Hoe koop ik kunst?

Donderdag 24 mei in Popinnart: stoomcursus kunst kopen met Manuela Klerkx en Oscar van Gelderen
  ontroerendgoed
& talkshow met Nienke van der Wal (Young Collectors Circle), Emmelie Koster (No Man’s Art Gallery), Hubertine Bergsma (Patty Morgan) en Lex van Rooij (kunstverzamelaar).
Aanvang 20.00 uur. Entree € 5,- inclusief welkomstdrankje. Aanmelden via info@katelijnbergman.nl.
Locatie: Popinnart, Middenweg 20 (schuin tegenover Linnaeus Boekhandel).
Dit evenement wordt georganiseerd door Popinnart in samenwerking met Linnaeus Boekhandel. Lees meer

Voor iedereen die van boeken houdt

boeken door oost logo_v1-1
Op 25, 26 en 27 mei 2018 organiseren buurtkrant Dwars door de Buurt, Linnaeus Boekhandel, Uitgeverij Babel & Voss en Schrijvers uit Oost met andere partners uit Amsterdam Oost een groots opgezet, divers en levendig festival dat vooral in het teken staat van boeken en schrijvers uit het stadsdeel Oost.
Alle informatie over het festival is te vinden op de website van het festival.
Lees meer

BOEKEN IN DE MEDIA

‘Een gevoelig portret van een opgewekte, maar eenzame jongen, die eindelijk een zielsverwant vindt. De sterke vormgeving met kaders vol indianenweetjes en Van der Lindens prachtige illustraties in petrogliefen-stijl (met oranje steunkleur!) zitten dit rijke verhaal als gegoten.’ – Bas Maliepaard in Trouw.

‘Kijk, zo hoort het. Prachtig gebonden met stofomslag, vlekkeloos geredigeerd, briljant vertaald, uitputtend van noten voorzien en verhelderend uitgeleid. Als je dan toch als uitgeverij besluit een boek na negentig jaar alsnog te vertalen, zo moet men bij uitgeverij Van Oorschot hebben gedacht, doe het dan zo. En dus komt Thomas Wolfe’s Look Homeward, Angel nu uit in een vorm die het boek waard is, want – en dat is het belangrijkste – Daal neder, engel is een bij vlagen briljante roman, geschreven in een gedurfde, bloemrijke taal, die de geduldige lezer even zo vaak in vervoering zal brengen.’ – Jan Donkers in NRC Handelsblad.

‘Aan de hand van de wederwaardigheden van de Oranjes heeft Jeroen Koch de causaliteit der dingen laten zien in een tijd die ons zo vreemd geworden is. De doem van de koningsmoord, de onthoofding van de Franse koning Lodewijk XVI, die over de Europese vorstenhuizen lag. De voortdurende herschikking van allianties en grenzen in de Napoleontische tijd. De karakterverandering – van autocratisch naar burgerlijk – die de meeste monarchieën toentertijd ondergingen. En de worsteling van koningen met hun leven, met dynastieke verplichtingen en met de nieuwe constitutionele spelregels. Koch rijgt het aaneen tot weergaloos drama – mooier dan je het zou kunnen verzinnen.’ – Sander van Walsum in de Volkskrant.

“Wat de discussie lastiger maakt is dat we juist afscheid hebben genomen van wetenschappelijke concepten van ras.”
“Dat vind ik niet in tegenspraak met elkaar. Het maakt het nog verleidelijker om op de postraciale wagen te springen. Zo van: we hebben het er niet meer over. Maar ik vind dat ironisch. Het was niet mijn idee om mensen in rassen op te delen: dat is uitgevonden om de slavenhandel te legitimeren. Maar nu het in het belang van Europa is om mensen te de-radicaliseren zeggen we: oh ja, datgene waar we de afglopen vierhonderd jaar aan vast hebben gehouden, dat bestaat trouwens niet meer. We begraven het, doen alsof het niet is gebeurd, samen met alle achterstanden en ongelijkheid die het heeft gecreëerd. Maar helaas is het een sociaal construct waar we mee moeten leven. Je moet erkennen hoeveel impact het heeft gehad.” – Afua Hirsch in gesprek met Clara van de Wiel in NRC Handelsblad.

