Een beloofd land

beloofd land

“Ach, toen ik 20 was, was ik er niet echt mee bezig om een nobelprijswinnaar te worden of president van de Verenigde Staten. Maar in de jaren daarna heb ik ontdekt dat het werk van een schrijver en het werk van een politicus behoorlijk veel overeenkomsten hebben.
Zo is er in de politiek de verleiding om het over kiezers te hebben in brede categorieën: witte kiezers en zwarte kiezers, democraten en republikeinen, hockeymoeders en voetbalmoeders. Die categorieën kunnen ons een beetje een beeld geven van het leven van de mensen, maar ze laten ons niet zien wat er vanbinnen gebeurt – de problemen en de tegenstrijdigheden. Als je schrijver bent, moet je zien te bedenken hoe je je lezers dat innerlijke leven kunt laten zien. Ik denk dat dat een perspectief is waarvan we in onze politiek meer zouden kunnen gebruiken.” – Barack Obama in gesprek met Matthijs van Nieuwkerk en Wilma de Rek in de Volkskrant.

Nieuwe website op komst

Werk in uitvoering.webimage
Onze website wordt vernieuwd

Wij zijn bezig met een nieuwe website die over enkele weken gelanceerd zal worden. Helaas kunnen er vanwege deze werkzaamheden op dit moment geen e-books meer besteld worden op onze huidige site. Ook het bestellen van fysieke boeken gaat daarom niet altijd even vlekkeloos.
Maar niet getreurd, we kunnen de meeste boeken nog altijd gewoon voor u bestellen, ook voor thuislevering! Stuur ons een bericht via info@linnaeusboekhandel.nl of bel ons op 020-4687192 en vraag naar de mogelijkheden.
Wilt u op de hoogte blijven? Meld u hier aan voor onze nieuwsbrief of volg Linnaeus Boekhandel op Instagram, Twitter en Facebook.

Bange mensen stellen geen vragen

bange mensen stellen geen vragen

Een man voor de zomer – Renate Rubinstein
‘Rubinstein bracht een hele generatie epigonen voort – veelal vrouwelijke columnisten die net als zij het particuliere losjes trachten te verbinden met het algemene. Toch blijft de oermoeder van het genre tot op de dag van vandaag ongeslagen. Het verschil: zij had niet alleen (meestal) werkelijk iets te melden, ze bezat ook nog eens stilistische scherpte. Vandaar dat zo veel van haar stukken zo goed tegen herlezing zijn bestand.’ – Elma Drayer in de Volkskrant.

Opwindende tijden

opwindende tijden

“Ik weet niet of ik nou specifiek door rijke expats gefascineerd ben. Wel ben ik het beste in het vermakelijk omschrijven van types waar ik een afkeer van heb. Misschien voel ik me daarom aangetrokken tot geprivilegieerde personages.
Wat ik verder interessant vind is dat de nuances in klassenverschil, die je bijvoorbeeld in Londen hebt – met eeuwenoude rijke families versus nieuw geld – in Hongkong wegvallen. Daar is het veel platter. Je hebt een kleine groep van vooral witte, rijke mensen, die met elkaar omgaan. Als buitenstaander kun je die wereld veel gemakkelijker betreden, zoals Ava doet, die ‘maar’ een taalklasje geeft. In Dublin of Londen zou ze nooit toegang hebben gekregen tot dit sociale milieus.” – Naoise Dolan in gesprek met Jonas Kooyman in NRC Handelsblad.

Het glanzend zwart van mosselen

glanzend zwart van de mosselen

‘Schrijven over het werk van anderen uit nieuwsgierigheid hoe zíj het doen, uit een gevoel van verwantschap of juist afkeer, uit bewondering, wedijver of compassie. Oek de Jong is er een meester in. De romancier, onlangs eindelijk bekroond met een grote prijs voor Zwarte schuur, is ook een begenadigd essayist: zoekend, lucide, vaak gevoelig, soms bonkig, zelden koket. Niet iemand met een overdonderend ego, zelfbewust als het gaat om zijn vak. De Jongs essays, merendeels eerder gepubliceerd in essaybundels, sommige herschreven, zijn nu verzameld in Het glanzend zwart van mosselen. Het is een groot plezier om ze te herlezen.’ – Aleid Truijens in de Volkskrant.

