Leven als een beest

leven als een beest

‘Hoe moet je dit curieuze boek categoriseren? Het is deels natuurhistorie, deels memoir, deels superieure kolder. Zelf noemde Foster het in een interview nog een ander genre. “Als mensen mijn boek alleen raar of excentriek vinden, heb ik gefaald. Dit is vooral een reisboek. Het is een poging delen van het landschap te bezoeken die we vaak genoeg zien maar die gewoonlijk toch onzichtbaar blijven.”
In die missie is Charles Foster glansrijk geslaagd.’ – Katja de Bruin in de VPRO-gids.

Geraakt

geraakt

‘Ik lees graag romans waarin het hoofdpersonage schrijver is. Gebeurt dat goed, zoals hier, dan krijgt een roman er een intrigerende extra laag door.
De uitgever van Klein heeft liever een biografie over iemand anders. “Waarom geen échte celebrity.” Een Kieft. Of een Harry Piekema.
Zo werkt Münstermann naar het slotdeel toe van Geraakt: dat is een stuk uit de biografie. Daar weet hij te benoemen wat vaak onzegbaar blijft. Wat drijft ons werkelijk? Wat dragen we in het geheim in het leven met ons mee? Deze roman laat zien wat het innerlijke leven is, en wat dat te maken heeft met alle heisa aan de buitenkant. IJzersterk gedaan.’ – Arie Storm in Het Parool.

Onder dieren

Basis CMYK

‘Lemaire bepleit niets minder dan een ander wereldbeeld, dat wél de eenheid van het leven omvat. Geen gering thema, maar hij weet het in de hand te houden. Hoe we nu met de dieren omgaan, kan alleen door ze op afstand en uit zicht te zetten, maar die strategie wankelt steeds meer. We kunnen niet langer volhouden dat we niet weten wat er aan de hand is. Het knagende gevoel dat er iets niet klopt, gaat na het lezen van het boek van Ton Lemaire niet meer weg.’ – Paul de Vries in Het Parool.

In het buitengebied

in het buitengebied

‘Hoezeer Van Dis zich ook heeft teruggetrokken in het buitengebied in het “kleine” verhaal, de huidige wereld blijkt zich niet te laten afbakenen, dus ieder hoofdstuk raakt toch weer aan de actualiteit – en dat is misschien wel het beste van In het buitengebied, meer nog dan de psychologische zelfvoorlichting. De bittere, verslagen frustratie stijgt zo uit boven het persoonlijke, en dat is misschien niet erg genoeglijk, maar wel het beste wat je van In het buitengebied zou kunnen wensen.’ – Thomas de Veen in NRC Handelsblad.

De tomaat, en de bizarre wereld van vers voedsel

De tomaat, en de bizarre wereld van vers voedsel

‘De tomaat is een wereld op zichzelf en tegelijkertijd spiegel van de hele wereld. Leugen en waarheid onlosmakelijk met elkaar verbonden, labyrintisch, onoverzichtelijk. Men ziet door de tomaten de Tomaat niet meer. […]
De tomaat is een mythisch product. Een wereld ook van sprookjes en legenden, zou ik zeggen. Wie Annemarie Hendriks volgt – een genoegen vanwege haar bijzonder vlotte pen, humor en aanstekelijke nuchterheid – ziet haar hier en daar even paf staan als de lezer zelf, dat schept een band. Men krijgt plezier in alle ballonnetjes die ze onderweg doorprikt.’ – Atte Jongstra in NRC Handelsblad [Lees als het lukt de hele recensie, die alleen al is heerlijk!]

De jagers

jagers

‘Salters spaarzame beschrijvingen van luchtgevechten zijn schitterend, maar het fraaist getekend is wel de innerlijke strijd van kapitein Connell, die niet begrijpt hoe het leven een getalenteerde valsspeler kan bevoordelen boven een gewetensvol man.’ – Tommy Wieringa in de Volkskrant.