‘Een dystopie die je ouderwets de stuipen op het lijf jaagt. Hoe krijgt Erdrich dat voor elkaar?’ – Arjan Peters in de Volkskrant.

“Ik zou willen dat mijn Nederlandse lezers dit boek lezen en zich Koreaans voelen. Dat ze dit boek lezen en denken: ik zie hen als mensen. Boeken zijn merkwaardig. Ze hebben de macht je te verplaatsen naar een scène waar je niet bij bent. Ik heb leren schrijven door westerse literatuur te lezen. Bij alle goede boeken voelde ik me zoals de personages: ik voelde me Amerikaans, ik voelde me Russisch, ik voelde me Frans.
[…] Dit is mijn doel. Ik weet niet of ik erin slaag. Maar ik wil dat mensen zich gezien voelen, zoals ik me gezien voel wanneer ik boeken lees die ik bewonder.” – Min Jin Lee in gesprek met Anne van Driel in de Volkskrant.

‘Katja Happe heeft een gigantisch onderwerp aangedurfd. Het resultaat is een meesterwerk. Rustig, analytisch, toegankelijk, glashelder en zonder zich door ideologische hobby’s te laten afleiden, baant zij zich een weg door een onvoorstelbare hoeveelheid oud en nieuw materiaal. Veel valse hoop zal de komende jaren ook in Nederland het standaardwerk vormen over de nazimoord op de Joodse Nederlanders.’ – Jolande Withuis in NRC Handelsblad.

‘De lezer wordt, net als in films van David Lynch met wie Koeleman wel is vergeleken, het houvast van de werkelijkheid niet gegund. Dat maakt dat je er weinig grip op krijgt, en dat is ook precies wat de schrijver beoogt.’ – Rob Schouten in Trouw.

Zabor is een moedige en revolutionaire roman.’ – Margot Dijkgraaf in NRC Handelsblad.

‘Horstens boek vertelt het verhaal van ‘een held, een opportunist, een ijdeltuit, een regelaar en een ritselaar, een uiteindelijk diepgelovig priester, een netwerker en een academisch manager’. Het is een verhaal vol spanning en tragiek, van heldenmoed en opoffering, een verhaal dat niet onderdoet voor een roman van Umberto Eco of Dan Brown, behalve dan dat het ‘echt gebeurd’ is. Fenomenaal verteld en boeiend geschreven.’ – Taede Smedes in de Volkskrant.

Slapende herinneringen is een geheimzinnig boek in het fascinerende oeuvre van Patrick Modiano (Nobelplrijs voor de Literatuur 2014), maar in die geheimzinnigheid valt veel te beleven. Er worden vaak titels van boeken genoemd, de meeste ervan bestaan alleen in deze roman, maar het is een lijstje waaraan een leeskring een volle avond werk kan hebben.’ – Thomas Verbogt in Het Parool.

‘Hier zie je Woolf experimenteren met het weergeven van hoe mensen lukraak kunnen denken – niet om een oplossing voor iets te vinden of om iets netjes af te ronden, maar om het plezier van het denken zelf, dat alle kanten uit kan schieten.
Je proeft daarbij de opwinding van dit denken en dit schrijven: een denken schrijven dat het leven zelf is of dat in ieder geval zo goed mogelijk probeert weer te geven. Ja, Woolf was echt een van de grootste.’ – Arie Storm in Het Parool.

“Die nadrukkelijke waarschuwing (‘Jij bent van mij is fictie’) komt direct voort uit de problemen die ik kreeg na de ontvangst van mijn vorige roman Vertrouwd voordelig. Maar die is ook bedoeld om te laten zien dat het mij niet te doen is om de werkelijkheid, maar juist om de verbeelding. Natuurlijk heb ik me gebaseerd op de moord op Marianne Vaatstra. Maar mijn roman is geen biografie van Jasper S. of een exacte reconstructie van de gebeurtenissen. Het is een poging om te begrijpen wat zich afspeelt in het hoofd van een moordenaar die dertien jaar zwijgt. Hoe kan de dader leven met zijn daad? Die vraag wilde ik van binnenuit beantwoorden – en dat kan alleen in een roman.” – Peter Middendorp in gesprek met Onno Blom in de Volkskrant.