Kroniek van een leven dat voorbijgaat

kroniek van een leven dat voorbijgaat

Kroniek van een leven dat voorbijgaat is een fijne en waardevolle toevoeging op de al bestaande Pessoa-vertalingen, het is net als zijn poëzie en Boek der rusteloosheid het indringende resultaat van Pessoa’s poging om zich te bevrijden van het gertormenteerde leven.’ – Koen Schouwenburg in NRC Handelsblad.

1001 nacht – een hervertelling

1001 nacht

‘Dat Kader Abdolah ooit een Nederlandse hervertelling zou maken van 1001 nacht stond in de sterren geschreven. Het is een rijk boek, door het levendige Nederlands van Abdolah, maar ook door zijn uitleg. Om de paar nachten komt hij zelf in een kort hoofdstuk tussenbeide om uitleg te geven over kalief Haroen al-Rashid, of over de boekenkist van Gerard Keller, die 1001 nacht al in 1889 vertaalde. Zo haalt Abdolah de verhalen dichterbij. Zeer geschikt voor eindeloze corona-avonden.’ – Ariejan Korteweg in de Volkskrant.

Furore

furore

‘In een dappere poging over zo’n beetje alles te schrijven heeft Weijts in feite twee losse boeken – historische non-fictie en dystopische fictie – in elkaar geschoven, met een overvol en niet helemaal gebalanceerd resultaat. Tegelijkertijd is zijn combinatie van verleden en toekomst wel degelijk waardevol. Het laat ons zien dat vooruitgang – want daar gaat Furore in essentie over – twee kanten heeft. Altijd – óók nu – zal er naast de opwindende vooruitgang, die nieuwe vergezichten biedt, ook de immer doorploegende ‘vooruitgang’ zijn, die de mens hopeloos van zichzelf vervreemdt.’ – Bo van Houwelingen in de Volkskrant.

Mafiopoli

mafiopoli

‘Een deel van de verhalen die ze optekent, hebben eerder de media gehaald. Maar bij elkaar en doordat De Boer ze van meer context voorziet, geven ze een uitstekend inzicht in de werkwijze van het misdaadconglomeraat. Dat haar werk niet zonder risico is, bewijst de moord in 2018 op de Slowaakse onderzoeksjournalist Ján Kuciak, die onderzocht hoe de regering van zijn land banden onderhield met ‘ndrangheta.’  – Elias van der Plicht in Trouw.

Spreiding feestdagendrukte

sint afbeelding 5
Wees de sinterklaas- en kerstdrukte voor, ofwel: #winkelslimkoopoptijd!
Voor de aankomende feestdagen proberen wij de drukte te spreiden om iedereen zo goed mogelijk te kunnen helpen en lange rijen te voorkomen. We hebben een speciale verlanglijstjesservice en extra bezorgrondes. Mocht u verlegen zitten om inspiratie, dan is er onze eindejaarsnieuwsbrief, ook dit jaar weer boordevol mooie titels.
Wilt u de winkel even helemaal voor u zelf en/of uitgebreid persoonlijk advies? Meldt u dan snel aan voor onze exclusieve advies-op-maat-dienst.
Lees meer

Onze eindejaarslijst

De mooiste boeken van 2020
man met goede schoenen  tirannie verdienste  mijn ontelbare identiteiten utopia avenue spookpokken leugenachtige leven van volwassenen groene bakplaat
Hoeveel boeken gaan er in anderhalve meter?
Dit voorjaar verscheen het alarmerende Pisa-rapport over de dalende leesvaardigheid onder jongeren. Een van de schokkendste uitkomsten van het rapport voor mij was dat de helft van de zestienjarigen lezen als tijdverspilling ziet. Ergens ook wel weer grappig: ik dacht altijd dat ik in de ogen van jongeren intelligent bezig was, maar nee, ze vinden me een knoeier en een nietsnut, met m’n gelees. De groeiende ontlezing is alarmerend: er groeit een generatie op waarvoor een brief van de Belastingdienst onbegrijpelijk wordt. Nu zou ik willen dat ik niet al mijn brieven van de Belastingdienst begreep, maar dat terzijde.
Klik hier voor het vervolg en voor de lijst met de mooiste boeken van 2020

