De stille diplomaat – Max van der Stoel 1924-2011

stille diplomaat

‘In deze biografie gaan we, met Van der Stoel, de wereld over. Het is behalve één levensverhaal het verhaal over een kleine eeuw wereldgeschiedenis: economische crisis, wereldoorlog, Koude Oorlog en Détente, opkomende en neergeslagen linkse en rechtse dictaturen, oorlogen op de Balkan en in Irak. Bleich is niet alleen een kundig journalist; ze is ook een politicoloog die verbanden legt en parallellen ziet, die helder uitlegt hoe het ook alweer zat, welke partijen welke belangen hadden in de talloze conflicten.
Zij portretteert ook mooi ‘de mens’ Van der Stoel, die geen makkelijk leven had.’ – Aleid Truyens in de Volkskrant.

Mijn allerliefste schat

mijn allerliefste schat

Mijn allerliefste schat is een duistere roman over incest, waarin de grenzen tussen slachtoffer- en daderschap soms vervagen en die daardoor een des te beklemmender inzicht biedt in de wurggreep waarin vader en dochter elkaar houden.’ – Marjolijn de Cocq in Het Parool.

Rodina

rodina

‘Arnout Brouwers was tussen 2006 en 2013 Rusland-correspondent voor de Volkskrant. Met Rodina – Russisch voor moederland – wil hij die eendimensionale blik op Rusland ‘helpen verbrijzelen.’ Die belofte maakt hij meer dan waar. De 56 korte, vlot geschreven reisreportages bieden een waarachtig en persoonlijk inkijkje in het leven van de doorsnee Rus, dat vaak helemaal niet zo doorsnee is.’ – Eva Cukier in NRC Handelsblad.

Alle gedichten

alle gedichten

‘Als jongen was Gerrit Komrij al een geniaal en gelauwerd dichter – hij moest alleen die gedichten nog even opschrijven. Hij wilde vooral dichter worden. ‘Dat was ik en dat wilde ik de wereld bewijzen’, schreef hij in Poëzie is geluk. Zoals Gerrit het bedacht, zo is het gegaan. Alle gedichten, Komrijs meesterlijke en melancholieke poëtische nalatenschap, telt bijna negenhonderd bladzijden. En dan bevatten ze nog niet eens echt alle gedichten. Wat maakt zijn poëzie zo sterk?’ – Onno Blom in de Volkskrant.

De twaalfjarige bruiloft en andere verhalen

twaalfjarige bruiloft

‘Soms lees je iets waardoor al die goede boeken die je de laatste tijd las opeens iets van hun glans kwijtraken. Ja, ze waren best goed, maar nu weet je opeens weer écht wat literatuur kan zijn. En dan hoeft het niet te gaan om spectaculaire vondsten of grote gebaren. Het kan heel goed gaan om verhalen die zich afspelen in een alledaagse omgeving. Zoals de verhalen van de Iers-Amerikaanse schrijfster Maeve Brennan.’ – Rob van Essen in NRC Handelsblad.

Laat me niet vallen

laat me niet vallen

“Dit is een studie in eenzaamheid. Ik wilde schrijven over een beschadigd kind. Het is zo makkelijke om een kind te breken als hij jong is. Maar als zo’n kind opgroeit en de volwassenheid nadert, is het zo moeilijk om hem weer vol vertrouwen het leven in te sturen. Dat wilde ik onderzoeken. Lukt het dat oude echtpaar? Maar het ontaardde in een roman over eenzaamheid. Iedereen is eenzaam in dit boek. Loneliness was in the blood of the book.” – Willy Vlautin in gesprek met Maarten Moll in Het Parool.

Grenzeloos vogels kijken

grenzeloos vogels kijken

‘Noah Strycker – bekend van The Thing with Feathers, in het Nederlands verschenen als Dat gevederde ding – weet boven de tientallen eerdere reisverslagen uit te stijgen. Zijn geheim: hij kan schrijven. Hij kijkt niet alleen naar vogels, maar ook naar zichzelf en naar het fenomeen vogels kijken. Dat levert mooie observaties en bespiegelingen op.
[…] De vogellezer is een aanstekelijk boek rijker.’ – Jean-Pierre Geelen in de Volkskrant.

