdoen van kennis zonder gestoord te kunnen worden, zonder het idee te hebben dat een of ander bedrijf met je mee kan kijken naar welke passages je markeert. Ik denk dat veel mensen in stilte en rust willen lezen, en dat alleen papier die geestestoestand kan oproepen.” – Franklin Foer in gesprek met Tonie Mudde in de Volkskrant.

Nick Cave: mercy on me – de getekende biografie

nick cave

“Wat mij in het bijzonder fascineert aan Nick Cave is dat hij een van de grootste verhalenvertellers in de muziek is. Hij gebruikt de sfeer van de muziek en de songteksten om zijn verhalen te illustreren.
[…] Toen ik met hem sprak, praatte hij vaak over zichzelf in de derde persoon. Hij is dus eigenlijk voortdurend een personage genaamd Nick Cave aan het opbouwen. Dat heb ik ook met dit boek gedaan. Op een bepaalde manier heb ik mijn eigen versie van Nick Cave gecreëerd.” – Reinhard Kleist in gesprek met Michael Minneboo in de VPRO-gids.

Het koeienparadijs

koeienparadijs

‘Bibi Dumon Tak schreef de tekst en Hans van der Meer maakte de foto’s. Het boek verschijnt ter gelegenheid van het twintigjarig bestaan van De Leemweg, het enige koeienrusthuis van Nederland. Zo’n jubileumboek kan knullig uitpakken, maar daar hoef je bij dit duo niet bang voor te zijn. Dumon Tak, een gelauwerd (kinderboeken)schrijfster, is op haar best als ze over dieren schrijft en Van der Meer zag met zijn fotografenoog al jaren geleden de schoonheid van de koe. Samen trokken ze naar De Leemweg in het Friese Zandhuizen om de bewoners te portretteren. Dit resulteerde in een boek dat zelfs van de grootste melkmuil een instant veganist maakt.’ – Katja de Bruin in de VPRO-gids.

München 1938

munchen 1938

München 1938 is geen normale thriller. We weten hoe Hitler nog geen jaar later Polen binnenviel. Maar Harris weet meesterlijk de spanning op te roepen van die vier dagen in 1938 toen het Verdrag van München werd ondertekend en toen velen nog even geloofden dat de verschrikkingen van een nieuwe oorlog konden worden afgewend.’ – Monique de Heer in Trouw.

De ondergang van het Avondland

BMU_BOOM_2-2017_05.indd

‘Exemplarisch demonstreert Spengler op deze manier de diversiteit van de tegenstem tegen Verlichting, liberalisme en marxistisch socialisme. Na 1945 heeft men die diversiteit wel eens vergeten, omdat bijna alles onder de noemer ‘fascisme’ werd gerangschikt en verketterd. Daardoor kon de fundamentele verdeeldheid van onze moderne wereld tijdelijk uit het zicht verdwijnen. De recente rechtse revival heeft dezelfde verdeeldheid weer bij iedereen op het netvlies gebrand. Om haar beter te leren kennen en niet blind te bestrijden, loont het de moeite je in Spengler te verdiepen. Bij hem klinkt de rechtse, in wezen romantische tegenstem namelijk niet alleen buitengewoon indringend, maar ook nog eens onweerstaanbaar welluidend. Sinds deze week in het Duits én in het Nederlands, met dank aan vertaler Mark Wildschut die bijna 1200 bladzijden lang een formidabele prestatie heeft geleverd.’ – Arnold Heumakers in NRC Handelsblad.

Zuivering

TomLanoye_Zuivering+rug.indd

“Dit is het boek van angst en paranoia. De omstandigheden – aanslagen, antiterreurwetten, moeilijk samenleven – maken dat mensen andere dingen gaan doen dan ze willen. Vijf personen worden te gronde gericht door wat er buitenshuis gebeurt: enerzijds zijn er terroristen die angst zaaien, daar staan rechts-extremisten tegenover die politiek gewin proberen te behalen door de situatie verder op te kloppen en daar krijg je de angst van individuele personen die van alles in gang zetten bovenop, wat het nog erger maakt.” – Tom Lanoye in gesprek met Dieuwertje Mertens in Het Parool.

100 jaar oud en nog steeds actueel

Nu verschenen: De ondergang van het Avondland van Oswald Spengler
BMU_BOOM_2-2017_05.inddIn dit boek schetst Oswald Spengler een meeslepend panorama van de menselijke geschiedenis. Hij laat zien hoe culturen opkomen en vergaan, in een proces dat vergelijkbaar is met het komen en gaan van de seizoenen.
Het boek verscheen toen de Eerste Wereldoorlog nog bezig was. Het werk is bejubeld maar ook verguisd, en was destijds in ieder geval veelbesproken. Ook nu worden de ideeën van Spengler verdeeld ontvangen. De ondergang van het Avondland biedt een manier van denken die in 2017 weer net zo actueel zijn als honderd jaar geleden.
Klik hier door naar de website over het boek, met tal van bijdragen van opiniemakers en intellectuelen: www.leesspengler.nl. Wanneer u het boek koopt ontvangt u een inlogcode voor deze site, waarmee u alle artikelen kunt lezen.
Wilt u een exemplaar bestellen of reserveren: klik hier.