Mijn lieve gunsteling

mijn lieve gunsteling

‘Dít is het boek waarmee Marieke Lucas Rijneveld de International Booker Prize had moeten winnen. Mijn lieve gunsteling is rijper, gelaagder en geslaagder dan het zo bejubelde debuut De avond is ongemak. In de opvolger komt een kunstenaarschap geheel tot zijn recht, hier wordt een verhaal op eigenzinnige en overtuigende wijze verteld en met een volstrekt authentiek geluid in de wereldliteratuur ingebed. Hier klinkt een literaire stem van internationale allure.
[…] Precies die punten – de vertelstem, de poëtische taal en de intrige – zijn nu de grootste krachten van Mijn lieve gunsteling. Rijneveld, die recent ook nog de bekroonde dichtbundel Fantoommerrie (2019) publiceerde, heeft zich als romancier enorm ontwikkeld. De nieuwe roman is niet minder dan verbluffend.’ – Thomas de Veen in NRC Handelsblad.

Rode komeet – het korte leven en de vlammende kunst van Sylvia Plath

rode komeet

Rode komeet – het korte leven en de vlammende kunst van Sylvia Plath van Heather Clark is een nieuwe, verpletterende biografie, waarin het vluchtige bestaan is vastgelegd in een monoliet van meer dan duizend bladzijden. Het boek barst van de details zonder ooit saai te worden. Het is alsof Heather Clark haar onderwerp van dag tot dag als een schaduw volgde, niet als het strenge, vermanende geweten waardoor Plath zelf onophoudelijk werd belaagd en opgejaagd, maar als een goede engel die haar het liefst zou beschermen tegen het kwaad, en die daarin, net als alle dierbaren in het leven van Plath, moet falen.
Want het was niet de huichelachtige omgeving die haar grootste vijand was, het was haar dubbelganger, de demon van de onechtheid in haar. Omdat Clark put uit een aanzienlijke hoeveelheid nooit eerder gepubliceerd materiaal, krijgen we een aangrijpend beeld van hoe een jong, hyperintelligent meisje, vanaf de dood van haar vader op haar 8ste, worstelt met die kwelgeest, en dat het gevecht jaar in jaar uit onafgebroken doorgaat, ook als al haar dromen zijn waargemaakt, ze een man, een huis, een boek en een baby heeft. De demon is een innerlijke scherprechter, haar ‘moordlustige zelf’, en voor iemand die altijd heen en weer gaat tussen alles of niets, kan moordlust twee kanten op: het is jij of ik.
[…] Ik heb om en nabij de tachtig boeken over en van Sylvia Plath en Ted Hughes gelezen, maar meer dan welke biograaf ook maakt Heather Clark met Rode komeet duidelijk dat Plaths bestaan, behalve om de liefde, om schrijven draaide. Het is een niet geringe verdienste van deze mooie biografie, en het is ook wat me het meest ontroert aan dit boek, aan dit vrouwenleven. In zijn soms overstelpende gedetailleerdheid toont het Plaths toewijding aan het werk, de volharding, de eruditie en belezenheid, de moed, vooral de moed. Vandaar het motto dat Clark koos, een helaas nogal onbeduidende opmerking van Plath in een brief aan haar moeder: ‘… elke dag moet je de titel ‘schrijver’ opnieuw verdienen, met veel geploeter.’ Nou ja.’ – Connie Palmen in de Volkskrant.

JFK – Kennedy’s jonge jaren

jfk

‘Fredrik Logevall, die voor een vorig boek, Embers of War, over Amerika’s betrokkenheid bij de Vietnam-oorlog, een Pulitzer-prijs ontving, stelde zich expliciet ten doel Kennedy’s carrière en levenswandel in de context van de Amerikaanse en wereldpolitiek te plaatsen, en hij is daar goed in geslaagd. Hoe moeilijk het mag zijn met veel nieuwe inzichten en feiten te komen na alles wat er al over JFK (1917-1963) is geschreven, Logevall komt met een consistent en zeer leesbaar verhaal.
Hij doet dat met een duidelijke sympathie voor de in Dallas vermoorde president zonder dat het boek werkelijk hagiografische trekjes krijgt. Hij is niet alleen gedetailleerd maar ook bewonderenswaardig genuanceerd. Dat blijkt vooral in zijn behandeling van de voorvallen die controversieel zijn gebleken in het kader van Kennedy’s politieke en persoonlijke nalatenschap tot op de dag van vandaag (en dan hebben we het alleen maar over het tijdvak waarin dit eerste deel zich afspeelt).’ – Jan Donkers in NRC Handelsblad.