Het kasteel

kasteel

‘In de vele beschouwingen die er in de loop der decennia zijn geschreven over Franz Kafka (1883-1924) en zijn onvoltooide laatste roman Das Schloss (eerste druk 1926) hebben de drastische duidingen de overhand; hij verbeeldt hier de hopeloze strijd van de eenling tegen het systeem (juist), en de afhankelijkheid van een minderheid (mee eens), en dat is tragisch (jaha).
Maar Kafka zelf wist nog niet wat kafkaësk was, en die term is dan ook niet echt van toepassing op het geouwehoer en de komieke scènes die in dit verhaal de overhand hebben. Van de dreiging die bij de uitdrukking kafkaësk hoort, is hier feitelijk geen sprake: niemand verplicht de zelfverklaarde landmeter K. naar het dorp te gaan, en hij zou ook op elk gewenst moment kunnen vertrekken.’ – Arjan Peters in de Volkskrant.

Week van het Korte Verhaal

14 t/m 21 februari 2018: De Week van het Korte Verhaal
week van het korte verhaalHet is alweer de zevende editie van de Week van het Korte Verhaal. Ruim vijfentwintig boekhandels, verspreid over heel Nederland en België, spannen zich deze week extra in om het genre de aandacht te geven die het verdient. Het initiatief kwam van Linnaeus Boekhandel.
De J.M.A. Biesheuvelprijs voor de beste korte verhalenbundel is op 21 februari uitgereikt aan Annelies Verbeke voor haar bundel Halleluja.
Lees meer

Literaire avond

Donderdag 22 februari: literaire avond met Antoinette Beumer
antoinette beumer foto jacqueline de haas    mijn vader is een vliegtuig
Naar aanleiding van haar recent verschenen roman Mijn vader is een vliegtuig. Interview door Jasper Henderson. Aanvang 20.00 uur. Toegang € 5,- Reserveren info@linnaeusboekhandel.nl of 020-4687192. Lees meer

Rivieren keren nooit terug

rivieren komen

“Ik heb vijf jaar over dit boek gedaan, ruim twee keer langer dan voor mij gebruikelijk. Dat kwam vooral door de zwaarte van de thema’s. Tijd, verlies, herinnering. Hoe houd je het toch op een bepaalde manier luchtig? Ik zocht naar een evenwicht tussen zwaarte en hoop, tussen verdriet en belofte. En last but not least: ik had afstand nodig. De Distanz waar Nietzsche, een van mijn filosofische helden, het over had, de voorwaarde om helder te zien. Het kost moeite die steeds opnieuw te verkrijgen.” – Joke J. Hermsen in gesprek met Marjolijn de Cocq in Het Parool.

Fallen leaves – brieven 1966 – 2016

Unknown

‘Het geeft een aardig inkijkje in het temperament en de gestemdheid van Wiener, geharnast schrijver, lastpak, querulant soms. Maar hij verpakt het allemaal zo mooi dat je hem niet alleen vergeeft maar ook met hem instemt, zelfs als hij onschuldige buren aan de overkant schoffeert aangaande een boom in zijn tuin die hun overlast bezorgt. Overigens is ook de andere kant vertegenwoordigd in deze brieven: hij heeft bij tijd en wijle de nodige zelfkritiek en als hij iemand hoog heeft zitten krijgt die ook werkelijk alle lof.
Hij loopt zich zelfs het vuur uit de sloffen om Jeroen Brouwers een eredoctoraat te bezorgen. Evenals zijn misprijzen is zijn vermogen tot bewondering mateloos.’ – Rob Schouten in Trouw.

Ontroerend goed

ontroerend goed

“We willen iedereen die van kijken tot kopen van kunst wil overgaan een hart onder de riem te steken: kennis geeft zelfvertrouwen, en verlaagt drempels in de kunstwereld. Het viel ons op dat mensen wel willen kopen, maar geen idee hebben hoe.” – Oscar van Gelderen in gesprek met Paul van der Steen in Trouw.