What happened?

what happened

“Ik denk niet dat het soort leiderschap dat ik in de aanbieding had en de manier waarop ik dat aanprees, voldoende waren om de kiezers bij me te houden van wie ik wist dat ik ze kon krijgen en de kiezers te veroveren die gefrustreerd en boos en rancuneus waren. Er was totaal geen connectie tussen mij en die kiezers en ik heb niet genoeg gedaan om dat te begrijpen en te bestrijden.
[…] Ik had beter mijn best moeten doen om die woede te erkennen. En ermee in verbinding te treden. Ik geloof inderdaad dat dat een gemiste kans was. Al was ik natuurlijk nooit op een podium voor die mensen gaan staan om te zeggen dat ze immigranten en Afro-Amerikanen en moslims de schuld moesten geven van hun problemen.” – Hillary Clinton in gesprek met Michael Persson in de Volkskrant.

Het Huis van de Regering – een familiesaga uit het Sovjettijdperk

huis van de regering

‘Alleen al door zo’n aanpak verraadt Slezkine dat hij met dit boek een originele studie heeft willen schrijven waarin alles aan de orde komt wat hem in zijn academische leven bezighoudt. En misschien maakt juist dat Het Huis van de Regering zo uniek, ook al lijdt het aan overdaad en herhalingen. Maar zelfs voor die kritiek valt iets te zeggen, want de indruk die je aan zijn boek overhoudt, is er een van ongeloof, omdat het raadsel waarom zoveel intelligente, beschaafde, zachtaardige mensen uit idealisme deelnamen aan een massale moordpartij alleen maar groter wordt.’ – Michel Krielaars in NRC Handelsblad.

Klont

Opmaak 1

‘Maxim Februari is erin geslaagd een geloofwaardig verhaal, een voorbeeldige mythe te scheppen over onze tijd en zijn uitdagingen. Zijn werk doet me denken aan dat van Sartre, die weliswaar in een andere tijd over andere onderwerpen schreef, maar die ook zijn romans en toneelstukken in dienst stelde van zijn filosofie zonder dat het zijn fantasie als schrijver aantastte.
Februari’s mooie stijl, de krachtige beelden, de heldere psychologie van de personages ook, maken dat ‘Klont’ in zijn geheel een goed voorbeeld is van wat erin beweerd wordt: dat alleen menselijke intelligentie, liefde en verbeelding een medicijn kunnen zijn tegen de doorgedraaide kunstmatige intelligentie.’ – Rob Schouten in Trouw.

Lanark

lanark

‘Ja, dit is een boek waarin schrijvers een voorname rol spelen, en dat heeft iets opgewekts, terwijl er verder toch een effectief beeld wordt geschetst van wat we wel de hel zouden kunnen noemen.
[…] Inmiddels is het misschien een cliché van jewelste – schrijvers die in gesprek raken met hun personages, dat kent een lange traditie – maar zoals Gray het in Lanark doet, gaat er een onweerstaanbare charme vanuit.
[…] Maar alsjeblieft. Kome er opnieuw: boeken waarin het alleen nog om de boeken gaat. Kome er opnieuw: personages en schrijvers die niet op tv te zien zijn, maar die elkaar binnen de kaften van een boek treiteren. Kome er opnieuw: toegankelijk postmodernisme.’ – Arie Storm in Het Parool.

Manhattan Beach

Omslag afmaken 'Manhatten Beach' DEF.indd

“Ik probeer me altijd af te zetten tegen hetgeen ik net gedaan heb, wat inderdaad niet altijd makkelijk voor mijn lezers is. Maar ik denk dat ik gewoon fris en alert wil blijven, mezelf wil vermaken, en wil uitdagen. Als ik het idee heb dat ik mezelf herhaal, kan ik niet werken, dan voel ik me misselijk. Maar er is ook een deel van mij dat niet wil veranderen. Dus zit er altijd een onhandige periode aan het begin van het schrijven, waarin ik het gereedschap van het laatste boek probeer te gebruiken om een heel ander boek te schrijven.” – Jennifer Egan in gesprek met Anne van Driel in de Volkskrant.

Oorsprong

oorsprong

‘De Amerikaanse schrijver heeft opnieuw een aanstekelijk boek geschreven. Het is vintage-Brown, met een aantal al dan niet vaste Brown-thema’s. De katholieke kerk natuurlijk, maar ook robotica, futurologie, het Spaanse koningshuis en de oeuvres van William Blake en Friedrich Nietzsche zijn in de beproefde Brown-mixer gedaan.
Misschien dat er wat minder geweld is dan normaal, al blijft het grappig dat Brown tijdens weer een nietsontziende jacht op leven en dood altijd tijd weet vrij te maken om flink wat historische en wetenschappelijke informatie te delen met zijn lezers.’ – Rolf Bos in de Volkskrant.

