Jij bent van mij

jij bent van mij

“Die nadrukkelijke waarschuwing (‘Jij bent van mij is fictie’) komt direct voort uit de problemen die ik kreeg na de ontvangst van mijn vorige roman Vertrouwd voordelig. Maar die is ook bedoeld om te laten zien dat het mij niet te doen is om de werkelijkheid, maar juist om de verbeelding. Natuurlijk heb ik me gebaseerd op de moord op Marianne Vaatstra. Maar mijn roman is geen biografie van Jasper S. of een exacte reconstructie van de gebeurtenissen. Het is een poging om te begrijpen wat zich afspeelt in het hoofd van een moordenaar die dertien jaar zwijgt. Hoe kan de dader leven met zijn daad? Die vraag wilde ik van binnenuit beantwoorden – en dat kan alleen in een roman.” – Peter Middendorp in gesprek met Onno Blom in de Volkskrant.

Hoe alles hier verandert

hoe alles hier verandert

“Een van de moeilijkste dingen is om het eigen leven in perspectief te zien. Maar Zuid-Afrika dwingt je daartoe. Wij zitten nu hier aan tafel en eten dit. Op straat speelt van alles. In Amsterdam moet je ver reizen om te denken: dit (wijst op het bord eten) had niet mogen gebeuren. Maar in Zuid-Afrika hoef je maar naar buiten te kijken om je af te vragen (met een blik op het bord): is dit immoreel? Veel mensen zeggen: Antjie, waarom altijd zo skuldig? Ik voel me niet schuldig maar ik ben me acuut bewust van hoe mijn leven is, en mijn situatie in mijn land.” – Antjie Krog in gesprek met Nynke van Verschuer in NRC Handelsblad.

De dag van de doden

dag van de doden

“Wij wilden hoofdpersoon Frieda Klein en haar entourage, haar zelf gekozen familie, door de jaren volgen. Om de personages te verdiepen, maar ook om te laten zien wat tijd doet met mensen, de sporen en littekens die de tijd achterlaat en de veranderingen die ze doormaken. Je kunt niet zeggen dat dit stukje van Frieda van Sean is en dat stukje van mij. Maar haar wereldbeeld en waardeoordelen liggen wel dicht bij de onze. In de zin dat je zelfredzaam moet zijn, dat je je verantwoordelijkheid moet nemen en zo eerzaam mogelijk moet leven. Eigenlijk zouden we, denk ik, meer op haar willen lijken. Ik denk ook dat ze intelligenter is dan wij.” – Nicci Gerrard, samen met Sean French in gesprek met Marjolijn de Cocq in Het Parool.

Het hoofdkussenboek

hoofdkussenboek

”Het hoofdkussenboek’ blijft overeind staan als fascinerende toegangspoort tot een mysterieuze wereld waar we weinig tot niets van afweten. En dat alles in de woorden van een spannende vrouw die zich nooit écht prijsgeeft, maar daarom des te meer tot de verbeelding spreekt.’ – Casper Luckerhof in Trouw.

Blokje om

blokje om

‘De internationaal succesvolle Vanistendael (Leuven, 1974) heeft voor haar nieuwe boek geen vertalers nodig, want ze laat in Blokje om alle woorden varen. Elke vorm krijgt zijn eigen vervolg in dit geniale kunstwerkje, waarvan je hele sequenties het liefst zou willen inlijsten en aan de muur hangen. Maar omslaan en omslaan en omslaan en zelf de woorden verzinnen bij dit beeldverhaal is ook genieten.’ – Marjolijn de Cocq in Het Parool.

Bokman

bokman

‘Bokman is een meerstemmige bundel vol woede. En dat de regels zo eigenzinnig geconstrueerd zijn, is niet voor niets. Wordt het einde van de slavernij herdacht met het keti koti (ketenen gebroken), zo breekt Bowen het Nederlands los uit zijn regels. Hij stelt er iets nieuws voor in de plaats: een mengelmoes van talen, zoals ook Sranan of het Papiaments ooit ontstonden.
[…] Is het poëzie? ‘Bokman’ is hoe dan ook een politieke bundel, die de lezer dwingt na te denken over zijn rol in de geschiedenis. Een onmisbaar ander geluid in de Nederlandse literatuur, die daarmee weer een beetje gekleurder wordt.’ – Janita Monna in Trouw.

