De wateraap

‘Rijk, ja stampvol, aan klanken en beelden, maar toch hecht gestructureerd is deze vertelling. Heitman (1983) is hiermee een opvallende debutant, wier barokke, buitelende stijl vol binnenrijm (‘okselknoppen’, ‘forse kroppen’) nog het meest doet denken aan werk van Hafid Bouazza.’ – Judith Eiselin in NRC Handelsblad.