Socrates en Òrúnmìlà – Wat we van Afrikaanse filosofie kunnen leren

Socrates en Òrúnmìlà

‘”In de Afrikaanse denktradities ontslaat wijsheid pas als we kennis combineren met menselijke ervaring,” stelt Olúwolé. Aan het slot houdt ze een interessant pleidooi voor de democratisering van filosofie. Waarom blijven filosofen – ook veel Afrikaanse – erin volharden dat échte filosofie “een zoektocht is naar een eeuwige en universele waarheid die opgaat voor alle volken in alle culturen ter wereld”? En waarom is deze westerse hypothese veranderd in een onwrikbare waarheid die denktradities met een meer vloeibare kijk op de werkelijkheid uitsluit?’ – Janita Naaijer in de Volkskrant.

Broederstrijd

Broederstrijd

Broederstrijd is geen gelikte documentaire, nee, het is of iemand met een onvast handcameraatje de arme sloebers volgt die het in tijden van oorlog en misère maar moeten zien te rooien. Wat levert dat indrukwekkende beelden op.’ – Edwin Krijgsman in de Volkskrant.

Max, Mischa & het Tet-offensief

max, micha en het tet-offensief

‘De voorspelbare kritiek luidt dat Harstad minstens driehonderd pagina’s had kunnen schrappen, onder begeleiding van een strenge redacteur. Dat geloof ik niet. Harstad wil met deze monumentale roman een soort ‘Gesamtkunstwerk’ maken van taal, beeldende kunst, muziek en theater. Iedere kunstvorm moet er een wezenlijke rol in spelen. Ook geen toeval: iedere hoofdpersoon vertegenwoordigt zo’n kunstvorm. En dan is er ook nog de wereld die inwerkt op de levens van deze mensen, en op hun kunst: Vietnam, de val van de Muur, 11 september, orkaan Sandy die over New York raast.
Achteraf ging ik al die passages waar ik waarom bij schreef, beschouwen als penseelstreken op een doek, die van dichtbij op willekeurig geklieder lijken, maar die wanneer je een paar stappen achteruit doet op zijn gegaan in het grote geheel en ongemerkt bijdragen aan de impact van het schilderij. Zo kun je dit caleidoscopische boek lezen en beschouwen.’ – Gerwin van der Werf in Trouw.

De grote kans van Edsel Broneman

9789046822036.cbcr.01.grotekans.indd

‘Het mag soms best: stransstoellectuur. In die categorie is De grote kans van Edsel Broneman van Daniel Wallace onweerstaanbaar. De premisse: een goedhartige, wereldvreemde schlemiel krijgt via een marketingbureau een gratis strandvakantie in Florida aangeboden. Enige voorwaarde: hij moet over exact 79 dagen een partner meenemen. Een herculische opgave voor een maagdelijke kantoorklerk van 34 wiens leven bestaat uit zijn oersaaie werk, zijn achterbuurtflatje en zijn dementerende moeder. Wat volgt is, uiteraard, een kolderieke race tegen de klok met voorspelbare afloop. Maar Wallace (bekend van zijn verfilmde debuut Big Fish) goochelt in deze romcom-op=papier genoeg hartveroverende stripfiguurpersonages en verrassende pootwendingen uit de hoge hoed om je reserves met een zonnige glimlach te laten varen.’ – Dirk-Jan Arensman in VPRO Gids.

Alle vogels

alles vogels

‘Wat maakt Van Zomeren zo’n goede (natuur)schrijver?
Ik denk de combinatie van eigenschappen: Van Zomeren kijkt, verwondert, bewondert, maar betwijfelt ook. Zelfrelativering is bij hem nooit ver weg, misschien wel door het machteloze gevoel van nietigheid dat de natuur de mens nu eenmaal afdwingt.
[…] Driemaal won hij een prijs voor zijn werk, niet de meest prestigieuze in de literaire wereld. Dat is te weinig. Maar Alle vogels is een prachtuitgave, met leeslint en penseeltekeningen van Erik van Ommen. Een monument voor een schrijver die niet genoeg te prijzen valt.’ – Jan-Pierre Geelen in de Volkskrant.