Hier

hier

‘Van Leeuwen toont haar scherpe schrijversoog voor het levendige detail en de eigenzinnige formulering, die haar herkenbaar maakt uit duizenden.
[…] Het proza van Van Leeuwen is dichterlijk: ze schonk haar verteller welluidende woorden, die soms dankzij geniepig begin- of binnenrijm zelfs zangerig klinken. Van Leeuwen smokkelt zo zelf ook roomboter haar gure verhaal binnen: details die kleur geven, kleine waarnemingen die speelsheid verraden, menselijke gebaren die warmte wasemen. Haar zinnen zijn op een onopvallende manier rijk en smeuïg, waardoor er toch nog weldadige warmte het verhaal binnenstroomt.
[…] Een nieuw hoogtepunt in haar oeuvre.’ – Thomas de Veen in NRC Handelsblad.

Als ik doodga, voor ik opsta

als ik doodga

‘Deze thriller is niet alleen loeispannend maar ook regelmatig ontroerend. Wat een prachtig debuut.’ – Monique de Heer in Trouw.

De ondraaglijke blankheid van het bestaan

Opmaak 1

”De ondraaglijke blankheid van het bestaan’ is een belangrijk en urgent boek, vanwege de even persoonlijke als indringende manier waarop het zich bezighoudt met de grote kwesties van de afgelopen halve eeuw, migratie, multiculturaliteit, de daarmee samenhangende identiteitsproblematiek, de roep om vrede en verdraagzaamheid. Abstract, en daarmee dor en droog, wordt het nergens, dankzij Thamms zin voor het concrete en haar bruisende energie en sprankelende humor.’ – Annemarie van Niekerk in Trouw.

Habitus

habitus 1

‘De opsomming is een van de simpele, maar effectieve middelen waarmee Fabias haar poëzie zo veelzijdig en ambigu maakt. Ze verbindt zo veelsoortige en paradoxale zaken met elkaar, vooral wanneer die in gekleurde taal gegoten worden. Fabias maakt daarnaast goed gebruik van herhaling, waardoor haar gedichten filmisch worden. Door beelden te hernemen (glimmende velgen!) toont ze haar scherpe en gefocuste oog voor detail.
[…] Wanneer zij de ruimte neemt om een intieme en broeierige sfeer op te wekken, galmen de donkere ondertonen van haar werk des te harder. Dat maakt van Habitus een geweldig debuut.’ – Obe Alkema in NRC Handelsblad.

Gedaanten van de waanzin

gedaanten van de waanzin

‘Als er niet geluisterd wordt naar de noodkreet die overal in de psychiatrische zorg opklinkt, kunnen we alleen maar tot dezelfde triest stemmende conclusie komen als Van den Bosch in Gedaanten van de waanzin: ‘Waanzinnigen staan er, als altijd, alleen voor.” – Ranne Hovius in de Volkskrant.

‘t Is hier een gekkenhuis

t is hier een gekkenhuis

‘Neuvel en De Pater bezochten voor hun goed gedocumenteerde en behartenswaardige boek twee jaar lang alle afdelingen van inrichting Nieuwstad – een om privacyredenen gefingeerde naam – en interviewden bewoners en medewerkers om uit te zoeken wat de Herstelbeweging voor de praktijk betekent.
[…] De beddenreductie maakt dat patiënten moeilijker opgenomen en sneller weer naar huis gestuurd worden. En veel van de maatschappelijke voorzieningen, zoals sociale werkplaatsen, zijn wegbezuinigd. Het resultaat is voorspelbaar.’ – Ranne Hovius in de Volkskrant.

