Normale mensen

‘Middels conversaties en terugblikken speelt Sally Rooney voortdurend met achtergehouden informatie en daaruit voortvloeiende suspense. Dat bijpersonages bewust summier en haast clichématig zijn geschetst als, pakweg, de kille/liefhebbende moeder of het sadistische rotvriendje, doet de portretten van Connell en Marianne des te scherper uitkomen.
Die portretten zijn ronduit geweldig. Los van elkaar zijn ze al realistisch en genuanceerd. Van Marianne wordt langzaam duidelijk wat de oorzaken van haar wankele zelfbeeld zijn. En Connell worstelt als (typische?) jongen lang met zijn gevoelens en hoe die te uiten, zijn neiging te piekeren over wat de buitenwereld van hem vindt.
Maar nog magischer is de wisselwerking tussen beiden. Het genot en de intimiteit van stimulerende gesprekken en van seksuele passie wordt opgeroepen. Het spanningsveld tussen vriendschap en liefde. Hoe ze zich naast en dankzij elkaar ontwikkelen…
Het is kortom onmogelijk je niet bij dit paar betrokken te voelen.
Dit is literatuur die je raakt.’ – Dirk-Jan Arensman in Het Parool.