Brieven, dagboeken en een geheime liefde

Brieven, dagboeken en een geheime liefde

‘Een nieuw deel in de privédomeinreeks dat een rijk en boeiend beeld biedt van deze bijna vergeten, altijd zoekende en vaker ongelukkig verliefde schrijfster.
[…] Had zij meer tijd van leven gehad dan was ze uitgegroeid tot de Nederlandse Virginia Woolf, beweerde Heere Heeresma later. Dat zijn te grote woorden natuurlijk, maar deze verzamelde teksten tonen haar oorspronkelijkheid en schrijftalent, en maken zeker ook nieuwsgierig naar de verhalen in haar latere, beter ontvangen bundel Gevallen vrouwen. Hopelijk een volgend project van Rutger Vahl.’ – Jann Ruyters in Trouw.

Zwarte bladeren

zwarte bladeren

‘[…] De stijl is vlot en behapbaar. De grote kracht van Zwarte bladeren schuilt in de research: je komt echt alles te weten over deze onbekende, gitzwarte bladzijden uit de Poolse geschiedenis. Bovenal heeft Wolny met haar roman een taboe bespreekbaar gemaakt: de moeizame verhouding tussen Polen en Joden, die tot op vandaag vertroebeld blijft door trauma’s uit de twintigste eeuw.’ – Sofie Messeman in Trouw.

De onderwereld

onderwereld

Vrolijk stemmend is het allemaal niet, nee. Een rauwe blauweboordenwereld, overgoten met alcohol en een stevige scheut trauma en verdriet.
Maar ondertussen heeft Canty je wel het gevoel dat je die hele gemeenschap van binnenuit leert kennen. Hij laat je tot het kleine bijfiguur met hen meeleven en dromen van tweede kansen. Hopen, of het nu tegen beter weten in is of niet.
De onderwereld is, kortom, weer zo’n ragfijn bluesje om mee te neuriën.
Lees het. (En daarna zijn korte verhalen.)’ – Dirk-Jan Arensman in Het Parool.

De Arabier van de toekomst 3

Arabier van de toekomst

‘Er verschijnen veel boeken over het Midden-Oosten, maar de graphic novels van Riad Sattouf zijn wel heel indrukwekkend. Vorige week verscheen deel 3 alweer, in het Nederlands. Ze tonen een blik op de Arabische wereld, door de ogen van een kind. Door de vrolijke stripsfeer met grapjes en details komt de tragiek ook extra goed binnen.
[…]Het mooie aan het boek is dat er geen alwetende verteller is. We weten weinig meer dan wat die als kind wist. Dat maakt het verhaal prachtig om te lezen, maar ook ontzettend tragisch.’ – Frank Mulder in Trouw.

Klare lucht zwart

klare lucht zwart

‘Vann is er gelukkig in geslaagd Medea te vrijwaren van opzichtig emancipatoire trekjes. Hier geen gemiste avant la lettre, beukend tegen een mannenmaatschappij, maar een ongrijpbare toverkol wier leven, ondanks haar occulte krachten, eigenlijk mislukt. De wanhoop van de verliefde vrouw is van alle tijden, maar de uitvoering die Medea aan haar plannen geeft, is in onze ogen verbijsterend, meedogenloos en gruwelijk. Dat is de kracht van deze roman, die je het onbegrijpelijke weet voor te schotelen, als een soort natuurkracht.’ – Rob Schouten in Trouw.

Spinoza en de vreugde van het inzicht

SchuytSpinoza

Spinoza en de vreugde van het inzicht biedt zo ook de vreugde van het lezen. Het is in alle  opzichten een filosofisch boek dat de liefde tot de wijsheid uitdraagt.’ – Hans Achterhuis in de Volkskrant.