Lucebert – de biografie

lucebert

“Ik verdoezel helemaal niets! Ik heb maanden lopen peinzen hoe ik dit zou verwerken in het boek. Ik moest hem citeren! Natuurlijk! Hem zelf aan het woord laten. De ergste en grofste fragmenten met antisemitische en anti-negroïde opmerkingen heb ik opgeschreven. Maar ik probeer het ook in een kader te plaatsen. Laatst zag ik hem op oude videobeelden uit zijn werk voorlezen en schoot door mijn hoofd: wat doe ik hem aan?”  – Wim Hazeu in gesprek met Meindert van der Kaaij in Trouw.

De avond is ongemak

schets rijneveld 6.indd

“Ik heb de neiging in alles wat ik zie weer iets anders te ontdekken, daar houd ik ook van. Maar in een roman moet er af en toe ook gewoon iemand even gaan poepen of een boterham met kaas eten. Ik schreef eerst zoals ik mijn gedichten schreef. Bijna geen dialogen, bijvoorbeeld. Ik vond dialogen heel moeilijk om te schrijven, ik denk omdat ik zo weinig met mensen omging.” – Marieke Lucas Rijneveld in gesprek met Sara Berkeljon in de Volkskrant.

Adèle – uit het rijke leven van Adèle Bloemendaal

adèle

‘Adèle Bloemendaal zong zowel liederen van Bertolt Brecht als carnavalsschlagers, ze trad op in VPRO-televisieshows en in Op volle toeren met een fruitmand op haar hoofd. Ze werk gekoesterd door de culturele elite maar was niet vies van obscure schnabbels. En altijd alles met een opgewekt gemoed, als was dat vaak maar schijn. De biograaf toont in zijn boek onomwonden aan dat optreden voor haar doorgaans een bezoeking was.’ – Hein Janssen in de Volkskrant.

Als ik naar jou kijk, zie ik mezelf – vertellingen uit zwart Amerika

als ik naar jou kijk

‘Met dat alles is dit meeslepende boek een totale overgave aan een andere wereld. Tegelijk blijft Otten zich terdege bewust van de gevoeligheden waarmee zo’n overgave gepaard kan gaan. Haar blik is geen superieur gazing at the other, maar getuigt van een aanstekelijke vorm van mee-beleven. Daarmee levert ze een relevante, doordachte en urgente bijdrage aan het culturele toeëigeningsdebat.’ – Annemarie van Niekerk in Trouw.

Judith Herzberg en Chr. J. van Geel, brieven 1962-1974

brieven

‘Een diepe buiging komt Judith Hertzberg toe, nu wij tot meelezers worden bevorderd.’ – Arjan Peters in de Volkskrant.

Zwart – Afro-Europese literatuur in de Lage Landen

zwart

“Het is onze verwachting én onze hoop dat door deze bundel het Nederlandstalige literaire landschap voorgoed zal veranderen. We maken met dit boek geschiedenis. Deze jonge schrijvers komen met verhalen zoals ze nog nooit eerder zijn geschreven.
[…] Wij hebben behoefte aan onze eigen James Baldwin en Zadie Smith. Ik hoop dat Nederlandse zwarte kinderen vanaf nu weten: ik kan dus óók schrijver worden. Ik hoop dat ze de taal vinden om te beschrijven wat zij voelen en meemaken.” – Ebissé Rouw in gesprek met Iris Pronk in Trouw.

Zeb.

zeb

‘Je hebt (in de ogen van handelaars in humor) simpele humor en kwaliteitshumor. De elf verhalen in Zeb. horen tot de laatste categorie. Deze grappen zitten meesterlijk in elkaar, verrassen telkens en worden niet uitgekauwd, dit is literatuur en dit blijft leuk.
[…] Weer iets heel nieuws in het oeuvre van deze immer interessante kinderboekenschrijver, die het zichzelf nooit gemakkelijk maakt. Evenmin in de geniale kinderverhalenbundel Zeb.: dit is géén lekker gek doen. En juist daartoe willen ‘bovenlogische’ verzinsels in kinderboeken nog wel eens leiden.
[…] Samson laat zien wat humor in een kinderboek nog méér vermag dan een giechel.’ – Thomas de Veen in NRC Handelsblad.

