DE LAATSTE DAGEN VAN DE OPRUIMING
Nog enkele dagen opruiming
Profiteer nu van
50% extra kassakorting
GEDICHTEN VOORDRAGEN
Zondag 19 februari:
Het derde Feest der Poëzie
Met Ingmar Heytze, Mieke van Zonneveld, M.A.W. Ouderyte, David Kwa (live vanuit Jeruzalem), Lennard van Rij, Simon Mulder en vele anderen.
LINNAEUS LEEST
Wat lezen de medewerkers van Linnaeus Boekhandel op dit moment?
Klik hier om te lezen wat Linnaeus leest
PAS VERSCHENEN
| Mijn meneer - Ted van Lieshout Slachtoffer heeft Van Lieshout zich nooit echt gevoeld. "Als ik het zou kunnen wegwissen uit mijn leven, zou ik dat niet doen. Het maakt onderdeel uit van wie ik ben. Invloed heeft het natuurlijk wel op me gehad, maar ik weet niet precies wat erop terug te voeren is en wat niet. Ik wist destijds bijvoorbeeld al lang dat ik homo was. Andere jongens vonden auto’s en voetballen leuk, ik knipte de haren van de poppen. Mijn vader zei toen ik drie was al: 'Dat wordt een homofieltje.'" - Ted van Lieshout in gesprek met Dirk-Jan Arensman in de VPRO-gids. |  |
| Nederland - uit voorraad leverbaar - Hans van der Meer 'Dit nieuwe project verraadt wederom de fascinatie van Hans van der Meer voor het alledaagse Nederland. Het is zijn kracht het gewone en het onenerverende zo te regisseren dat het theaterstukjes worden. Bijna dat je ze kunt lezen als een kort verhaal. Van der Meer klimt op een keukentrapje in Meppel, Raalte of Winterswijk, wacht tot hij het juiste tafereel voor zijn lens heeft - twee pratende vrouwen, een passerende fietser, veel klinkers en net nog in de hoek van het beeld dat lullige horecabord: 'Ons broodje van de maand' - en drukt af. [...] Het is goed dat dit foto-overzicht in het Nederlands Archituur Instituut staat. Meer over fotografie zegt het wat over de vormgeving van de twintigste eeuw. De eeuw waarin de mens als individu uit kosten-overwegingen uit het productieproces is geschrapt. Met het verdwijnen van handwerk, zijn ook alle authenticiteit en differentiatie weg. Iedereen kiest dezelfde, in serie gemaakte, producten uit dezelfde straatmeubelcatalogus.' - Rob Witman in de Volkskrant. |  |
| Beste vriend - Robert Vuijsje "Precies een jaar geleden ben ik begonnen met schrijven. Ik wilde in een jaar dit boek afronden. Wel was ik in de prettige omstan-digheid dat ik me het financieel kon veroorloven om een jaar niets anders te doen. Ik heb meer zelfvertrouwen, weet beter hoe ik dingen op papier moet krijgen. Het verschil tussen wat ik in mijn hoofd heb en hoe het op papier komt, wordt kleiner. Door het ambacht dat schrijven is te vervolmaken, word je beter. Al is het geen garantie voor succes." - Robert Vuijsje in gesprek met Maarten Moll in Het Parool. |  |
| Moederkerk - de ondergang van rooms Nederland - Jos Palm "De reden dat ik Moederkerk heb geschreven is dat de modernisering van de katholieke kerk in de jaren zestig altijd is beschreven door historici die er welwillend tegenover stonden. Maar er waren ook mensen, zoals mijn ouders, die hun wereld zagen instorten. Zij waren de verliezers van de modernisering. Hun verhaal wilde ik vertellen: de mooiste geschiedenis is die van de verliezers." - Jos Palm in gesprek met Bernard Hulsman in NRC Handelsblad. |  |
| Oscar - Jan Siebelink 'Verzenuwd vertellen, daar is Jan Siebelink een meester in. Kortademig kan hij een alinea afwerken, er gebeurt zo veel, hoe moet hij alles meedelen, en dan zijn er ook duizend halve gedachten en verwarrende gevoelens, alles loopt door elkaar, rustig maar, eerst zin voor zin op adem komen. Net alsof hij de situatie niet in de hand heeft. Wat dat betreft is Oscar, een historische novelle die als roman wordt gepresenteerd maar net aan honderd paginaatjes telt, volkomen geslaagd.' - Arjan Peters in de Volkskrant. |  |
