Boekpresentatie

Vrijdag 19 januari: feestelijke presentatie Toverdrankjes voor Geluk van Hein Heijnen en Merik van der Torren
Opmaak 1 Hein%20Heijnen%202 Merik%20van%20der%20Torren%202

De auteurs spreken hun dankwoord uit en dragen voor uit de bundel. Het eerste exemplaar wordt aangeboden aan Eliza, dochter van Hein. Mirjam Al vertelt iets over de illustraties. Muzikale omlijsting door Frans Bakker.
Aanvang 17.00 uur. Inloop vanaf 16.30 uur. Hein Heijnen, Merik van der Torren, Uitgeverij Aspekt en Linnaeus Boekhandel nodigen u van harte uit om te komen. Lees meer

Eindejaarsactie

Lever nu uw eindejaarskortingsbon in bij aankoop van een toptitel
boektegoedbon-400breed
U ontvangt € 5,- korting bij aankoop van een boek uit de lijst met 100 toptitels. De actie loopt tot en met 27 januari. De kortingsbon is alleen geldig in de winkel en is dus niet online in te wisselen. Per titel mag u één bon gebruiken.
Lees meer

BOEKEN IN DE MEDIA

‘Tonke Dragt lezen voelt als kijken door een caleidoscoop. Perspectieven wisselen. Kleuren verschuiven. Patronen veranderen. Wie wil niet blijven draaien? Wie wil niet, ‘in ‘t lied van de krekels het zingen van de sterren kunnen horen?” – Mirjam Noorduijn in NRC Handelsblad.

‘Niets aan deze gebeurtenissen is verzonnen, schrijft Jeroen Brouwers, die zowel Dirk de Witte als Loekie Zvonik heeft gekend. Maar ook al was het pure fictie, dan nog was Hoe heette de hoedenmaker? een wonder van schrijfkunst, een verfijnd borduurwerk van citaten, verwijzingen en motieven, in een stijl die tot aan de details – een kamer die ruikt naar ‘inderhaast geleegde asbakken.’ – volmaakt is.’ – Persis Bekkering in de Volkskrant.

‘Englanders nieuwe roman een meeslepende verteltoer, die nog het best kan worden omschreven als een droevige lamentatio over het eeuwige mislukken van de Israëlisch-Palestijnse vrede.’ – Sofie Messeman in Trouw.

‘Persis Bekkering heeft een roman geschreven die via een omweg nauw aansluit bij waar we haar tot nu toe van kenden. Het is een roman geschreven door een literair criticus, met alle hang-ups van een literair criticus – dat maakt van Een heldenleven een intrigerende exercitie.’ – Arie Storm in Het Parool.

‘Bij alle beschreven gruwelen is het bijna ongepast om te zeggen dat de lezer toch een bepaalde literaire voldoening ervaart. De getuigen vertellen namelijk in zulke pakkende en krachtig korte zinnen als geen beroepsschrijver kan bedenken. Niet sentimenteel, niet gekunsteld, maar direct uit het hart, plastisch en toch bijna zakelijk.
[…] De lezer blijft achter met een verpletterende indruk van onvoorstelbaar oorlogsleed. Inderdaad om misselijk van te worden, zoals Svetlana Alexijevitsj beoogde. Maar niets is overdreven of verzonnen, de werkelijkheid zelf overtrof elke fantasie.’ – Wil van de Bercken in Trouw.

“Ik vind het oprecht belangrijk, juist nu, om te laten zien dat het verleden een vreemd land is. Dat moeten we goed beseffen, want er is tegenwoordig de merkwaardige gewoonte om te denken dat onze normen en waarden altijd al hebben bestaan. Dit wordt nu sterk geprojecteerd op ons koloniale verleden en onze rol bij de slavenhandel. Vandaar de beeldenstorm die over Nederland raast: standbeelden van historische figuren moeten neer, straten of instituten die aan hen refereren moeten van naam veranderen, de koloniale onderdanen op de deurpanelen van de Gouden Koets moeten worden overgeschilderd, noem maar op. Dit is waanzin. Wij horen de geschiedenis niet te bekijken door de bril van vandaag, maar met de ogen van de tijdgenoten.
[…] We kunnen het de mensen uit die tijd niet kwalijk nemen dat ze niet op de hoogte waren van de 21ste-eeuwse normen en waarden.” – Piet Emmer in gesprek met Marco Visscher in de Volkskrant.

‘Dit allerlaatste boek van Sacks is zeker niet zijn beste, maar het is als blijk van zijn veelzijdigheid, nieuwsgierigheid en onvermoeibare ijver een waardige afsluiting van een bijzonder oeuvre.’ – Ranne Hovius in de Volkskrant.

“Ons boek is voor iedereen en een beetje extra voor de mensen die het allemaal hebben meegemaakt. Die nog weten wat inbellen op een modem is, wat internetcafés en meetingpoints zijn, die de futuristische toevoeging ‘2000’ kennen achter alles wat modern moest klinken. Bij hen zullen er bij het lezen vele luikjes opengaan naar andere tijden en herinneringen. Als ik mijn zoon uitleg dat we video’s vroeger verplicht moesten terugspoelen voordat we ze terugbrachten naar de videotheek, kijkt hij me met verbazing aan. ‘Wat is een videotheek?’ Toch vindt ook hij al die oude apparaten heel interessant.” – Pam van der Veen in gesprek met Janna Reinsma in Trouw.