Dichtbij en ver weg – opstellen over kunst, filosofie en literatuur

dichtbij en ver weg

‘Wat Maarten Doorman voortdurend doet is nieuw licht werpen op hedendaagse kwesties door de historische achtergrond te schetsen. Die kwesties lopen uiteen van het Westerse beeld van de tropen tot het onderscheid tussen bloot en naakt en ons verlangen naar privacy. Vaak komt daarbij ter sprake hoezeer onze cultuur nog onder invloed staat van de Romantiek, een onderwerp waar Doorman eerder over schreef in De romantische orde (2004).
[…] Op deze manier speelt Doorman op lichtvoetige en toch diepzinnige wijze met zijn onderwerp, zonder dat hij per se iets wil betogen. Het is een genot om zulke essays te lezen waar je vaak ook nog van alles uit opsteekt over filosofie, literatuur en kunst.’ – Martijn Meijer in NRC Handelsblad.

Slapende herinneringen

slapende herinneringen

‘Zoals vaak in de boeken van Modiano heeft ook deze verteller ooit een kostschool bezocht. Er is ook nu weer sprake van cafés waar geheimzinnige vrouwen boeken zitten te lezen of mysterieuze mannen ontmoeten. De achtergrond wordt bevolkt door rijke of juist arme bohémiens met exotische namen en louche inkomsten.
Is die voorspelbaarheid erg? Integendeel! Er valt volop te genieten van alle vertrouwde ingrediënten. Tegelijk blijft Modiano, op de rustige manier die zo kenmerkend is voor zijn oeuvre, zich ontwikkelen naar een steeds groter minimalisme.’ – Ger Leppers in Trouw.

Vrouw of vos

vrouw of vos

‘Vrouw of vos is verwarrend, onthutsend en voor meerdere interpretaties vatbaar: huwelijks ontrouw, ontwakende vrouwelijke seksualiteit, de verschillende gestalten van de liefde. Je bent als lezer na 144 pagina’s nog lang niet klaar met dit boek.’ – Hans Bouman in de Volkskrant.

Paradiso 50 jaar

paradiso 50 jaar

‘Een van de tussenstops tijdens deze tocht was bij elektrotechnicus Adri Hazevoet. Deze oud-Philipswerknemer ontfermde zich vanaf 1970 een paar jaar lang over licht en geluid in Paradiso. Carvalho: “Grote theaterlampen en spots bestonden eigenlijk nog niet op grote schaal. Maar ik ben er nu achter gekomen dankzij de foto’s van deze Hazevoet zelf dat hij een enorme lichtshow maakte: niet met vloeistofdia’s maar met een batterij aan filmprojectoren die over de bands heen projecteerden. Paradiso was in die tijd helemaal wit van binnen – zelfs de voorkant van het podium, dus dat zag er prachtig uit.” – Hester Carvalho in gesprek met Robert Lagendijk in de VPRO-gids.

Mevrouw Osmond

mevrouw osmond

‘Het zal de lezer niet ontgaan dat Mevrouw Osmond erg goed geschreven is. Banville is een van de grote stilisten van deze tijd en de neiging om hier mooie beelden en observaties te citeren is groot.
[…] Het is, kortom, weer een genot om Banville te lezen.’ – Rob van Essen in NRC Handelsblad.

Na Mattias

na mattias

“De dood laat meer sporen na dan je zou denken en veel meer dan wat je als rouw zou identificeren. Ik kwam al snel op het idee van een hoofdpersoon die op bladzijde nul al dood is. En om Mattias te beschrijven vanuit mensen die zich misschien niet eens bewust zijn dat zijn dood hun leven en wending heeft gegeven.” – Peter Zantingh in gesprek met Marjolijn de Cocq in Het Parool.

Tussen de plagen

tussen drie plagen

Tussen drie plagen is een zeer panoramisch historisch epos, gedetailleerd in de achtergrondinformatie. Toch is het een daverend boek, meeslepend zonder ooit emotioneel te worden.’ – Sofie Messeman in Trouw.

Tiger Woods – de biografie

tiger woods

“Kijk, Tiger was al een harde in de ring, op de golfbaan. En nu zagen we dat hij ook buiten de ring zijn mannetje kon staan. Daar waar het er echt toe doet. Daarom is hij nu voor mij meer dan een groot golfer. Er zijn zoveel mensen zoals ik, die niet veel geven om golf, maar die hem weer willen zien winnen, omdat hij van zover is gekomen.” – Jeff Benedict in gesprek met Michael Persson in de Volkskrant.