Vroege werken

vroege werken

‘Zo dwaalt hij langs observaties, fascinaties, plaatsen, ontmoetingen en universele thema’s, zonder dat hij vergeet de lezer op sleeptouw te nemen. Die moet soms zijn best doen om alle redeneringen en metaforen te volgen, maar het is de moeite waard. Bijna alles waarop Postma zijn open blik laat rusten, is interessant. Hij wikt, weegt en geeft de lezer alle ruimte er het zijne van te denken.’ – Gidi Heesakkers in de Volkskrant.

Het kwade denken

kwade denken

‘Deze drieste Duitse filosoof, die eerder Eichmann in Argentinië schreef, weigert het kwaad weg te zetten als het gedrag van mensen die hun ware menselijkheid nog niet helemaal hebben gerealiseerd. Het kwaad hoort juist bij ons. In Stangneths mooie definitie: kwaad is het vermogen van mensen om iets te doen wat zijzelf als verkeerd zien..’ – Marjan Slob in de Volkskrant.

De nieuwe collega

nieuwe collega

‘Vaak hanteert een thrillerschrijver twee (of meer) verhaallijnen. De lezer moet soms even doorbijten voor hij begrijpt wat het ene verhaal met het andere te maken heeft. De Engelse auteur Tammy Cohen maakt het wel erg bont. Pas twintig pagina’s voor het einde van De nieuwe collega onthult ze de samenhang tussen de vertellingen. Wie de rit zo lang heeft uitgezeten, wordt echter wel rijkelijk beloond. Zo kan hij met zekerheid voorspellen wie in de resterende pagina’s welke moord gaat plegen en waarom. Alsof hij zelf een beetje coauteur is.’ – Hans Knegtmans in Het Parool.

En we noemen hem

en we noemen hem

‘Haar tweede roman En we noemen hem is weer een speurtocht, die zich vertakt langs verre kennissen en in de diepten van stoffige archieven duikt. En o, wat levert dat een verrassend spannend verhaal op – zelfs een uitgesproken lekker boek. Alleen al om de vloeiende vaart waarmee Van Heemstra schrijft, zonder clichés.’ – Thomas de Veen in NRC Handelsblad.

Ten overstaan van de hele wereld

ten overstaan van de hele wereld

Ook Ten overstaan van de hele wereld, de tweede korte roman van Alfred Hayes (1911-1985), die eindelijk in vertaling verscheen, is geen voer voor romantici. De naamloze verteller, een illusieloze scenarioschrijver in Hollywood, redt een beschonken meisje dat tijdens een strandfeest vastberaden de zee in loopt, om vervolgens een futloze affaire met haar te beginnen. Nog-lang-en-gelukkig is geen moment een optie. Maar ondertussen schetst Hayes, die de filmwereld van binnenuit kende, wel haarscherp de leegte en wanhoop van een aspirant-actrice die haar grootste dromen van roem ziet vervliegen. De miezerigheid van een liefde als reddingsboei, zonder echte betrokkenheid of passie. En dat in schitterend, schijnbaar cynisch Humphrey Bogart-proza waarin heimelijke tederheid schuilt.’ – Dir-Jan Arensman in VPRO Gids.

De wereld waar ik buiten sta. Oorlogsdagboek 1942-1945

Wereld waar ik buiten sta

‘Michaelis schrijft dat ze het dagboek bijhoudt voor Dick Binnendijk, haar leraar Nederlands op wie ze nog altijd heimelijk verliefd is. De taal is dan ook verzorgd en bloemrijk. Ze had er duidelijk plezier in om de mensen die haar wereld binnenwandelden scherp neer te zetten. […]
Later wordt duidelijk dat Michaelis het dagboek ook zeer nodig heeft als uitlaatklep en worden haar persoonsbeschrijvingen helaas milder.’ – Sylvia Heimans in Trouw.