‘Nell Zink is een onnavolgbare, maar dankzij haar stijl en humor uiterst volgbare vertelster. Misschien vat dit citaat haar stijl samen, als ze vertelt hoe iemand op een warme dag haar shirt uittrekt en tegen de zon zegt: ‘Zonlicht. Vul mijn hart.’ Monter schrijft Zink: ‘Daarop vult het zonlicht haar hart (onverklaarbaar procedé, niet in proza te vatten).’ Ja, dat is zany.

‘Trollope is een directe schrijver. Bij hem geen uitgebreide natuurbeschrijvingen of het eindeloos weergeven van gedachten van zijn personages. Ze doen wat ze moeten doen om de plot vooruit te helpen. Daarbij praten ze veel met elkaar; de dialogen zijn kostelijk. Alle personages proberen elkaar voortdurend vliegen af te vangen. Het zijn vrijwel allemaal geslepen tactici in de conversatie.’ – Arie Storm in Het Parool.

‘In haar goed ontvangen debuut Papieren vleugels (2013) schept Hanneke van Eijken (1981) een sprookjesachtige wereld met een scherp randje. Ook de opvolger Kozijnen van krijt is op het eerste gezicht een lieve bundel vol beelddronken gedichten waarin kinderspel, een leven dicht bij de natuur en zachte dieren een rol spelen. Maar pas op: geluk is kwetsbaar.’ – Dieuwertje Mertens in Het Parool.

‘Ondanks Verweys tegenwoordig als schamel beschouwde poëtische oogst, vanwege zijn centrale positie in de Nederlandse letteren van 1900 tot 1940, is een lijvige, nieuwe levensbeschrijving als die van Madelon de Keizer meer dan gerechtvaardigd. Deze biografe is daarbij geen literair geschiedschrijfster, maar cultuurhistorica.
[…] Als een meeuw op de golven is geen beschrijving van een wild en meeslepend leven. Hoeren noch snoeren zogezegd. Denk aan Verwey en je ziet hem binnen aan zijn schrijftafel noest aan het werk. Verwey ‘verzette zich tot aan zijn dood tegen exclusivisme en chauvinisme’, aldus Madelon de Keizer. Hij geloofde ‘onwankelbaar’ in een ‘Vierde Rijk’, een ideale, internationale gemeenschap. Hitlers Derde Rijk heeft ons sceptisch gemaakt over nummer vier, maar leidsman-dichter Albert Verwey als exempel in dit verband kan beslist geen kwaad. We lezen het in een werkelijk voorbeeldige biografie.’ – Atte Jongstra in NRC Handelsblad.

‘De boerderij vormt het belangrijkste decor in deze magistrale roman. […] Het plattelandsleven bestaat vooral uit het geklets van Piotrs grootvader, moeder, ooms en tantes. Het is iets waarin Mysliwski net als in zijn andere romans opnieuw schittert.’ – Michel Krielaars in NRC Handelsblad.

‘Het is bijna onvoorstelbaar dat een groot deel van deze verhalen uit het begin van vorige eeuw is. Er zit nauwelijks iets gedateerds in en Saki’s manier van vertellen is fris en ja, flitsend. Wat een geweldig amusant boek is dit!’ – Thomas Verbogt in Het Parool.

‘Vertaler Martin de Haan leverde geweldig werk af, soms, zoals hij zelf opmerkt, op het anachronistische af. Hij zet bijvoorbeeld eigentijdse woorden in als testen, flirten en dumpen. Dat draagt wel degelijk bij aan de lol en de brutaliteit van dit boek. De titel vind ik ook al zo fijn modern.
Maar de meeste eer verdient vanzelfsprekend de schrijver. […] Choderlos de Laclos zat nergens mee, alle heilige huisjes schopte hij met veel plezier omver. In Riskante relaties ga je van kostelijke scène naar kostelijke scène.
[…] Van Riskante relaties krijg je een positieve oppepper: dat kán en mág dus allemaal in een roman. Geweldig!’ – Arie Storm in Het Parool.

‘Het echt goede van Ik nog wel van jou is dat het méér biedt dan soapgenoegen. Want of het allemaal echt gebeurd is telt natuurlijk niet in de literatuur – in een roman telt alleen hoe het er staat, en of en hoe het vormgegeven is tot een verhaal dat het particuliere autobiografische overstijgt. En dat doet het. Ik nog wel van jou is een schrijnende en ijzingwekkende roman over liefde en de dingen die voorbijgaan. En wel precies dankzij die vormgeving, die verdichting.’ – Thomas de Veen in NRC Handelsblad.

‘De verhalen in deze bundel zijn al eerder verschenen. Toch is deze nieuwe bundel welkom. Munro blijft een geval apart, wat ook met de aard van haar verhalen te maken heeft: vrouwenverhalen maar geen ‘chicklit’, en haar inlijven als feministisch auteur doet haar werk ook tekort. Ze schrijft over vrijheids- en scheppingsdrang, maar nooit alleen daarover, en de vrijheid kost ook wat.
[…] Iets van afgewendheid van de wereld typeert de sfeer in deze verhalen of ze nu in een vervallen hotel op de prairie of in een suburb in Toronto spelen. Dat ze toch troost bieden komt door de schrijfster door wie je je ook als lezer gezien voelt, zo precies neemt ze waar, ook wat bedekt en tussen de regels blijft.’ – Jann Ruyters in Trouw.