Herberekening

herberekening

“Ik wilde zo’n openingscène vermijden waarin een vrouw geketend wakker wordt in een vochtige kelder. Of die neiging om van elk steegje een donker steegje te maken. Voor mij is het belangrijk dat je ruimte voor de lezer openlaat. Dat je met beelden en suggestie werkt, en de kracht bijvoorbeeld óók kan zitten in het perspectief van waaruit een verhaal wordt verteld.
[…] Thrillerlezers zijn niet bang om te zeggen: ik lees dit voor mijn ontspanning. Ze komen thuis en pakken zo’n spannend boek om even niet aan hun werk te denken. Een heel legitieme reden om te lezen.” – Jan van Mersbergen (Frederik Baas) in gesprek met Dirk-Jan Arensman in de VPRO-gids.

De geschiedenis van het onderwijs in Nederland

geschiedenis van het onderwijs

“Wordt het onderwijs niet ook geregeerd door tussenorganisaties?”
“Ja, dat noem ik ‘de stalen ring’. Het polderland heeft van alles in overleg bij elkaar gebracht met daarbij een hele ring van particuliere adviesbureaus en interim-managers. Het is een ondoordringbare jungle geworden. Op het ministerie is kennis en ervaring, maar belangrijke klussen worden uitbesteed. Daarmee raakt men in die stalen ring verstrikt. Als al die mensen uit het overleg en de adviesbureautjes voor de klas gingen staan was het lerarentekort opgelost.”
“Kan het ministerie dan niet beter zelf het beleid voorbereiden?”
“Ja, want dan krijg je een opener politiek debat. Dat mis ik. Wie ben je om tegen het advies van een commissie in te gaan als dat goed valt? Veel rapporten worden met de beste bedoelingen als voldongen feiten voorgesteld. Het politieke debat in de Tweede Kamer heeft enorm veel details maar weinig visie.” – Piet de Rooy in gesprek met Maarten Huygen in NRC Handelsblad.

Dagelijks werk – een schrijversleven

dagelijks leven

‘Zo’n laatste boek kan snel een pathetische grandeur krijgen, maar Dorrestein stelt zich nuchter op. Geen grote overpeinzingen over de dood, wel hier en daar wat galgenhumor. Morgen neemt ze gewoon weer plaats achter haar schrijftafel. En zoals het een goede schrijver betaamt, is ze haar onderwerp de baas. Ze eindigt met een wrang gevoel voor ironie met een stuk getiteld Ouderdom voorkomen.’ – Dieuwertje Mertens in Het Parool.

LITERATUUR IN DE BIBLIOTHEEK

Donderdag 26 april in Bibliotheek Linnaeusstraat: Linnaeus Live met Anne-Marieke Samson en Nina Polak
foto Merlijn Doomernik  nina polak foto sacha de boer
Linnaeus Live is een literaire talkshow onder leiding van Maaike Bergstra.
Locatie: OBA Linnaeus, Linnaeusstraat 44, 1092 CL Amsterdam.
Aanvang 19.00 uur. Inloop met soep vanaf 18.30 uur. Gratis entree met OBA-pas, anders € 5,-.
Reserveren via linnaeus@oba.nl of 020 6940773.
Deze avond wordt georganiseerd door de OBA in samenwerking met Schrijvers uit Oost en Linnaeus Boekhandel.
Lees meer

Hoe lees ik korte verhalen?

hoe lees ik korte verhalen

“We zijn allang niet meer het land van echte literaire lezers. Waarom lezen we niet, waarom stellen we geen vragen, waarom zijn we geen kritisch denkend land meer? Ons denkvermogen keldert met 100 procent achteruit, we zijn een land van onder de middelmaat geworden. Een land van de linkerhersenhelft. We moeten leren die rechterhelft, die inzicht geeft en verbindt, te gebruiken.” – Lidewijde Paris in gesprek met Marjolijn de Cocq in Het Parool.

De hoofdstad

hoofdstad

‘Menasse is een auteur met een missie. Bij een mindere god zou de boodschap een korset worden, en de beoogde ideeënroman versmallen tot een idee dat ons de hele tijd, als een waarschuwende vinger, moet inprenten dat Europa doodziek is en we niet willen luisteren naar een herstelplan, omdat we überhaupt niets zien, dus ook geen problemen. Maar deze schrijver verdeelt zijn serieuze onvrede over diverse personages, en laat de satiricus losgaan, een tour de force bij een onderwerp met een fiks imagoprobleem als het onderhavige: Europa.’ – Arjan Peters in de Volkskrant.