Een tijd voor genade

tijd voor genade

“De hoofdpersoon, Jake Brigance, lijkt heel erg op de vroegere mij: een idealistische jonge advocaat die droomt van een grote rechtszaak maar intussen zijn brood bij elkaar moet scharrelen in een net iets te klein stadje met net iets te veel concurrentie. Een man die thuis een vrouw moet onderhouden die kinderen krijgt. Een leven met heel veel twijfels en angst, want alles kon in één keer verloren zijn.
Dit boek gaat over zo’n zaak die alles kapotmaakt. De zaak van een vermoorde politie-agent, en Brigance is degene die de schutter moet verdedigen. De meeste advocaten nemen de telefoon niet meer op als ze van zo’n zaak horen. Die verdwijnen. Maar Brigance doet het toch, uit medelijden. Het komt hem duur te staan.” – John Grisham in gesprek met Romana Abels in Trouw.

Treurzang voor een thuisland

treurzang voor een thuisland

“De werkelijke macht is bij het bedrijfsleven komen te liggen, niet in Washington. Het regime van het bedrijfsleven is gebaseerd op het creëren van schulden: dat levert kapitaal op en het maakt de onder- en middenklasse afhankelijk van een systeem waar ze zelf aan mee betalen. Die afhankelijkheid geldt niet alleen voor luxeproducten. Door de commercialisering van het openbare leven moeten Amerikanen zich diep in de schulden steken voor onderwijs, gezondheidszorg, huisvesting, dat zijn basisbehoeften. Het totalitaire zit erin dat we geen seconde meer vrij zijn: zelfs menselijke aandacht wordt met sociale media en kabel-tv te gelde gemaakt.
[…] Het is bijzonder lastig je daaraan te onttrekken, daar zijn algoritmen voor gemaakt, dat is de dynamiek van het nieuws. Ze verdienen geld met onze hersenactiviteit. Bewustzijn wordt cashflow. Zo zit Facebook in elkaar.
Weet je, mensen praten over singulariteit – het moment dat een kunstmatige vorm van intelligentie escalerend de samenleving gaat veranderen – dat moment is al geweest! Het was geen grote gebeurtenis; er was geen knal. We hebben ontdekt dat menselijk gedrag voorspelbaar genoeg is om er geld aan te verdienen. We hebben technologie ontwikkeld, een geldmachine, die onze aandacht omzet in dollars en die haar zo stuurt dat ze nog meer dollars oplevert. We weten niet wat dit voor de samenleving gaat betekenen, dat kan je opvatten als een vorm van singulariteit.” – Ayad Akhtar in gesprek met Anne van Driel en Michael Persson in de Volkskrant.

De terugkeer

terugkeer

‘Twee jaar na het verbluffende De trooster zet Esther Gerritsen haar sterke reeks gewoon voort, en komt ze met een roman – haar achtste – die nóg beter is. Een nieuw hoogtepunt in een oeuvre dat je onnadrukkelijk overrompelend zou kunnen noemen. Gerritsen is onderkoeld en zelfverzekerd, blijft zelf op de achtergrond, terwijl haar toon en haar blik doorklinken in elke alinea.
[…] Onder de overtuigend aangebrachte oppervlakte wemelt het van de existentiële vragen en inzichten. ­Gerritsen weet zich op een volstrekt natuurlijke, bijna achteloze manier te verplaatsen in sterk verschillende personen, die zich vaak op de rand van geestesziekte of van totale in­storting bevinden.
Maar hun worstelingen worden nooit raar: ze beeldt de diepste pijn en verwarring glashelder af, volgt daarbij steeds de logica van het personage – de patiënt – in kwestie. En die logica overtuigt, zoals misschien voor vrijwel iedereen zijn drijfveren en misstappen volkomen logisch lijken. Of anders wel logisch gemáákt worden, achteraf.[…] Het wonderlijkste van De terugkeer is misschien wel dat Gerritsen met zulke zware materie zo vaak voor een harde lach zorgt, zonder iets af te doen aan de gruwelijke lijdenswegen. Het licht absurde en het loodzwaar-serieuze gaan bij haar ongeëvenaard goed en vanzelfsprekend samen.’ – Dries Muus in Het Parool.