Ik ben Vincent en ik ben niet bang

ik ben vincent

‘Enne Koens schrijft het op in zorgvuldige zinnen, raak en invoelbaar.’ – Joukje Akveld in Het Parool.

De Zweetvoetenman

zweetvoetenman

‘Schitterend uitgevoerd standaardwerk voor jonge en oudere mensen over de rechtspraak in Nederland. Mag je liegen tegen de rechter? Wanneer mag je iemand een knal verkopen? En: waarom mocht zeilmeisje Laura niet uitvaren? Boordevol actuele, smakelijk opgeschreven voorbeelden. Dit boek zou in elke groep 8 of brugklas moeten staan.’ – Bas Maliepaard in Trouw.

Toen ik

Omsl_Toen ik_JvL_def.indd

‘Originele bundel met komische en soms licht filosofische verhalen over de fantasievolle Deef. Tekeningen, handschrift en drukletter wisselen elkaar af. Alles is voor Deef aanleiding voor een heerlijke Van Leeuwen-hersenkronkel: ‘Op een dag wist ik niet wat ik wou. Het enige wat ik wist dat ik wou weten wat ik wou.” – Bas Maliepaard in Trouw.

Heb jij misschien Olifant gezien?

Heb jij misschien Olifant gezien?

‘Komisch prentenboek over een jochie dat verstoppertje speelt met een olifant.’ – Bas Maliepaard in Trouw.

De hemel kan wachten

De hemel kan wachten

‘Samson pakt in De hemel kan wachten weer lekker uit. Patiënt Belle is, zoals van Samson te verwachten valt, geen lieverdje. Het gemeenst is ze tegen haar kleine kamergenoot Jan, die ze aan het huilen brengt door steeds weer over de dood te beginnen. Toch ontstaat er tussen hen een band. Niemand schrijft zo soepel als Samson.’ – Pjotr van Lenteren in de Volkskrant.

Een huis voor Harry

CV Een huis voor Harry def.indd

‘De tekeningen hebben zoveel diepte, dat je de verleiding voelt voorwerpen aan te raken en achter deuren te kijken.’ – Pjotr van Lenteren in de Volkskrant.

Het beste wat we hebben

beste wat we hebben

Het beste wat we hebben is geen ik-document vol ellende, maar een volwaardige zelfstandige roman, met evenveel diep ontroerende als vermakelijke momenten, met een krachtig evenwicht tussen alledaags huwelijksleed en onalledaagse jeugdtrauma’s met hoofdpersonen die volledig op eigen benen staan, negens leunen op de aangrijpende bekentenis van hun schepper.’ – Dries Muus in Het Parool.

De soldaat was een dolfijn

soldaat was een dolfijn

‘Eva Meijer levert een uiterst nuttige filosofische bijdrage aan een debat dat de komende tijd nog veel vaker gevoerd zal worden. Meijers punt is niet dat we dieren als mensen moeten zien. Haar punt is dat mensen dieren zijn. Geen nieuw idee, maar hoognodig dat het weer eens onder de aandacht wordt gebracht.’ – Derk Walters in NRC Handelsblad.

Onder mijn matras de erwt

Onder mijn matras de erwt oms.indd

‘Dit alles maakt de bundel origineel, spannend en geheimzinnig en – als portret van een opgroeiend meisje – onmiskenbaar van Van Lieshouts hand. Goede poëzie weerspiegelt het complete leven in al zijn onbegrijpelijkheid. En goede poëzie schrijven, dat kan Van Lieshout als geen ander. Onbegrijpelijk goed.’ – Mirjam Noorduijn in NRC Handelsblad.

Hemelbestormers

hemelbestormers

‘Bart Slijper heeft er een meeslepend groepsportret van gemaakt waarin iedereen tot zijn recht komt, van de overdonderende Van Deyssel – “Ik houd van het proza dat op mij toedruist, op mij aanraast” – tot de kalme en fijnzinnige Witsen met zijn donkere etsen. Maar ook schrijft hij over de Tachtigers en sport (een persoonlijke obsessie van de schrijver, lijkt me), over hun gedeelte portemonnees en over de vrouwen van de Tachtigers, hun voorkeur voor mesalliances met dansmeisje uit de speelholen van Amsterdam. Maar het mooiste is wel de liefde die je bij Slijper voelt voor die hemelbestormers.’ – Rob Schouten in Trouw.

De vrouw met het rode haar

untitled

“In het Westen zegt men: meneer Pamuk, natuurlijk, u schreef een parabel omdat u in Turkije de waarheid niet kunt zeggen. Ik zeg: integendeel, mijn verhaal verhult niets, het legt juist bloot hoe de zaken ervoor staan.” – Orhan Pamuk in gesprek met Nynke van Verschuur in de NRC Handelsblad.