Leerschool

leerschool

“Ik nam de onmogelijke beslissing om mijn ouders niet meer te zien. Daar moest ik vrede mee zien te krijgen. Het boek heeft mij daarbij geholpen. Het had een therapeutische werking.
[…] Ik had Leerschool ook aan het eind van mijn leven kunnen schrijven, maar dan was het een heel ander boek geworden. Dan leven mijn ouders niet meer en was het een afrekening geworden. Ik wilde juist in de chaos van het nu schrijven. Niet alleen vanwege de therapeutische werking, maar ook omdat mensen die in dezelfde chaos zitten, zich beter kunnen identificeren. Zelf heb ik dat soort boeken ontzettend gemist.’ – Tara Westover in gesprek met Danielle Pinedo in NRC Handelsblad.

Het wolfgetal

wolfgetal

‘Laura van der Haar weet als geen ander hoe ze het krachtige en kwetsbare equilibrium van een vriendschap tussen twee meisjes moet beschrijven. Dus: vergeet het lijk. Dit is een portret van een vriendschap die zo innig is, dat een verwijdering noodlottig is.’ – Dieuwertje Mertens in Het Parool.

De ontmanteling van de democratie

ontmanteling van de democratie

“Discussies over democratie gaan vrijwel altijd over de vraag wat de juiste vorm is en of er stelselwijzigingen nodig zijn. Bijna nooit over de achterliggende ideeën. Democratie is niet alleen een methode om macht aan een aantal mensen te delegeren die dan met zijn allen bindende besluiten moeten nemen. Er is ook een morele kant: rekening houden met anderen en beseffen dat je zelden volledig je zin kunt krijgen. Democratie is als spiegel van onze verscheidenheid ook een vorm van beschaving. Het is een geesteshouding, zoals sociaal-democraat Jacques de Kadt het noemde. Niemand heeft de waarheid in pacht en het is gevaarlijk als iemand pretendeert dat wel te hebben.” – Marcel ten Hooven in gesprek met Paul van der Steen in Trouw.

Neerslag van een huwelijk – dagboek 1977-1979

neerslag van een huwelijk

‘De souplesse waarmee Van Keulen het allemaal opschrijft, maakt het dagboek nog lezenswaardiger. Haar wijze van uitdrukken is direct en natuurlijk, juist omdat ze oorspronkelijk niet voor een publiek schreef.
Tegelijkertijd merk je dat er een talentvolle schrijver aan het woord is, die met sprekende details mensen en situaties tot leven weet te wekken.
[…] Maar het beste is dat Van Keulen bladzijden lang kan vertellen over haar verdriet, onzekerheden en frustraties zonder dat het vervelend, klagerig of pathetisch wordt. Zo’n kreng is zeldzaam.’ – Bo van Houwelingen in de Volkskrant.

Mythos

mythos

‘Mythos is duidelijk geen boekje van een beroemdheid die louter probeert wat geld binnen te harken, voor wie zich dat nog afvroeg: het is een werk van liefde. Fry houdt van deze verhalen en vertelt ze met plezier, en op een manier die raakt. Als de vriendschap tussen Zeus en Prometheus op de klippen loopt, voelt dat echt droevig.’ – Ellen de Bruin in NRC Handelsblad.

De jaren zestig – een cultuurgeschiedenis

jaren zestig

“Wat ik geprobeerd heb, is bij mijn weten nog niet eerder gebeurd. Ik kijk niet alleen naar het Westen, wat meestal de norm is, maar ook naar de rest van de wereld. Dit boek is bovendien gebaseerd op heel veel primaire culturele bronnen. Het is een analyse van meer dan achthonderd films die ik heb bekeken, van honderden uren televisie, van tienduizenden liedjes die ik heb opgespoord, van talloze romans, toneelstukken, gedichten en tentoonstellingen.” – Geert Buelens in gesprek met Co Welgraven in Trouw.