| Bijna compleet - Joost Swarte Na Hergé is Joost Swarte de misschien wel bekendste vertegen-woordiger van de Klare Lijn, de tekenstijl waarbij elke figuur en elk voorwerp een even dikke contourlijn heeft. De term Klare Lijn bedacht Swarte trouwens zelf, toen hij in 1997 medeorganisator was van een Rotterdamse tentoonstelling over Hergé. "Het is een stijl waar ik heel veel van mezelf in kwijt kan, mijn liefde voor architectuur en desigbn bijvoorbeeld. Ik houd ook van het precieze ervan. Voor een illustratie bij een verhaal in de Franse krant Libération moest ik laatst een schaartje tekenen. Zo'n tekening moet dan helemaal kloppen, vind ik. Ik vind het heerlijk om uit te zoeken hoe een schaar precies werkt en hoe je dat als tekenaar zo helder mogelijk verbeeldt." - Joost Swarte in gesprek met Peter van Brummelen in Het Parool. |  |
| Slopers - Stijn van der Loo (ook verkrijgbaar als e-book) 'Door de destructieve krachten zo ruimhartig in zijn boek toe te laten slaagt Van der Loo er goed in de vroege en midden jaren vijftig van de vorige eeuw in pakkende beelden te vangen. [...] Knap aan deze roman is ook - afgezien van de vrijwel voortdurend kolkende stijl - dat één van de twee broers de toekomst werkelijk in het vizier lijkt te krijgen. Natuurlijk kun je niet aan het verleden onstnappen, wordt met dit boek uiteindelijk beweerd, maar je kunt er wel degelijk iets nieuws op bouwen. En dat is exact wat er gebeurt.' - Arie Storm in Het Parool. |  |
| De kunst van het veldspel - Chad Harbach (ook verkrijgbaar als e-book) 'Dit is een roman over grote dromen en over vriendschappen en liefdes tussen mannen: het honkbalveld biedt de ideale locatie voor de verkenning van die thema's. Harbach weet de maniakale, haast mystieke doelgerichtheid van topsporters erg goed te vatten: "Hij wilde dat zijn lichaam aanvoelde als een hol vat." De kunst van het veldspel is ook een prachtige vader-dochterroman en een aangrijpend verhaal over een late, alles verterende liefde. Qua structuur doet dit traag vertelde, verslavende boek bijna ouderwets aan. Harbach neemt zijn tijd en zet zijn pionnen met veel zelfvertrouwen op het veld. Uit zijn debuut spreekt een gevoel voor epische grandeur die heel veel moois belooft voor de toekomst van de schrijver. Wie graag in een roman 'woont', zal dit boek aan het hart drukken. Je leert de personages goed kennen – van de kleur van hun bedsprei tot hun innerlijke roerselen. Harbach neemt zijn personages serieus, verkent ze met veel gevoel voor empathie. Zijn debuut doet denken aan Vrijheid van de hedendaagse, onironische Franzen, hoewel Harbachs roman iets lichtvoetiger is. De kunst van het veldspel herinnert ook aan Richard Russo, al zit die dan weer dichter in de buurt van het sentiment.' - Kathy Mathys in De Standaard. |  |
| Blindgangers - Joke Hermsen "Wellicht kunnen we beter proberen de klassieke mythe van het huwelijk opzij te zetten en vervolgens een nieuw verhaal over de liefde te schrijven. Waarin die verliefde vriendschap centraal staat, zonder bezitsdrang, zonder verwachting. En zonder de valse belofte die een huwelijk per definitie is. Als meer dan de helft van de mensen uit elkaar gaat, hoe kun je elkaar dan nog met droge ogen eeuwige trouw beloven voor het altaar? Dit soort christelijke dogmatiek - want dat is het, uiteindelijk - mag je elkaar toch niet aandoen? Zie de liefde als iets moois, ga niet wrokken als het voorbij is, wees blij met wat je hebt gehad. We zijn een verwende mensensoort geworden die meent dat we overal recht op hebben, dat we non-stop en altijd gelukkig moeten zijn. Maar voor de liefde kun je geen polis afsluiten. Stel je verwachtingen bij. Dat maakt het leven aangenamer." - Joke Hermsen in gesprek met Wilma de Rek in de Volkskrant. |  |
| Verrassing - Etgar Keret 'Sinds zijn debuut in 1992 is Etgar Keret (1967) langzaam maar zeker de held van de jonge generatie Israëliërs geworden. Zijn verhalen zijn een mix van de harde realiteit en de spiritualiteit die het dagelijks leven in het land kenmerken. Met zijn moderne, grappige sprookjes biedt hij een uitweg, zonder dat hij zijn lezers toestaat om zich helemaal van de wereld af te wenden. Zijn hoofdpersonen zijn heel gewone mannen, vrouwen, dieren of kinderen, met gewone levens en gewone problemen. De absurde gebeurtenissen die hun overkomen, veranderen hier niets aan, waardoor ook die wendingen heel gewoon lijken. Zo stimuleert Keret onze fantasie zonder zijn toevlucht te zoeken tot laffe leugens of pretentieuze magie.' - Rutger Lemm in NRC Handelsblad. |  |