“Een van de moeilijkste dingen is om het eigen leven in perspectief te zien. Maar Zuid-Afrika dwingt je daartoe. Wij zitten nu hier aan tafel en eten dit. Op straat speelt van alles. In Amsterdam moet je ver reizen om te denken: dit (wijst op het bord eten) had niet mogen gebeuren. Maar in Zuid-Afrika hoef je maar naar buiten te kijken om je af te vragen (met een blik op het bord): is dit immoreel? Veel mensen zeggen: Antjie, waarom altijd zo skuldig? Ik voel me niet schuldig maar ik ben me acuut bewust van hoe mijn leven is, en mijn situatie in mijn land.” – Antjie Krog in gesprek met Nynke van Verschuer in NRC Handelsblad.

“Wij wilden hoofdpersoon Frieda Klein en haar entourage, haar zelf gekozen familie, door de jaren volgen. Om de personages te verdiepen, maar ook om te laten zien wat tijd doet met mensen, de sporen en littekens die de tijd achterlaat en de veranderingen die ze doormaken. Je kunt niet zeggen dat dit stukje van Frieda van Sean is en dat stukje van mij. Maar haar wereldbeeld en waardeoordelen liggen wel dicht bij de onze. In de zin dat je zelfredzaam moet zijn, dat je je verantwoordelijkheid moet nemen en zo eerzaam mogelijk moet leven. Eigenlijk zouden we, denk ik, meer op haar willen lijken. Ik denk ook dat ze intelligenter is dan wij.” – Nicci Gerrard, samen met Sean French in gesprek met Marjolijn de Cocq in Het Parool.

”Het hoofdkussenboek’ blijft overeind staan als fascinerende toegangspoort tot een mysterieuze wereld waar we weinig tot niets van afweten. En dat alles in de woorden van een spannende vrouw die zich nooit écht prijsgeeft, maar daarom des te meer tot de verbeelding spreekt.’ – Casper Luckerhof in Trouw.

‘De internationaal succesvolle Vanistendael (Leuven, 1974) heeft voor haar nieuwe boek geen vertalers nodig, want ze laat in Blokje om alle woorden varen. Elke vorm krijgt zijn eigen vervolg in dit geniale kunstwerkje, waarvan je hele sequenties het liefst zou willen inlijsten en aan de muur hangen. Maar omslaan en omslaan en omslaan en zelf de woorden verzinnen bij dit beeldverhaal is ook genieten.’ – Marjolijn de Cocq in Het Parool.

‘Bokman is een meerstemmige bundel vol woede. En dat de regels zo eigenzinnig geconstrueerd zijn, is niet voor niets. Wordt het einde van de slavernij herdacht met het keti koti (ketenen gebroken), zo breekt Bowen het Nederlands los uit zijn regels. Hij stelt er iets nieuws voor in de plaats: een mengelmoes van talen, zoals ook Sranan of het Papiaments ooit ontstonden.
[…] Is het poëzie? ‘Bokman’ is hoe dan ook een politieke bundel, die de lezer dwingt na te denken over zijn rol in de geschiedenis. Een onmisbaar ander geluid in de Nederlandse literatuur, die daarmee weer een beetje gekleurder wordt.’ – Janita Monna in Trouw.

‘Van Leeuwen toont haar scherpe schrijversoog voor het levendige detail en de eigenzinnige formulering, die haar herkenbaar maakt uit duizenden.
[…] Het proza van Van Leeuwen is dichterlijk: ze schonk haar verteller welluidende woorden, die soms dankzij geniepig begin- of binnenrijm zelfs zangerig klinken. Van Leeuwen smokkelt zo zelf ook roomboter haar gure verhaal binnen: details die kleur geven, kleine waarnemingen die speelsheid verraden, menselijke gebaren die warmte wasemen. Haar zinnen zijn op een onopvallende manier rijk en smeuïg, waardoor er toch nog weldadige warmte het verhaal binnenstroomt.
[…] Een nieuw hoogtepunt in haar oeuvre.’ – Thomas de Veen in NRC Handelsblad.