Een god waakt over je

god waakt over je

‘Veronesi is een sportfanaat, maar hij laat zich niet verleiden tot weeë verhalen, als schrijvers dat te vaak doen, overreagerend, alsof ze zich schamen voor hun vervoering en in de hoop dat niemand ze door heeft.
Ook voor Veronesi is de sport een beetje heilig. Maar als schrijver ziet hij hoe deze deuren opent naar de moderne wonderen waar uiteindelijk al zijn romans over gaan. Met hoofdpersonen die het lezen serieuzer nemen dan waar het leven van gediend is.
Veronesi ziet lijden, streven, verlichting, om niet te zeggen Verlichting. En hij staat versteld: alles in deze bundel is geschreven vanuit verbazing. Daarbij is er voor Veronesi geen onderscheid tussen de topsporter en de hartstochtelijke amateur.’ – Joyce Roodnat in NRC Handelsblad.

Zulajka opent haar ogen

zulajka opent haar ogen

‘De wereld van de islamitische Tataren zet Jachina, die zelf van Tataarse afkomst is en voor deze roman uit het levensverhaal van haar grootmoeder put, indringend neer. Dat wordt versterkt door haar mooie stijl, die poëtisch en strak is, in de traditie van Russische klassieke schrijvers als Poesjkin en Toergenjev.’ – Michel Krielaars in NRC Handelsblad.

Sport der koningen

sport der koningen

‘Morgan heeft verteltalent genoeg om haar geboeid te volgen, terwijl ze bokkend en steigerend naar een schokkende finish galoppeert.’ – Dirk-Jan Arensman in Het Parool.

Sterven, een levensverhaal

sterven

Sterven, een levensverhaal bevat bemoedigende bespiegelingen over leven en dood, en stelt vast dat we onze traditionele rituelen rond het stervensproces zijn kwijtgeraakt, waardoor stervenden misschien wel eenzamer zijn dan ooit.’ – Hans Bouman in de Volkskrant.

Hotelkamerverhalen

hotelkamerverhalen

‘De randverschijnselen van de internationale dichtersgemeenschap staan centraal in de vertellingen met tekeningen van Bas Kwakman. Als festivaldirecteur van Poetry International reist hij naar de verste uithoeken en ontvangt hij dichters uit de hele wereld.
Niet Kwakman of de poëzie heeft de hoofdrol in dit werk, maar de dichter met al zijn ijdelheden, onzekerheden en vreemde gewoontes.’ – Maria Barnas in de Volkskrant.

VOS – Het leven van Luc De Vos

VOS

‘De Vos is een ideaal subject voor een biografie, een man van vele contrasten en paradoxen. Intellectueel en volks, gevoelig en horkerig, aartslui en vol verlangen, moppentapper in talkshows, mensenschuw op feestjes, een paljas op het podium, een binnenvetter daarbuiten. Een rockster die als dertiger bij zijn moeder woonde en geen exotischer eten dan spaghetti duldde. Een man van patronen, bijgeloof en rituelen. Een lul en een lafaard ook, soms.’ – Haro Kraak in de Volkskrant.

Eskimoland

Eskimoland

Eskimoland gaat vooral over de eigenaardigheden en bijzondere overlevingskunsten in het barre poollandschap van de menselijke bewoners van dat ‘Eskimoland’, gezien door de ogen van een gevoelige en observant bezoeker uit Europa (‘waar de mensen en volkeren altijd boos op elkaar zijn’, aldus de Inuit) met een humane blik en een fijne neus voor het tragikomische.’ – Marcus Werner in de Volkskrant. 

Drie dochters van Eva

drie dochters van eva

‘Ja, op het eerste gezicht is Drie dochters van Eva  wijdlopig en beeldrijk, maar het is bovenal een ideeënroman, levendig en intelligent, over de liefde, tradities en religie, en de vele conflicten die dat alles teweeg brengt.’ – Jessica Durlacher in de Volkskrant.