De monnik van Mokka

monnik van mokka

‘Het is het zoveelste bewijs van Eggers’ literaire talent dat hij van zowel de geschiedenis van de koffie als de ontwikkeling van de koffiecultuur een aantrekkelijk verhaal weet te maken. Hij beschrijft aanstekelijk hoe de hoofdpersoon van dit als een roman lezend non-fictieboek, die het land van zijn voorouders vrijwel uitsluitend in een negatief daglicht heeft leren zien, een toenemende fascinatie krijgt voor Jemen.’ – Hans Bouman in de Volkskrant.

Het donkerste water

donkerste water

‘Bolton heeft met dit boek opnieuw een razend knappe en originele thriller afgeleverd. Het plot, de vreemde bewoners langs de oevers, de verlaten panden en boten worden indringend neergezet. Maar het sterkst is Bolton in het tot leven brengen van de rivier. Door haar beschrijvingen laat ze je de rivier bijna ruiken. Achter in het boek is dan ook een waarschuwing opgenomen: ga nooit zwemmen in de Theems. De rivier is levensgevaarlijk door tij en scheepvaartverkeer. En bezoek de kreek waar Lacey woont alleen met een gids.’ – Monique de Heer in Trouw.

Het enige verhaal

enige verhaal

‘De toon van Barnes is, wat hij ook schrijft, altijd dezelfde. De zinnen uit het schrijnende rouwepos over zijn vrouw zijn dezelfde als die in de liefdeselegie voor Susan Macleod uit Het enige verhaal. Het is de toon van de schrijver, die achter zijn toetsenbord zoekt naar universele waarheden over de grote en kleine levensvragen. Hij weet dat hij ze niet zal vinden, maar misschien komt hij een stukje dichterbij.
Het enige verhaal is prachtig en treurig in zijn hopeloosheid. Wie het uit heeft, is een stukje dichter bij het antwoord gekomen op de vraag wat liefde is. En tegelijkertijd, dat moet worden gezegd, is hij er ook een stuk verder van verwijderd.’ – Bert Wagendorp in de Volkskant.

Gebrek is een groot woord

Polak-Gebrek is een groot woord@1.indd

‘Alles wat haar debuut zo goed maakte – stijl, humor, een eigenwijze blik op haar generatie – keert in Polaks tweede boek terug.’ – Arjan Peters in de Volkskrant.

Angst en vrijheid

angst en vrijheid

“De Tweede Wereldoorlog ging om vrijheid. Europese landen als Nederland werden bevrijd en na de oorlog bevrijdden Azië en Afrika zich van het kolonialisme. Maar vrijheid is, zeker op individueel niveau, ook angstaanjagend, stelde Jean-Paul Sartre al in 1945 vast. Individuele vrijheid betekent dat je zelf verantwoordelijk bent voor je daden. In tegenstelling tot het slachtoffer kan een vrij persoon niet iemand anders de schuld geven. We zijn daarom bang om vrij te zijn, zoals Erich Fromm al beweerde in zijn boek Angst voor de vrijheid uit 1941. We doen er dan ook alles aan om niet de verantwoordelijkheid van onze vrijheid te dragen. Je aansluiten bij een al dan niet religieuze groepering is een manier om daaraan te ontkomen, geloven in God ook. De slachtofferrol spelen is een andere.” – Keith Lowe in gesprek met Bernard Hulsman in NRC Handelsblad.

De macht

macht

“Ik hoop dat dit boek als een pamflet wordt gelezen. Ik schrijf voor een 22-jarige versie van mezelf. Die verloren en angstig door een grote, onbegrijpelijke wereld liep waar ze de krachten niet van begreep. Als mijn werk haar enig inzicht kan geven, enig houvast, dan is mijn taak als schrijver gelukt.” – Naomi Alderman in gesprek met Elfie Tromp in de Volkskrant.

De zee heeft honger

zee heeft honger

‘Ook deze bundel is er een die onder je huid gaat zitten. Of zoals Kira Wuck zelf dicht: als een ziekte die zich langzaam verspreidt/  zit ik onder je leden/ en laat niet meer los.‘ – Dieuwertje Mertens in Het Parool.