| Niemand in de stad - Philip Huff (ook verkrijgbaar als e-book) 'Huffs jongens zijn de erfgenamen van Nescio's vriendenclubje uit De uitvreter (1911). Lees je de een, dan hoor je hoe de ander in 2012 had kunnen klinken. Daarmee is niet alles gezegd. Minstens zo opvallend is Huffs aanstekelijke verteldrift als het gaat om zottigheid uit het studentenleven. [...] En dat alles geschreven in een frisse popmuzikale jongensstijl vol verwijzingen naar bandjes uit het heden en verleden, zoals de titel, een nummer van De Dijk.' - Daniëlle Serdijn in de Volkskrant. |  |
Leegte lacht - Tonnus Oosterhoff |  |
| Haar bloed - Kristien Hemmerechts 'We vangen een glimp op van de essayist die Hemmerechts ook is, en dat is bepaald een feest. Gretig heeft ze om zich heen gekeken, wat uitmondt in originele observaties. [...] Van de ongegeneerd beschouwende Hemmerechts wil je terstond meer. [...] Het ziekenhuisjargon - zo zakelijk, zo feitelijk, vol angstaanjagende betekenissen - geeft deze roman een dosis raadselachtigheid en grimmigheid, die inhoudelijk goed past in het werk van Hemmerechts. Er onstaat een spannende ongerijmdheid door dat vreemde, klinische ziekenhuisingrediënt.' - Daniëlle Serdijn in de Volkskrant. |  |
Het verdriet van de engelen - Jón Kalman Stefánsson (ook verkrijgbaar als e-book) '...En dit alles in de mooist denkbare taal. [...] Onder de soms droeve bovenlaag van het verhaal weet Stefánsson lagen van subtiele humor te leggen.' ***** Theo Hakkert in Het Parool. |  |
| De leeuwenjager en Manet - Oliver Rolin 'Een meesterlijke avonturenroman, een grandioze, persoonlijke schets van een van Frankrijks beroemdste schilders, een amusant zelfportret van een erudiete, rond de wereld reizende grumpy old man, een levendige geschiedenisles en een schitterende reflectie op wat literatuur vermag – de recentste roman van Olivier Rolin is het allemaal. De jury’s van Frankrijks literaire prijzen hebben in 2008, toen het boek verscheen, collectief zitten slapen: het steekt met kop en schouders boven alle bekroonde romans van dat jaar uit. De roman is bovendien uitstekend in het Nederlands vertaald, een prestatie van formaat van Katelijne De Vuyst, want Rolins stijl is knap lastig, zijn zinnen lang en kronkelig en zijn taalgebruik kent vele registers.' - Margot Dijkgraaf in NRC Handelsblad. |  |
| De gelukkige krijgers - Halldór Laxness (ook verkrijgbaar als e-book) 'De mooiste hoofdstukken spelen zich af in IJsland en op Groenland. Zodra de krijgers naar Engeland en Frankrijk afreizen om Canterbury en Chartres plat te branden, komt het verhaal dicht in de buurt van een spannend jongensboek. Gelukkig zorgen Laxness' bijtende humor en vlijmscherpe kritiek op machthebbers en oorlogsvoering ervoor dat geen enkel hoofdstuk verveelt.' - Peter Swamborn in de Volkskrant. |  |
| Neushoorns eten geen pannenkoeken - Anna Kemp en Sara Ogilvie 'Illustrator Ogilvie liet in het zeer geslaagde Honden doen niet aan ballet (2010) al zien dat ze een hond serieus kan laten dansen. Ook haar kolossale, moddervette neushoorn weet je aan het lachen te krijgen, zonder dat het beest (of het verhaal) aan gratie en geloofwaardigheid verliest. Als de neushoorn Maartje om haar te troosten voorzichtig kietelt met haar hoorn, dan gelóóf je het. Dat is groots. Kemp en Ogilvie hebben begrepen dat het niet de kunst is om meer te bieden dan een alledaags verhaaltje, maar om je daarbij te beheersen. Leg dit boek naast een doorsnee poging van Nederlands auteurs om origineel te doen, en je ziet meteen hoe vergezocht en geforceerd het er dán aan toe gaat.' - Pjotr van Lenteren in de Volkskrant. |  |