‘Deze thriller is niet alleen loeispannend maar ook regelmatig ontroerend. Wat een prachtig debuut.’ – Monique de Heer in Trouw.

”De ondraaglijke blankheid van het bestaan’ is een belangrijk en urgent boek, vanwege de even persoonlijke als indringende manier waarop het zich bezighoudt met de grote kwesties van de afgelopen halve eeuw, migratie, multiculturaliteit, de daarmee samenhangende identiteitsproblematiek, de roep om vrede en verdraagzaamheid. Abstract, en daarmee dor en droog, wordt het nergens, dankzij Thamms zin voor het concrete en haar bruisende energie en sprankelende humor.’ – Annemarie van Niekerk in Trouw.

‘De opsomming is een van de simpele, maar effectieve middelen waarmee Fabias haar poëzie zo veelzijdig en ambigu maakt. Ze verbindt zo veelsoortige en paradoxale zaken met elkaar, vooral wanneer die in gekleurde taal gegoten worden. Fabias maakt daarnaast goed gebruik van herhaling, waardoor haar gedichten filmisch worden. Door beelden te hernemen (glimmende velgen!) toont ze haar scherpe en gefocuste oog voor detail.
[…] Wanneer zij de ruimte neemt om een intieme en broeierige sfeer op te wekken, galmen de donkere ondertonen van haar werk des te harder. Dat maakt van Habitus een geweldig debuut.’ – Obe Alkema in NRC Handelsblad.

‘Als er niet geluisterd wordt naar de noodkreet die overal in de psychiatrische zorg opklinkt, kunnen we alleen maar tot dezelfde triest stemmende conclusie komen als Van den Bosch in Gedaanten van de waanzin: ‘Waanzinnigen staan er, als altijd, alleen voor.” – Ranne Hovius in de Volkskrant.

‘Neuvel en De Pater bezochten voor hun goed gedocumenteerde en behartenswaardige boek twee jaar lang alle afdelingen van inrichting Nieuwstad – een om privacyredenen gefingeerde naam – en interviewden bewoners en medewerkers om uit te zoeken wat de Herstelbeweging voor de praktijk betekent.
[…] De beddenreductie maakt dat patiënten moeilijker opgenomen en sneller weer naar huis gestuurd worden. En veel van de maatschappelijke voorzieningen, zoals sociale werkplaatsen, zijn wegbezuinigd. Het resultaat is voorspelbaar.’ – Ranne Hovius in de Volkskrant.

‘Wat Maarten Doorman voortdurend doet is nieuw licht werpen op hedendaagse kwesties door de historische achtergrond te schetsen. Die kwesties lopen uiteen van het Westerse beeld van de tropen tot het onderscheid tussen bloot en naakt en ons verlangen naar privacy. Vaak komt daarbij ter sprake hoezeer onze cultuur nog onder invloed staat van de Romantiek, een onderwerp waar Doorman eerder over schreef in De romantische orde (2004).
[…] Op deze manier speelt Doorman op lichtvoetige en toch diepzinnige wijze met zijn onderwerp, zonder dat hij per se iets wil betogen. Het is een genot om zulke essays te lezen waar je vaak ook nog van alles uit opsteekt over filosofie, literatuur en kunst.’ – Martijn Meijer in NRC Handelsblad.

‘Zoals vaak in de boeken van Modiano heeft ook deze verteller ooit een kostschool bezocht. Er is ook nu weer sprake van cafés waar geheimzinnige vrouwen boeken zitten te lezen of mysterieuze mannen ontmoeten. De achtergrond wordt bevolkt door rijke of juist arme bohémiens met exotische namen en louche inkomsten.
Is die voorspelbaarheid erg? Integendeel! Er valt volop te genieten van alle vertrouwde ingrediënten. Tegelijk blijft Modiano, op de rustige manier die zo kenmerkend is voor zijn oeuvre, zich ontwikkelen naar een steeds groter minimalisme.’ – Ger Leppers in Trouw.