Een bezielde schavuit – Jacob van Lennep 1802-1868

Mathijsen Bezielde

‘Met al die complexiteit en veelzijdigheid is Jacob van Lennep een kolfje naar de hand van een biograaf die slag heeft van dramatiseren. Marita Mathijsen voldoet prima aan dat profiel. Ze is bij uitstek thuis in de 19de eeuw, waarover ze al boeiend vertelde in haar boek ‘De gemaskerde eeuw’. Voor dit boek doorzocht ze duizenden documenten in binnen- en buitenland, sprak met Van Lenneps afstammelingen en verluchtigde haar verhaal met onbekende illustraties.’ – Jaap Goedegebuure in Trouw.

Mijn vader is een vliegtuig

mijn vader is een vliegtuig

‘Toch hebben kleine kinderen, die zich dagelijks met een onvoorspelbare ouder moeten zien te redden, bitter weinig aan grotere openheid. Zij hebben een gerichte begeleiding, bescherming en aandacht nodig, van zowel de omgeving als de psychiatrie, die ook in deze tijd nog allesbehalve vanzelfsprekend is. Als Mijn vader is een vliegtuig aan dat inzicht weet bij te dragen, is het niet alleen een mooi, maar ook een buitengewoon nuttig boek.’ – Ranne Hovius in de Volkskrant.

Onder de Paramariboom

onder de paramariboom

“Heel veel is gestoeld op realiteit, maar toch stond de verbeelding voorop. Daarom heet ik in het boek ook Johannes. Dat is weliswaar mijn officiële naam, maar niemand noemt me zo. Johannes uit Dordrecht, hoeveel Hollandser kan je het hebben? Het past in de Surinaamse verhalencultuur, het vertellen van tori’s – iets is wel gebeurd, maar je maakt er vooral een mooi verhaal van en waar de werkelijkheid fictie wordt, doet er niet zo toe.” – Johan Fretz in gesprek met Marjolijn de Cocq in Het Parool.

De idealisten

idealisten

De idealisten is een onversneden ideeënroman, de uitbeelding van een urgent probleem: de emancipatie van Afrika.’ – Rob Schouten in Trouw.

Ze zullen denken dat we engelen zijn

ze zullen denken dat we engelen zijn

Ze zullen denken dat we engelen zijn is prachtig; ik zeg het maar meteen. Van meet af aan werd ik meegezogen in een wereld die breed en met een daverende klap begint, maar gaandeweg steeds nauwer wordt, eng en verstild, tot ik, net als Alfred, opgesloten raakte in zijn hoofd. Ook daar tikt ijselijk kalm een bom, de nawee van een dreun (hem uitgedeeld of door hem toegebracht?) die jaren terug zijn leven op losse schroeven heeft gezet. Zonder ooit sentimenteel of zwaar te worden beschrijft Natter in sobere, en toch heel beeldende en precieze woorden Alfreds van eenzaamheid doordrenkte leven, die bij vlagen aan Camus doen denken. “Ik deed boodschappen, het was koopzondag. (…) Omdat de zon scheen, besloot ik op een terras te gaan zitten.”’ – Yolande Entius in Trouw.

Laatste vrienden

laatste vrienden

‘Een verslavende kluwen van in elkaar grijpende levens, vol spiegelingen en contradicties. Een verslag van hoe beschadigde mensen tot aan het graf fier voortmodderen; geschreven in vederlichte, oer-Britse understatementzinnen die niettemin vaak diep ontroerend zijn.’ – Dirk-Jan Arensman in de VPRO-gids.

LITERATUUR IN DE BIBLIOTHEEK

Donderdag 22 februari in Bibliotheek Linnaeusstraat: Linnaeus Live met Suzanna Jansen en Marie Louise Schipper
Suzanna Jansen foto Tessa Posthuma de Boer 1  
Linnaeus Live is een literaire talkshow onder leiding van Maaike Bergstra.
Locatie: OBA Linnaeus, Linnaeusstraat 44, 1092 CL Amsterdam.
Aanvang 19.00 uur. Gratis entree met OBA-pas, anders € 5,-.
Reserveren via linnaeus@oba.nl of 020 6940773.
Deze avond wordt georganiseerd door de OBA in samenwerking met Schrijvers in Oost en Linnaeus Boekhandel.
Lees meer