Zonder tijd te verliezen - Daan Heerma van Voss |  |
| Mijn naam is Legioen - Menno Wigman 'Alle 39 zijn ze goed. [...] Strak in de vorm, scherp, met een mooi mengsel van spijt en spot, chic en grof, grimmigheid en geestigheid. De poëzie van Wigman is altijd ik-lyriek: een gekwelde ziel die zijn klachten en verlangens uitzingt. Maar Wigman probeert zichzelf tegelijk ook zoveel mogelijk tegen het licht te houden, waardoor zijn persoonlijke gedichten vanzelf ook portretten van een generatie, of van de tijdgeest worden.' - Guus Middag in NRC Handelsblad. |  |
| Vliegtuigmagneet - H.H. ter Balkt 'Ter Balkt, die tot zijn eigen ergernis is omschreven als boeren-dichter, profeet in boerenplunje en dorpsgek, laat ook in deze bundel zijn kokende woede de loop, maar nooit onbeteugeld en altijd goed gearticuleerd. Wie hem heeft horen voordragen hoort die articulatie in gedachten: de diepe bas met de rollende r, de harde k's en t's. Ongebreideldheid leent zich hier niet goed voor. Ter Balkt is eerder een aandachtig prediker die de goegemeente van de hel en verdoemenis die haar te wachten staat, wil doordringen - woord voor woord. Aandachtig luisteren is het devies, vooral omdat zijn taal soms raadselachtig is.' - Dieuwertje Mertens in Het Parool. |  |
| De gouden mijl - Martin Cruz Smith (ook verrkrijgbaar als e-book) 'Martin Cruz Smith schrijft niet alleen prachtig, hij weet ook hoe hij zaken bij elkaar moet brengen, zoals straatkinderen tussen de negen en elf jaar die een nachtsupermarkt overvallen en een miljardair die de Miljonairsbeurs organiseert, waarvan de opbrengst naar Moskouse kindertehuizen zal gaan. Alle personages - van de 15-jarige Zjenja, een briljant schaker, tot de gestoorde dwerg Dopey, en dat zijn er nog maar twee van de velen - komen tot leven of om het leven, in de stad, het vuil en de gloed van goud.' - Ineke van den Bergen in de Volkskrant. |  |
| Jongens en vuur - Ursula Hegi (ook verkrijgbaar als e-book) 'De combinatie van ernst en elegantie maakt Jongens en vuur tot wat het domweg is: een prachtige roman.' - Anneriek de Jong in NRC Handelsblad. |  |
| Denken over de twintigste eeuw - Tony Judt en Timothy Snyder 'Denken over de twintigste eeuw is zowel een lofzang op grote denkers als een waarschuwing tegen intellectuelen die gedweept hebben met het communisme, fascisme, nationaalsocialisme en ander ideologieën die zovelen in het verderf hebben gestort. Elk denkbaar onderwerp uit de vorige eeuw komt aan bod en aangezien Snyder een goed stilist is, raakt de lezer nergens het spoor bijster. Sterker, grote verhalen worden op aantrekkelijke wijze afgewisseld met kleine wijsheden, over goed schrijven, het nut van boeken recenseren, het nadeel van columnisten en als toegift een fraai lesje over de 'stiefzusjes' Geheugen en Geschiedenis.' - Hans Renders in Het Parool. |  |
| Het verdronken land - Detlev van Heest 'Van Heest is zelf natuurlijk mens genoeg om het helemaal te moeten hebben van de taal. Met zijn droogkomische observaties en zijn genadeloze zelfkritiek herinnert hij nog steeds wel aan Voskuil en Frida Vogels, maar hij heeft wel degelijk een eigen toon ontwikkeld. Bijzonder aan zijn manier van vertellen is de kleine hapering die er steeds in lijkt te zitten. De zinnen volgen elkaar nooit helemaal vloeiend op, maar noodzaken steeds tot kleine denkpauzes. Bij deze bondige, prettig afstandelijke stijl passen wonderwel de ingewikkelde Japanse beleefdheidsvormen, waar Van Heest graag gewag van maakt.' - Janet Luis in NRC Handelsblad. |  |
| De familie Fang - Kevin Wilson 'Kevin Wilson laat je hardop lachen om zijn scherpe oneliners en slapstickstrapatsen, maar stelt tegelijkertijd zwaarmoedige vragen. Over de prijs van (artistieke) ambitie, de leugens die ouders soms vertellen en de littekens die dat bij alle betrokkenen nalaat. Kortom: een schrijver van de schrijnlach.' - Dirk-Jan Arensman in Het Parool. |  |